12-10-05

Crisis

Laat ik beginnen met een positieve noot: mijn promotor helpt mij (uiteindelijk)!  (Als hij nu ook nog mijn naam zou leren, zou het helemaal perfect zijn ;-))  Hij heeft mij een heel goede tip gegeven, die ik zeker ga volgen (want dan heb ik minder werk).  Ik hoop dat het zo zal blijven, zeker nadat ik hem verteld heb over mijn evaluatie (slik). 
Ik heb mijn planning weer maar eens veranderd.  Niet zo veel, gelukkig,  ik heb gewoon uren door elkaar gegooid.  Ik vind het wel leuk om planningen te maken, om daarover na te denken en zo, maar ik vind het minder leuk om ze op te volgen.  Ik heb voor de zekerheid ook een tekstenplanning gemaakt naast de urenplanning, dan heb ik twee referentiepunten (de uren lukken niet altijd). 
Tot zover het goede nieuws. 
Toen ik vrijdag meer sites toevoegde bij mijn linklijkst, heb ik een paar van die dingen diagonaal doorgelezen.  Heel confronterend, maar dat heb ik al meer gehad.  Het erge aan vrijdag was dat ik tot de ontdekking ben gekomen dat niets aan mij is wat ik dacht dat het was.  Met andere woorden: ik weet niet meer wie ik ben en waar ik voor sta.  Crisis, dus. 
Ik heb ontdekt dat die procrastinatie mij meer bepaalt dan ik dacht.  Ik dacht dat dit enkel het geval was voor mijn werk (schoolwerk, leren, oefenen voor fluit en piano), dus dat ik er enkel tegen moet vechten op die vlakken.  Ik ben nog nooit zo fout geweest.  Het feit dat ik zoveel hobby's heb (en ik had er de vorige jaren nog meer) ligt aan die procrastinatie (als je wil weten waarom, het staat op het internet).  Terwijl ik dacht dat ik gewoon sociaal en cultureel was (je snapt wel wat ik bedoel).  Het feit dat ik niet meega met mijn vriend als hij gaat drinken met zijn vrienden (en een deel ook die van mij), is niet omdat ik liever thuiszit, dat is procrastinatie.  Ik dacht dat ik gewoon rustig was (op dat vlak toch). 
Dus, kort samengevat: ik moet niet alleen op professioneel vlak vechten tegen die verdomde procrastinatie, ook op sociaal vlak.  Fijn.  Fantastisch.  Geweldig.  Ik haat het. 
Ik ga heel mijn leven lang, bijna elk moment van de dag moeten vechten tegen mijn probleem.  En ik kan niet winnen, want het zal nooit weggaan.  Omdat het gekoppeld is aan faalangst, zit ik er heel mijn leven mee.  En ik weet niet of ik sterk genoeg ben om dag in dat uit te vechten, om dat dag in dag uit te counteren.  Ik weet niet of ik die moed wel ga vinden, want momenteel heb ik ze niet.  Momenteel ben ik niet eens sterk genoeg om aan te kunnen dat ik helemaal niet zo complex was als ik dacht. 
Ik zit er bijna door.  Elke keer als ik hierover praat, begin ik te wenen (ben nu ook bezig, trouwens).  Maar als ik in gezelschap ben, doe ik alsof er niets aan de hand is.  Dan gaat alles prima met mij, never been better.  Ja, een paar probleempjes, maar ik kom er wel uit. 
Het ding is: ik kan toch moeilijk constant lopen te huilen?  Ik kan toch niet iedereen laten merken dat ik een (groot) probleem heb?  Hoe zielig zou ik dan zijn?  Ik wil niet dat iedereen weet dat ik heb.  Ik wil niet eens een probleem hebben, wie wel trouwens?  Dus doe ik alsof ik geen probleem heb, en wanneer de mensen met wie ik praat wéten dat ik een probleem heb, doe ik alsof het allemaal niet zo erg is.  Dan doe ik alsof ik er al over ben.  Want het heeft geen zin om zielig te doen, het heeft geen zin om het hoofd te laten hangen, het heeft geen zin om in een hoekje te zitten kniezen.  Ik moet erdoor, ik moet werken, ik moet die thesis afkrijgen, ik moet ...  Maar wat ik wil is dagen in mijn bed liggen, niksdoen, lezen, wenen, mij zielig voelen, mij wentelen in zelfmedelijden, alles doen wat juist fout is.  Want het gaat niet goed.  En  niemand kan mij helpen.  Ik sta er alleen voor.  Er is maar één persoon die mij kan helpen en dat ben ikzelf.  En dat is nu juist het probleem: ik ben niet sterk genoeg. 
 
Sorry voor dit depressief gedoe, maar ik moet het ergens kwijt. 

11:41 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.