19-10-05

Ik heb het een beetje onderschat, vrees ik

De lerarenopleiding vergt meer tijd dan ik dacht.  De opdrachten voor Vakdidactiek zijn echt tijdrovend, ik hoop dat dat niet zo heel lang meer zal duren, maar ik vrees ervoor aangezien we begin november al een hele les moeten géven en die dus ook nog eens moeten voorbereiden.  Zucht. 
Het vroeger gaan slapen lukt ook al niet zo goed, ben dus nog altijd moe.  Maar ik blijf proberen. 
Vandaag weer niets voor mijn thesis gedaan, alleen maar voor lerarenopleiding gewerkt.  Heb al structuur in mijn hoofd voor de lessen, ik weet ongeveer wat ik ga doen, maar ik moet het nog uitwerken.  En dat is nog meer werk, zeker omdat ik de samenvattingen nog moet uittypen.  Ik zal nog goed moeten doorwerken deze week. 
Morgen en overmorgen ga ik enkel aan mijn thesis werken, anders wordt het problematisch.  Zaterdag ga ik dan alles afwerken van mijn lerarenopleiding, dus de samenvattingen uittypen (en schrijven) en de lessen ineenzetten.  Ik hoop dat dat dan afgeraakt, want anders moet ik maandag langer werken voor de lerarenopleiding. 
Het 'erge' is dat ik liever werk voor de lerarenopleiding dan voor mijn thesis, dus ik moet er echt op letten dat ik mijn thesis niet verwaarloos.  Want zonder thesis geen diploma, en zonder diploma geen lesgeven.  Wow, da's een goede motivatie!  Moet ik onthouden :-)

15:09 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-05

'k Zit al achter

Ik zit al achter op mijn planning.  En dat allemaal omdat de opdracht voor Vakdidactiek meer tijd vergt dan ik had gedacht.  Maar normaalgezien is het meeste werk daarvoor nu achter de rug, zodat het volgende week beter zou moeten gaan. 
Ik heb vrijdag vooral gewerkt voor de lerarenopleiding, ik vond het heel leuk werk om te doen, dus ik heb heel goed doorgewerkt.  Gisteren heb ik niets gedaan, ik ben naar het Boekenfestijn geweest, heb mijn spaarrekening geplunderd en 's avonds heb ik de scouts geholpen tot 3u.  Ik ben dus heel moe, maar vandaag is het rustdag, dus dat is niet zo erg. 
Morgen ga ik vooral werken voor de lerarenopleiding, zodat dat af is en ik volgende week bijna niets meer voor dat vak moet doen.  Zo kan ik de verloren thesistijd inhalen.  Hoop ik. 
Ik ben al lang blij dat ik niet meer zo in de put zit.  Het gaat veel beter, het enige wat ik nog heb is dat ik bij de minste tegenslag (of als er iets niet gaat zoals ik wou) boos word of begin te huilen of zo.  Maar misschien is dat omdat ik zo moe ben (ik heb vorig weekend geen rustdag gehad, ik moest een heel weekend helpen op het eetfestijn van het orkest waarin ik dwarsfluit speel).  Vroeger gaan slapen, ik weet het, maar dat lukt voorlopig niet.  Het kan zijn dat dat ook die procrastinatie is (als ik elke avond laat ga slapen, heb ik veel kans dat ik de dag erna moe ben en dan heb ik een excuus om minder te werken), maar het kan ook zijn dat dat gewoon is omdat er 's avonds zoveel leuke programma's op tv zijn of omdat ik enkel 's avonds in mijn bed boeken kan lezen (ik heb gewoon geen tijd overdag). 
Ik zal in ieder geval proberen om vroeger te gaan slapen, want het is niet leuk meer, altijd zo moe zijn. 

16:18 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-10-05

't Gaat opeens beter

Ik weet niet wat het is, maar het gaat nu al veel beter met mij.  Misschien heb ik het er vanmorgen helemaal uitgehuild, misschien kan ik het nu beter aan omdat het op papier staat, misschien heb ik het verwerkt door het op te schrijven of door nog eens goed te huilen, ik weet het niet.  Maar wat ik wel weet is dat ik het nu veel beter zie zitten. 
Wat ik ga doen is nog heel veel lezen over procrastinatie en over wat je eraan kunt doen, en dan proberen om er iets aan te doen.  De eerste schok is gedaan, op één of andere manier heb ik die verwerkt, dus nu kan ik eraan beginnen werken. 
Ik hoop gewoon dat dat soort dipjes in het vervolg achterwege zullen blijven, want leuk is het niet, voor niemand.  Mijn vriend was doodongerust, wel heel lief, eigenlijk :-)
Het gaat dus beter.  Oef. 

22:22 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Crisis

Laat ik beginnen met een positieve noot: mijn promotor helpt mij (uiteindelijk)!  (Als hij nu ook nog mijn naam zou leren, zou het helemaal perfect zijn ;-))  Hij heeft mij een heel goede tip gegeven, die ik zeker ga volgen (want dan heb ik minder werk).  Ik hoop dat het zo zal blijven, zeker nadat ik hem verteld heb over mijn evaluatie (slik). 
Ik heb mijn planning weer maar eens veranderd.  Niet zo veel, gelukkig,  ik heb gewoon uren door elkaar gegooid.  Ik vind het wel leuk om planningen te maken, om daarover na te denken en zo, maar ik vind het minder leuk om ze op te volgen.  Ik heb voor de zekerheid ook een tekstenplanning gemaakt naast de urenplanning, dan heb ik twee referentiepunten (de uren lukken niet altijd). 
Tot zover het goede nieuws. 
Toen ik vrijdag meer sites toevoegde bij mijn linklijkst, heb ik een paar van die dingen diagonaal doorgelezen.  Heel confronterend, maar dat heb ik al meer gehad.  Het erge aan vrijdag was dat ik tot de ontdekking ben gekomen dat niets aan mij is wat ik dacht dat het was.  Met andere woorden: ik weet niet meer wie ik ben en waar ik voor sta.  Crisis, dus. 
Ik heb ontdekt dat die procrastinatie mij meer bepaalt dan ik dacht.  Ik dacht dat dit enkel het geval was voor mijn werk (schoolwerk, leren, oefenen voor fluit en piano), dus dat ik er enkel tegen moet vechten op die vlakken.  Ik ben nog nooit zo fout geweest.  Het feit dat ik zoveel hobby's heb (en ik had er de vorige jaren nog meer) ligt aan die procrastinatie (als je wil weten waarom, het staat op het internet).  Terwijl ik dacht dat ik gewoon sociaal en cultureel was (je snapt wel wat ik bedoel).  Het feit dat ik niet meega met mijn vriend als hij gaat drinken met zijn vrienden (en een deel ook die van mij), is niet omdat ik liever thuiszit, dat is procrastinatie.  Ik dacht dat ik gewoon rustig was (op dat vlak toch). 
Dus, kort samengevat: ik moet niet alleen op professioneel vlak vechten tegen die verdomde procrastinatie, ook op sociaal vlak.  Fijn.  Fantastisch.  Geweldig.  Ik haat het. 
Ik ga heel mijn leven lang, bijna elk moment van de dag moeten vechten tegen mijn probleem.  En ik kan niet winnen, want het zal nooit weggaan.  Omdat het gekoppeld is aan faalangst, zit ik er heel mijn leven mee.  En ik weet niet of ik sterk genoeg ben om dag in dat uit te vechten, om dat dag in dag uit te counteren.  Ik weet niet of ik die moed wel ga vinden, want momenteel heb ik ze niet.  Momenteel ben ik niet eens sterk genoeg om aan te kunnen dat ik helemaal niet zo complex was als ik dacht. 
Ik zit er bijna door.  Elke keer als ik hierover praat, begin ik te wenen (ben nu ook bezig, trouwens).  Maar als ik in gezelschap ben, doe ik alsof er niets aan de hand is.  Dan gaat alles prima met mij, never been better.  Ja, een paar probleempjes, maar ik kom er wel uit. 
Het ding is: ik kan toch moeilijk constant lopen te huilen?  Ik kan toch niet iedereen laten merken dat ik een (groot) probleem heb?  Hoe zielig zou ik dan zijn?  Ik wil niet dat iedereen weet dat ik heb.  Ik wil niet eens een probleem hebben, wie wel trouwens?  Dus doe ik alsof ik geen probleem heb, en wanneer de mensen met wie ik praat wéten dat ik een probleem heb, doe ik alsof het allemaal niet zo erg is.  Dan doe ik alsof ik er al over ben.  Want het heeft geen zin om zielig te doen, het heeft geen zin om het hoofd te laten hangen, het heeft geen zin om in een hoekje te zitten kniezen.  Ik moet erdoor, ik moet werken, ik moet die thesis afkrijgen, ik moet ...  Maar wat ik wil is dagen in mijn bed liggen, niksdoen, lezen, wenen, mij zielig voelen, mij wentelen in zelfmedelijden, alles doen wat juist fout is.  Want het gaat niet goed.  En  niemand kan mij helpen.  Ik sta er alleen voor.  Er is maar één persoon die mij kan helpen en dat ben ikzelf.  En dat is nu juist het probleem: ik ben niet sterk genoeg. 
 
Sorry voor dit depressief gedoe, maar ik moet het ergens kwijt. 

11:41 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-10-05

Ben goed bezig ... tot ze mij lastigvallen

Gisteren ben ik op tijd beginnen werken, maar ik heb veel minder lang gewerkt dan ik van plan was. 
Ik had mij in de woonkamer gezet omdat daar niemand was en omdat het daar warmer is dan op mijn kamer.  Het ging goed tot mijn vader binnenkwam. 
Ik had juist één tekst gedaan en wou aan de tweede beginnen, toen hij langsliep en vroeg waar ik mee bezig was.  Ik zei dat ik aan het werken was.  Waarop hij: "Toch niet aan uw thesis zeker? (gelach) Is dat nog altijd niet af?  Ik kan niet geloven da ge een dochter van mij zijt, omda die thesis nog altijd nie af is!"  Toen had ik echt geen zin meer om te werken, waarop ik de rest van de tijd (ongeveer 1,5u) tv gekeken heb.  Ik had al zoveel moeite om mij te concentreren, ik was weer zo moe (da's dus die procrastinatie), maar ik werkte door.  Maar als mijn vader dan zo begint, vind ik de moed niet meer om nog door te werken. 
Het kan ook goed zijn dat ik zijn gedrag aangrijp als een smoes om niet meer te moeten werken, dat weet ik niet.  Maar ik voel mij altijd zo slecht als hij weer begint met zijn opmerkingen en zijn sneren en zijn gelach.  Ik wou dat hij besefte hoe contraproductief dat allemaal is.  Hoe meer opmerkingen hij geeft, hoe slechter ik mij voel en hoe minder ik werk. 
Ik werk veel meer dan vorig jaar (lees: ik geef het minder snel op en ik slaag er soms in om alles te doen wat ik gepland had), maar dat wordt precies niet gewaardeerd.  Mijn vader vindt dat mijn thesis al af had moeten zijn.  Daarin heeft hij gelijk, hij had vorig jaar af moeten zijn, maar door constant opmerkingen en zo te geven helpt hij mij niet, integendeel.  Spijtig genoeg denkt hij dat hij grappig is en dat dat allemaal niet erg is, dus blijft hij verderdoen.  Ik wou gewoon dat ik hem kon laten begrijpen welk effect zijn gedrag heeft op mij ...

16:23 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-10-05

Long time no see

Ok, ik ben er weer!
Die twee weken vakantie hebben deugd gedaan, maar niet zoveel als ik hoopte.  Tja, steden bekijken en rondlopen (veel rondlopen) in Italië is niet zo rustgevend als languit op het strand in de zon liggen en niets anders doen, maar dat laatste zou mij dan weer verschrikkelijk geïrriteerd maken, dus dan heb ik ook geen rust, he. 
Na die twee vakantieweken wou ik dus beginnen werken, maar het lukte niet zo goed.  Ik was nog moe.  Erg, erg, erg.  Ik heb twee, drie teksten gedaan, denk ik, niet meer.  Dat was dus helemaal niet gepland, en ik voelde mij wel slecht omdat het niet ging. 
Maar deze week ging alles veel beter.  Maandag heb ik zelfs op de trein gewerkt (ik ben daar echt verschrikkelijk trots op)!  Woensdag ging het minder goed, maar donderdag ging het dan weer wel.  Spijtig genoeg kwamen er altijd andere dingen tussen (inschrijvingsproblemen, maaltijdkaart aanvragen, ...) die ervoor zorgden dat ik niet het aantal geplande uren kon werken.  Hopelijk is dat volgende week anders. 
Vandaag heb ik gewerkt, maar niet aan hetgeen ik gepland had.  Ik ben twee uur te laat begonnen (om 8u opstaan is nog altijd niet aan mij besteed, maar ik zal het wel leren, hoop ik) en mijn vriend is langsgeweest (hij vertrekt vanavond op weekend met de scouts en ik zal hem dus een heel weekend -allez, tot zondagavond- niet zien).  Voor de rest heb ik mijn planningen op computer gezet (dat heeft lang geduurd, diepe zucht) en mijn promoter en zijn assistente en mijn copromotor op de hoogte gebracht van de stand van zaken ivm mijn thesis. 
Nu ga ik nog een uurtje of zo werken voor mijn thesis (echt werken; ik vind het voorgaande niet werken, dat zijn voor mij dingen die ik moet doen vooraleer ik echt kan werken), zodat ik niet te ver achtergeraak op mijn doelstellingenplanning :-)
 
P.S. Ik zal de planningen op het net zetten vanaf het moment ze goedgekeurd zijn door mijn begeleidster.  Zij moet zien of mijn planningen wel realistisch zijn. 

16:20 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |