 |
 |
 |
|
| Doel van deze blog |
| Deze blog was een controle op mij, door mijzelf, zodat ik kon weten wanneer ik mij wel of niet aan mijn planning gehouden had. Het was ook de bedoeling dat dit mij motiveerde om te werken aan mijn thesis.
De belangrijkste conclusie die ik getrokken heb is: ik wil niet aan mijn thesis werken omdat het moet, maar omdat ik het wil. En ik wil!
Ik weet niet of iemand anders hier iets aan zal hebben, als dat zo is, des te beter, natuurlijk. |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
|
|
|
| Informatie over procrastinatie |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Onbegrip |
| Ik heb altijd al uitgesteld, zelfs al in het middelbaar. Het was nooit een probleem, tot ik naar de universiteit ging. Opeens moest ik alles op het allerlaatste moment doen, in volle paniek, elke keer opnieuw. En ik vond het verschrikkelijk. Ik vond MIJ verschrikkelijk. Elke keer weer nam ik mij voor om de volgende keer niet in die val te trappen en elke keer weer trapte ik er toch in. Ik walgde van mijzelf. Ik was zo kwaad!
Kan je je voorstellen hoe dat voelt, om na elke taak en na elk examen woedend te zijn op jezelf, om wie je bent, om wat je doet? Vier jaar lang.
En vier jaar lang dachten anderen dat ik lui was. En ik ook.
Toen ik eindelijk wist wat ik had, want ik heb wel degelijk iets, was ik verschrikkelijk opgelucht. Ik ben niet dom, ik ben niet lui, ik heb procrastinatie.
Spijtig genoeg zijn er nog altijd mensen die denken dat ik lui ben. In mijn gezin, in mijn vriendenkring, op school. En dat doet zoveel pijn. Want ik werk hard, en ik heb vorig jaar ook hard gewerkt, alleen zonder resultaat (buiten oneindige frustratie, maar een echt resultaat is dat niet). Het is niet omdat mijn thesis niet is afgeraakt, dat ik er niet aan gewerkt heb! Ik heb dagen, weken, maanden voor mijn computer gezeten om te schrijven, maar het ging niet. Het moest, het moest, het moest, maar HET GING NIET! Zo frustrerend, weten dat je moet schrijven omdat je er anders niet geraakt, maar het niet kunnen omdat je opeens verschrikkelijk moe wordt.
Als je procrastinatie hebt, is je leven vol frustratie en pijn. Frustratie omdat je niet kunt doen wat je wilt doen of omdat je het niet zo goed kunt doen dan je wou en pijn omdat je omgeving denkt dat je gewoon lui bent. Ze denken het zelfs nog als ze weten wat je hebt.
Die mensen hebben er geen idee van met hoeveel frustratie en pijn ik rondloop. Elke dag opnieuw, heel mijn leven lang, want procrastinatie gaat niet over, valt niet te genezen. En het onbegrip zal er ook altijd zijn ... |
|
|
|
|
|
|
|
|
Vorige pagina
