09-10-05

Ben goed bezig ... tot ze mij lastigvallen

Gisteren ben ik op tijd beginnen werken, maar ik heb veel minder lang gewerkt dan ik van plan was. 
Ik had mij in de woonkamer gezet omdat daar niemand was en omdat het daar warmer is dan op mijn kamer.  Het ging goed tot mijn vader binnenkwam. 
Ik had juist één tekst gedaan en wou aan de tweede beginnen, toen hij langsliep en vroeg waar ik mee bezig was.  Ik zei dat ik aan het werken was.  Waarop hij: "Toch niet aan uw thesis zeker? (gelach) Is dat nog altijd niet af?  Ik kan niet geloven da ge een dochter van mij zijt, omda die thesis nog altijd nie af is!"  Toen had ik echt geen zin meer om te werken, waarop ik de rest van de tijd (ongeveer 1,5u) tv gekeken heb.  Ik had al zoveel moeite om mij te concentreren, ik was weer zo moe (da's dus die procrastinatie), maar ik werkte door.  Maar als mijn vader dan zo begint, vind ik de moed niet meer om nog door te werken. 
Het kan ook goed zijn dat ik zijn gedrag aangrijp als een smoes om niet meer te moeten werken, dat weet ik niet.  Maar ik voel mij altijd zo slecht als hij weer begint met zijn opmerkingen en zijn sneren en zijn gelach.  Ik wou dat hij besefte hoe contraproductief dat allemaal is.  Hoe meer opmerkingen hij geeft, hoe slechter ik mij voel en hoe minder ik werk. 
Ik werk veel meer dan vorig jaar (lees: ik geef het minder snel op en ik slaag er soms in om alles te doen wat ik gepland had), maar dat wordt precies niet gewaardeerd.  Mijn vader vindt dat mijn thesis al af had moeten zijn.  Daarin heeft hij gelijk, hij had vorig jaar af moeten zijn, maar door constant opmerkingen en zo te geven helpt hij mij niet, integendeel.  Spijtig genoeg denkt hij dat hij grappig is en dat dat allemaal niet erg is, dus blijft hij verderdoen.  Ik wou gewoon dat ik hem kon laten begrijpen welk effect zijn gedrag heeft op mij ...

16:23 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.