31-05-09

Dilemma's

Keuzes. Elke dag word ik geconfronteerd met keuzes.

Wat ga ik aandoen vandaag? Ga ik lezen of naar mijn iPod luisteren op de trein? Vraag ik uitleg aan mijn collega's of zoek ik het antwoord zelf (ook al kan dit uren duren)? Laat ik mijn muur vallen of speel ik nog een tijdje op veilig? Wie moet ik vertrouwen? Is het goed dat er in mijn bijzijn gepraat wordt over collega's of moet ik nu bang zijn voor wat ze misschien over mij vertellen wanneer ik er niet ben? Kan ik mijn Team Coach vertrouwen of niet? Is hij echt zo sluw als ze zeggen? Moet ik echt op mijn hoede zijn, zeker vanaf het moment dat K. in bevallingsverlof is? Wacht ik met het kopen van een huis tot ik mijn droomhuis gevonden heb (en kan betalen), ook als dit jaren kan duren? Is het dom om een huis niet te kopen omdat de tuin niet groot genoeg is? En wat moet ik doen wanneer ik een huis zie dat alles heeft wat we willen, behalve de juiste postcode?

Keuzes. Twijfels. Dilemma's. Mijn hoofd tolt en ik weet het niet meer. Dus volg ik mijn gevoel. Maar is dat wel verstandig?

Zucht.

22:07 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-05-09

Procrastinatie in 't kort

Procrastinatie kort

 

18:56 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-04-09

Rokje (aka Het Pesttrauma)

Er was eens, niet zo lang geleden (vandaag), een mooi, donkerblauw rokje met witte bolletjes. Omdat Eigenares zich niet zo goed voelde (ze had de avond daarvoor migraine gehad en durfde niet thuisblijven van haar werk de volgende dag omdat ze daar nog maar 1,5 maand werkte), trok ze Rokje aan om haar zelfvertrouwen op te krikken. Ze vond Rokje echt fantastisch: het verborg haar -te grote- achterwerk, het was licht en het zat gemakkelijk. Ze overwoog zelfs om zich meerdere Rokjes aan te schaffen, in andere kleuren weliswaar, zo tevreden was ze.

Toen Eigenares op haar werk toekwam, gebeurde er echter iets verschrikkelijks: enkele collega's lachten Rokje uit. Eigenares werd meteen teruggekatapulteerd naar het middelbaar, wanneer uitgelachen worden een dagelijks terugkerend verschijnsel was. Rokje, dat uit de kast gehaald was om het zelfvertrouwen van Eigenares een boost te geven, had het tegenovergestelde teweeggebracht: Eigenares voelde zich verschrikkelijk.

Tijdens haar middagpauze belde ze naar de Tover-vriendinnen-hotline, en na een uur babbelen over vanalles en nog wat (maar hoofdzakelijk over niets bijzonders) voelde ze zich beter.
En Eigenares en Rokje leefden nog lang en gelukkig (maar niet echt).

Moraal van dit verhaal: hoe oud ik ook word, hoeveel thesissen ik ook zal schrijven, hoe goed ik het ook zal doen op mijn werk, hoe populair ik ook was op mijn vorig werk, hoeveel zelfvertrouwen ik ook opdoe en/of veins; diep vanbinnen ben ik nog altijd dezelfde onzekere, aan-zichzelf-twijfelende, naar-goedkeuring-hunkerende tiener.
En dat allemaal door een paar klootzakken en bitches die het leuk vonden om mij uit te lachen, te kleineren en te pesten. Hun plezier was mijn ellende, met als enige verschil dat hun plezier nu allang voorbij is, maar mijn ellende nog lang niet.

Bedankt, jongens, echt waar. Fantastisch goed gedaan.
I hope you'll burn in hell for this.

19:27 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-07-08

De waarheid en niets dan de waarheid

Gisteren was ik 'The Amber Spyglass' (deel 3 van 'His Dark Materials van Philip Pullman) aan het lezen (voor de tweede keer in nog geen half jaar, ik vind dit echt heel goede boeken) en bovenaan een hoofdstuk stond het volgende tekstje:
"A truth that's told with bad intent
Beats all the lies you can invent.
(William Blake)"

En toen begon ik na te denken over de waarheid en alles wat daar bij komt kijken. Eén van mijn betere kwaliteiten is dat ik eerlijk ben, dat heb ik toch altijd van mijzelf gedacht. Maar nu ik erover nadacht, kwam ik erachter dat ik elke dag minstens één keer lieg! Elke dag! Dat zijn dus minstens 365 leugens per jaar!
En er zijn dagen geweest dat ik veel loog (voorbeeld: je bent een procrastinator en je kan dus niet studeren. Je moeder, vader, vriend en zussen vragen allemaal of je goed hebt kunnen studeren vandaag. Je wilt hen niet ongerust maken/je hebt geen zin in gezaag/je wilt niet toegeven dat je wéér niets hebt gedaan, dus lieg je en zeg je: "Ja hoor, heel goed.")
En zelfs als mijn vermeende eerlijkheid de waarheid was geweest, was dat dan goed geweest? Hoeveel waarheid kan een mens aan?

Toen ik voor het eerst hoorde wat ik had, was ik opgelucht. Maar toen ik begon te lezen en begon te beseffen hoe erg mijn procrastinatie mijn leven beïnvloedde en mijn persoonlijkheid bepaalde, kon ik het niet aan. Ik ben er weken niet goed van geweest.
Vorige week vrijdag heeft een kaderlid tegen mij gezegd dat ik dominant ben. Ik stond perplex! Ik zag mijzelf altijd als een meegaand iemand, en opeens dwingt die man mij om mijzelf opnieuw te bekijken! En het ergst was dat hij nog gelijk had ook! Ik ben dominant! Weer een illusie armer ... Oneerlijk én dominant!


In januari heb ik vernomen dat twee vriendinnen niets meer met mij te maken wouden hebben, omdat ik te gelukkig was/ben. Eén van die twee was al een vriendin vanaf 1ste kan, nu toch al bijna 7 jaar geleden. En ik was er kapot van. Hoe kan je nu een vriendschap van 6,5 jaar weggooien over zoiets stoms? En waarom had ze de moed niet eens om het recht in mijn gezicht te zeggen? Ik was verdrietig, gekwetst, teleurgesteld en vooral verschrikkelijk kwaad. Woedend.
En nu, een half jaar later, is het tot mij doorgedrongen dat ik haar kwijt ben. En dat het nooit meer zal goedkomen (niet dat ze dat zal proberen, in haar ogen ben ik de slechte). En ik ga nooit weten waarom. Ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om mij te laten vallen als een baksteen en niet eens achterom te kijken om te kijken of de barsten niet te diep waren. Of de steen niet gebroken was. En ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om nog eens extra na te trappen door negatieve dingen te zeggen over mijn nakende huwelijk en de jurk die ik aan het zoeken was ("Ik denk niet dat ze met één van de jurken op die site goed zal staan."). En ik zal ook nooit weten waarom ze dit alles niet eerst heeft willen uitpraten, waarom ze mij niet eens de kans heeft willen geven om mij te verdedigen, waarom ze het nodig vond om mij een schuldgevoel te bezorgen elke keer als ik tegen mensen over mijn huwelijk begon (want wie weet was ik toch teveel bezig met mijn trouw en kon ik over niets anders praten en vond ze daarom dat ik te gelukkig was en wilt ze mij daarom niet meer zien of horen en eigenlijk is het dus allemaal mijn schuld. As if!) ...
Maar wil ik het eigenlijk wel weten? Langs de ene kant wel, omdat ik ervan overtuigd ben dat ik niets verkeerds gedaan heb. Maar wat als ik, zonder het te willen of het te beseffen, toch iets heb gedaan dat het bovenstaande rechtvaardigd? Zou ik dat aankunnen? Nee. Ik wil dus helemaal niet horen wat ik verkeerd heb gedaan, ik wil horen dat het haar spijt, dat ze mij zo gemist heeft, dat ze mij fantastisch vindt, dat ze nog nooit in heel haar leven zoiets gemeens en wreeds heeft gedaan en dat ze alles zou doen om het weer goed te maken. Dat wil ik horen, zodat ik dan tegen haar kan zeggen dat het te laat is. Een half jaar om precies te zijn. En dan kan ik met een geheven hoofd, en de wetenschap dat het niet mijn schuld was, wegwandelen. In triomf. Met fanfare. De morele overwinnaar.

De waarheid? Nee, die wil ik niet. Laat mij maar de illusies houden die ik nog heb. Mijn zelfbeeld heeft ze nodig.

20:58 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap, inzichten |  Facebook |

24-05-08

Aan Yves

Wow, eerst zo lang niets meer en nu opeens twee berichten op 1 dag Smile!  Ik ga erop vooruit!

Ik was bezig om alle reacties te lezen (want blijkbaar heb ik er al veel gemist), en ik kwam de reactie van Yves tegen bij 'Lijfspreuken' (Ik snap dat je niet wist dat je procrastinatie hebt, maar dat je niet wist dat je uitstelgedrag hebt snap ik niet) en ik wou hierop wel reageren.  

Ten eerste: procrastinatie is (extreem) uitstelgedrag.  Iedereen stelt dingen uit, zelfs de mensen zonder procrastinatie.  (Extreem) uitstelgedrag of procrastinatie is passieve faalangst en gaat gepaard met heel veel angst, schuldgevoel, schaamte en frustratie.  Procrastinatie is willen werken maar niet kunnen. 

Ten tweede: Hoe kan je weten dat je iets hebt als je niet eens weet dat het bestaat?  Ik had nog nooit van uitstelgedrag gehoord.  Ik wist dat er iets mis was, maar ik dacht dat het aan mijn inzet lag, aan mij in het algemeen: ik was lui, debiel, idioot, gewoon een dom kind dat constant dezelfde fouten maakte en er nooit uit leerde.  Dat was er volgens mij fout met mij.  Ik was fout.  Helemaal. 
Faalangst?  Dat had ik volgens mij niet.  Voor mij was faalangst heel hard studeren, constant, en dan black-outs krijgen tijdens je examens.  Dat had ik niet, dus ik had geen faalangst.   

Hoe kan je dus niet weten dat je uitstelgedrag hebt?  Omdat je dan procrastinatie hebt.  Want dan denk je dat alles wat er gebeurt jouw fout is.  Omdat jij stom bent, of lui of beide (en nog veel meer). 
Mensen zonder procrastinatie stellen ook dingen uit, zoals ik al zei, maar zij vinden dat niet zo erg.  Het gebeurt bij hen ook niet zoveel, en bijna nooit als het om belangrijke dingen gaat.  Het staat niet in hun weg.  Zij weten wel dat ze dingen hebben uitgesteld, maar staan daar niet bij stil, lachen het weg, halen hun schouders op of denken: 'Dat mag ik de volgende keer niet meer doen' en doen dat dan ook niet meer. 
Procrastinatoren weten wel dat ze (weer) te laat zijn begonnen en dat ze hun planning (weer) niet hebben gevolgd, ook al hebben ze de vorige keer gezworen om niet meer in die val te trappen.  Om vroeger te beginnen.  Om alles te doen zoals je wou.  Maar dat is niet hetzelfde als beseffen dat je (extreem) uitstelgedrag hebt.  En je weet dat pas wanneer iemand anders het je zegt.  Of wanneer je het verhaal hoort (of leest) van iemand die hetzelfde meemaakt als jij.  Dan pas begint het te dagen.  Want tot dan ben je gewoon opgesloten in de vicieuze cirkel van het zelfverwijt en de frustratie. 
Pas dan weet je dat jij niet fout bent. 

Dus medeprocrastinatoren: het ligt niet aan jou.  Er is niets mis met ons.  Het is niemands schuld.  Maar dat wilt niet zeggen dat je er niets aan kan doen.  Want als er één ding is waar ik zeker van ben, dan is het dit: wij procrastinatoren zijn vechters.  Wij geven niet op.  Hoe moeilijk het ook is, wij doen door.  Wij blijven proberen.  En uiteindelijk komen we waar we willen zijn, en dan weten we dat het het waard was. 
Dat wij het waard zijn. 

16:38 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

Update

Lang geleden, veel te lang geleden, ik weet het.  Sorry.  Ik zal het nooit meer doen (hoop ik). 

Even een update, dus.  Ik werk voor EBL, op de dienst T&D en ik vind het echt super!  Geen uitstellen meer (kan niet door de sociale controle, zalig gewoon!), ik heb supertoffe collega's (gemiddelde leeftijd ligt rond de 30 jaar) en het werk is heel gevarieerd.  Ik werk er nu iets meer dan een maand, maar ik lig al zo goed in de groep dat het lijkt dat ik daar al zeker een half jaar werk.  Jaja, geluk kan soms heel simpel zijn.  

Wat heb ik voordien gedaan?  Wel, nadat mijn thesis af was, heb ik vakantie genomen.  Een hele maand augustus heb ik niets gedaan.  Wat ik natuurlijk kotsbeu was na twee weken, maar ik heb wel doorgezet Knipoog
Vanaf september 2007 ben ik dan beginnen werken, als werkstudent aan de universiteit waar ik gestudeerd heb (ik had mij ingeschreven voor 2 vakken in een Manama).  Dat werk duurde tot begin april 2008, 7 maanden dus.  Het was saai, maar ik werd betaald.  En ik werkte voor 2 toffe doctoraatstudenten (en met 1 van hen kon ik heel goed opschieten, we werkten elke week samen en dat ging heel goed. Dat waren leuke woensdagen Smile), mijn andere collega's waren ook heel sympathiek; maar zoals ik al zei: het werk zelf was doodsaai.  Echt.  

Nadat ik al het werk dat ik moest doen gedaan had (en dan nog eens sneller dan ze voorzien hadden, I'm simply the best!), ben ik 1 week werkloos geweest.  Dus: werkloos vanaf maandag, sollicitatiegesprek op vrijdag, en op diezelfde vrijdag weten dat je de woensdag erna kan beginnen.  Niet slecht, he, voor iemand met een diploma in de Letteren en Wijsbegeerte?  En iedereen maar vrezen dat ik niet aan werk zou geraken!  Puh!  ("Eikes, geschiedenis, wa kunt ge daar meer doen?") In your face! Tong uitstekend (Moest er even uit.)

Nu ben ik dus bezig aan mijn proefperiode.  Tot in oktober.  En als ze dan nog altijd tevreden zijn over mij, heb ik vast werk.  Voor een jaar Smile.  En dan daarna misschien voor altijd (of voor nog een jaar en dan daarna voor altijd).  Het ziet er dus heel goed uit, vooral omdat ik het werk graag doe en mijn collega's toffe mensen zijn.  Ik zit dus heel goed, niet waar ik gedacht dat ik zou zitten (had niet eens aan EBL gedacht tijdens mijn studies), maar dat maakt niet uit.  Ik ben gelukkig, en da's wat telt. 

Hoe zit het nu met die procrastinatie?  Wel, ik ben er nog altijd niet van verlost, en zal dat ook nooit zijn.  Sollicitatiebrieven verstuurde ik altijd op het allerlaatste moment (meestal via mail op de laatste dag) en de voorbereiding van de gesprekken deed ik ook altijd pas de avond voordien. 
Op mijn werk stel ik niets uit, maar dat komt, denk ik, omdat ze mij altijd kleine taakjes geven.  Ik zie het vooruitgaan, ik zie het hoopje kleiner worden en ik heb altijd het gevoel dat ik iets afgewerkt heb.  Het is heel leuk om taken te kunnen schrappen, om te kunnen zeggen: "Het is gedaan.  Hebben jullie nog iets voor mij?"  En echt perfect voor iemand zoals ik.  Geen enkele taak is onoverkomelijk.  Geen enkele taak is zo groot en belangrijk als een examen afleggen, of een taak schrijven, of een thesis.  Maar ik denk nu ook wel: "Als ik een thesis kan schrijven, dan kan ik alles!" 

Het afwerken van mijn thesis heeft mij dus heel veel zelfvertrouwen bezorgd, juist omdat ik er zoveel problemen mee had.  Het was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen, en ik heb het gedaan.  Ik heb nu een leven pre-thesis en post-thesis, en mijn leven post-thesis is veel leuker. 

Zoals ik al zei, ik ben gelukkig.  

11:40 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: procrastinatie, geluk |  Facebook |

22-07-07

PhdComics

Deze wou ik jullie niet onthouden:

Guilt

 Finishing Thesis The InternetNotworking

Procrastination

15:29 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: procrastinatie |  Facebook |