07-03-10

De Lichtjes van de Schelde

Alle liedjes van Bobbejaan Schoepen hebben een speciale betekenis voor mij. Hij was een van de favoriete zangers van mijn dooppeter (de vader van mijn vader) en hij zette zijn Best-Of-CD regelmatig op wanneer de kleinkinderen bij hem waren. Hij identificeerde zichzelf vooral met het liedje 'De Jodelende Fluiter' (hij floot dan ook constant), maar voor mij heeft vooral het liedje 'De Lichtjes van de Schelde' een speciale betekenis. 

Stel je dit tafereel voor: een bende kleinkinderen (we waren in die tijd nog maar met een stuk of 7, denk ik) verzameld rond een oude platenspeler. Het was echt nog een hele oude platenspeler, want om hem te laten werken, moesten we aan een hendeltje draaien. Wanneer je te snel draaide, werd de plaat in versneld tempo afgespeeld, wat we soms wel deden, natuurlijk. En tijdens elk familiefeest wouden we de enige plaat horen die peter nog had: 'De Lichtjes van de Schelde'. Niet een keer, geen twee keer, maar zoveel keer als we konden (dus: tot de volwassenen het beu waren en we naar buiten vlogen om te gaan spelen). We waren echt allemaal gek op dat liedje. 

Het is dit liedje dat voor mij altijd verbonden zal blijven met peter. 

En nu, vandaag, op de dag dat hij hoogstwaarschijnlijk zal sterven, krijg ik het liedje niet uit mijn hoofd. De pancreaskanker heeft hem dan wel kleingekregen en zijn lichaam kapotgemaakt, maar de herinneringen zullen altijd blijven. Dus heeft peter gewonnen. Want hij heeft kinderen en een bende kleinkinderen die van hem houden, zoveel dat ze vandaag naar het ziekenhuis zijn gegaan om afscheid te nemen. Hoe moeilijk dit ook was en hoeveel verdriet ze ook hebben. 

Het is goed, peter, het is genoeg geweest. Ga maar. We redden het hier wel. 

Ik zie je wel terug, boven. 

21:30 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-05-09

Dilemma's

Keuzes. Elke dag word ik geconfronteerd met keuzes.

Wat ga ik aandoen vandaag? Ga ik lezen of naar mijn iPod luisteren op de trein? Vraag ik uitleg aan mijn collega's of zoek ik het antwoord zelf (ook al kan dit uren duren)? Laat ik mijn muur vallen of speel ik nog een tijdje op veilig? Wie moet ik vertrouwen? Is het goed dat er in mijn bijzijn gepraat wordt over collega's of moet ik nu bang zijn voor wat ze misschien over mij vertellen wanneer ik er niet ben? Kan ik mijn Team Coach vertrouwen of niet? Is hij echt zo sluw als ze zeggen? Moet ik echt op mijn hoede zijn, zeker vanaf het moment dat K. in bevallingsverlof is? Wacht ik met het kopen van een huis tot ik mijn droomhuis gevonden heb (en kan betalen), ook als dit jaren kan duren? Is het dom om een huis niet te kopen omdat de tuin niet groot genoeg is? En wat moet ik doen wanneer ik een huis zie dat alles heeft wat we willen, behalve de juiste postcode?

Keuzes. Twijfels. Dilemma's. Mijn hoofd tolt en ik weet het niet meer. Dus volg ik mijn gevoel. Maar is dat wel verstandig?

Zucht.

22:07 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-05-09

Procrastinatie in 't kort

Procrastinatie kort

 

18:56 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-04-09

Rokje (aka Het Pesttrauma)

Er was eens, niet zo lang geleden (vandaag), een mooi, donkerblauw rokje met witte bolletjes. Omdat Eigenares zich niet zo goed voelde (ze had de avond daarvoor migraine gehad en durfde niet thuisblijven van haar werk de volgende dag omdat ze daar nog maar 1,5 maand werkte), trok ze Rokje aan om haar zelfvertrouwen op te krikken. Ze vond Rokje echt fantastisch: het verborg haar -te grote- achterwerk, het was licht en het zat gemakkelijk. Ze overwoog zelfs om zich meerdere Rokjes aan te schaffen, in andere kleuren weliswaar, zo tevreden was ze.

Toen Eigenares op haar werk toekwam, gebeurde er echter iets verschrikkelijks: enkele collega's lachten Rokje uit. Eigenares werd meteen teruggekatapulteerd naar het middelbaar, wanneer uitgelachen worden een dagelijks terugkerend verschijnsel was. Rokje, dat uit de kast gehaald was om het zelfvertrouwen van Eigenares een boost te geven, had het tegenovergestelde teweeggebracht: Eigenares voelde zich verschrikkelijk.

Tijdens haar middagpauze belde ze naar de Tover-vriendinnen-hotline, en na een uur babbelen over vanalles en nog wat (maar hoofdzakelijk over niets bijzonders) voelde ze zich beter.
En Eigenares en Rokje leefden nog lang en gelukkig (maar niet echt).

Moraal van dit verhaal: hoe oud ik ook word, hoeveel thesissen ik ook zal schrijven, hoe goed ik het ook zal doen op mijn werk, hoe populair ik ook was op mijn vorig werk, hoeveel zelfvertrouwen ik ook opdoe en/of veins; diep vanbinnen ben ik nog altijd dezelfde onzekere, aan-zichzelf-twijfelende, naar-goedkeuring-hunkerende tiener.
En dat allemaal door een paar klootzakken en bitches die het leuk vonden om mij uit te lachen, te kleineren en te pesten. Hun plezier was mijn ellende, met als enige verschil dat hun plezier nu allang voorbij is, maar mijn ellende nog lang niet.

Bedankt, jongens, echt waar. Fantastisch goed gedaan.
I hope you'll burn in hell for this.

19:27 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-03-09

Procrastinatie na de thesis

Ik dacht dat ik het overwonnen had door mijn thesis af te geven. Mensen zijn heel goed in het bedriegen van zichzelf, en ik ben hier alweer het levende bewijs van.
Ik had beter moeten weten, ik heb het allemaal gelezen: procrastinatie heeft een invloed op elk aspect van je leven. Maar omdat ik op mijn werk totaal geen last heb van uitstelgedrag (integendeel, zelfs), was ik ervan overtuigd dat ik gewonnen had.

Niet dus. Mijn leven blijft een opeenstapeling van dingen die ik wil doen maar nooit doe. Examens voor de Europese Unie waar ik niet voor studeerde, solliciatiebrieven voor vacatures die mij heel interessant leken die ik niet schreef, boeken die ik niet las, verhalen die ik niet schrijf/schreef, de droom om auteur te worden die boven mijn hoofd blijft hangen als een onbereikbare superfantasie, ...

En altijd dat gevoel van 'Wat als?' Wat als ik de thesis had kunnen schrijven die ik wou schrijven? Wat als ik zoveel gestudeerd had voor mijn examens als ik wou? Hoe zou mijn leven dan gelopen zijn? Was ik gelukkiger geweest? Rijker? Succesvoller? Slimmer? Beter?
En wat als ik de vriendin/vrouw/zus/dochter/kleindochter/schoondochter zou zijn die ik wil zijn? Want ik schiet tekort, op alle vlakken. Ik stel huishoudelijke taken die ik moet doen uit, ik vergeet verjaardagen, ik hou niet genoeg contact met mijn vriendinnen, ik ben niet geduldig genoeg, ik ga mijn ouders/zussen/grootouders/schoonouders niet genoeg bezoeken, ...

Ik weet waarom ik mij de laatste maanden heb bezig gehouden met banale zaken. Als ik mij daarmee bezig hield, had ik geen tijd om stil te staan bij het feit dat ik tekort schiet. Vooral als schoondochter. Ik weet dat ik een enorme steun zou kunnen zijn voor mijn schoonmoeder, omdat ze haar zonen wilt beschermen tegen haar pijn. En ik sta dichtbij, maar toch ver genoeg om mij niet te willen beschermen. Dus als ik regelmatig zou langsgaan, zou ze haar verhaal kunnen doen, zonder censuur. Dan zou ze kunnen vertellen hoe bang ze is, hoeveel pijn ze heeft, hoe lastig ze het heeft.
Maar ik doe het niet. Ik stel het uit. Elke week. Want ik ben bang. Ik ben echt doodsbang. Dood en ziekte is zoveel groter dan een thesis, zoveel belangrijker en zoveel zwaarder om te dragen. En ik kan het niet.

Ik kan het gewoon niet.

17:36 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

25-03-09

Vriendschap, werk en kanker

Dit is waar ik mij de laatste maanden mee heb bezig gehouden: trouwen, het verlies van een vriendin verwerken en ander werk zoeken. En dit terwijl mijn schoonmoeder nog altijd tegen kanker vecht. Alle andere zaken zouden banaal moeten zijn, maar dat waren ze niet ...

Het verlies van vriendinnen treft mij altijd hard, omdat ik het meestal niet zie aankomen. Gelukkig heb ik nog veel goede vrienden over, en zij zijn betere vrienden dan die anderen ooit zijn geweest. Ik heb dus besloten om het achter mij te laten en niet stil te blijven staan bij zaken waar ik toch niets aan kan veranderen ...

Mijn oude werk bij EBL was ik echt beu: het was saai, breindodend, repetitief en dus echt niets voor mij. Nu zit ik bij FIB en aangezien ik alles nog moet leren, is het nog altijd zeer leuk. Ik  hoop echt dat het zo blijft.

En terwijl ik mij hiermee bezig hield, heeft mijn schoonmoeder zich geweerd als een duivel in een wijwatervat tegen de kanker in haar lijf. En het lijkt erop dat ze het gevecht aan het winnen is. Nog chemo tot augustus en dan zullen we het weten ...

19:23 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vriendschap |  Facebook |

02-03-09

Aan D.

'Not Ready to Make Nice' (The Dixie Chicks)

Forgive, sounds good
Forget, I’m not sure I could
They say time heals everything
But I’m still waiting

I’m through with doubt
There’s nothing left for me to figure out
I’ve paid a price
And I’ll keep paying

I’m not ready to make nice
I’m not ready to back down
I’m still mad as hell and
I don’t have time to go round and round and round
It’s too late to make it right
I probably wouldn’t if I could
‘Cause I’m mad as hell
Can’t bring myself to do what it is you think I should

I know you said
Can’t you just get over it
It turned my whole world around
And I kind of like it

I made my bed and I sleep like a baby
With no regrets and I don’t mind sayin’
It’s a sad sad story when a mother will teach her
Daughter that she ought to hate a perfect stranger
And how in the world can the words that I said
Send somebody so over the edge
That they’d write me a letter
Sayin’ that I better shut up and sing
Or my life will be over

I’m not ready to make nice
I’m not ready to back down
I’m still mad as hell and
I don’t have time to go round and round and round
It’s too late to make it right
I probably wouldn’t if I could
‘Cause I’m mad as hell
Can’t bring myself to do what it is you think I should

I’m not ready to make nice
I’m not ready to back down
I’m still mad as hell and
I don’t have time to go round and round and round
It’s too late to make it right
I probably wouldn’t if I could
‘Cause I’m mad as hell
Can’t bring myself to do what it is you think I should

Forgive, sounds good
Forget, I’m not sure I could
They say time heals everything
But I’m still waiting

 

Ik weet dat ik hier 'the bigger person' zou moeten zijn, dat ik je zou moeten vergeven. Dat ik zou moeten stoppen met zo kwaad te zijn. Maar het lukt me niet.
Hoe vergeef je iemand die niets meer van zich laat horen? Die niet eens vergeven wilt worden? Die denkt dat jij degene bent die iets heeft misdaan?

Ik denk dat het mij niet meteen zal lukken. Het zal tijd vergen, heel veel tijd. En het zal ooit wel overgaan.
Ik haat haar toch al niet meer ...

20:32 Gepost door Lena in Vriendschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende