24-11-05

Mmmmmmmmm

Gisteren was het minilesdag.  Ik had echt tegen mijzelf gezegd dat ik niet wou gaan, ik wou geen les meer geven, maar ik heb het toch gedaan.  Vrijwillig dan nog wel. 
We waren maar met 9 (van de 28!) aanwezig gisteren, dus iedereen zou aan bod komen.  En aangezien iemand anders les zou geven over hetzelfde onderwerp, heb ik dan maar gezegd dat ik als 4e ging.  Ik kon dat die anderen toch niet aandoen om een half uur les te krijgen over hetzelfde onderwerp op één dag?  Dus door mij krijgen ze nu twee keer les over dat onderwerp: gisteren en volgende week woensdag.  Ik ben veel te goed voor deze wereld :-)
Ik ben eigenlijk blij dat ik het gedaan heb: het viel namelijk mee.  Ik ben niet in mijn vacuüm terechtgekomen, ik heb geen domme dingen gezegd of gedaan en mijn medeleerlingen vonden het wel goed (na mijn slechte intro). 
Twee opmerkingen:
1: Ik vond het niet leuk om les te geven.  Ik vroeg mij constant af: "Waarom kijken die nu zo serieus?  Oh nee, het is saai.  Daim, ik had het anders moeten aanpakken, of een ander onderwerp moeten kiezen." of: "Waarom praten ze nu?  Is het niet goed?" of: "Waarom kijkt die begeleider nu zo boos?  Ben ik zo slecht?" enzovoort.  Ik had niet het gevoel dat ik daar op mijn plaats was, dat ik daar goed in ben, ...  Dat kan natuurlijk komen door het gebrek aan ervaring, daarom concludeer ik nog niet dat lesgeven niets voor mij is.  Maar het spookt nu wel rond in mijn hoofd natuurlijk. 
2: De begeleider.  Dezelfde persoon die mijn les van vorige vrijdag afgekraakt heeft (één van de 2).  Echt motiverend, maar ik heb mij daar niet zo veel van aangetrokken.  Hij vond het weer niet zo goed, maar hij is vriendelijk gebleven.  Alhoewel ...  Hij heeft een serieuze steek onder water gegeven.  Grof, eigenlijk.  Iemand zei dat dit (mijn les dus) de leukste les geschiedenis was die ze ooit al had gekregen (leuk compliment, he), want in het middelbaar verveelde ze zich erg en gisteren niet.  Antwoord van de begeleider: "Dat zegt natuurlijk veel over het niveau van het geschiedenisonderwijs in Vlaanderen."  Leuk.  Voor de verandering had ik meteen door dat dit een steek onder water was (meestal heb ik dat pas door wanneer iemand tegen mij zegt dat dat wel heel grof was om te zeggen), en ik voelde geen steek van pijn.  Bij alle kritiek die hij gaf, voelde ik niets.  Ik luisterde gewoon en aanvaardde die. 
Misschien was dit zo omdat hij het niet verwijtend zei, hij zei het op gewone spreektoon. 
Mijn voorlopige conclusie: deze les was beter dan de vorige, maar lesgeven is niets voor mij.  We zullen zien of ik mijn mening nog verander ...

10:30 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.