04-02-06

Twijfels

De voorbije dagen zijn niet zo goed geweest. Ik heb wel voor mijn thesis en de lerarenopleiding gewerkt, maar helemaal niet zoveel. Nu zou ik moeten denken: "Ik heb tenminste iets gedaan, da's al veel beter dan vorig jaar, toen deed ik niets." Maar het gaat niet zo goed, want ik begin in tijdsnood te komen en de paniekaanvallen zijn aan het sluimeren.

Ik heb heel veel aan mijn hoofd de laatste tijd, ik sta eigenlijk constant onder stress. Thuis gaat het niet zo goed, mijn ouders vinden dat ik het recht niet heb om te klagen en dat doe ik dan ook niet. Ik slaap heel slecht, al vanaf de kerstvakantie, waardoor ik weinig reserves meer heb en mijn vader mij heel erg op mijn zenuwen werkt. Ik moet bijna dagelijks op mijn tanden bijten, zodat ik niet in tranen of in woede uitbarst. Ik maak mij heel veel zorgen over later, over het vinden van werk en overleven op 1 loon, dat van mijn vriend. Maar ik wil heel graag met hem gaan samenwonen, want ik wil hier weg.

Maar zelfs bij mijn vriend kan ik niet terecht met mijn werkzorgen. Gisteren heb ik het hem gezegd, en hij reageerde heel geïrriteerd (boos wordt hij bijna nooit, dus zijn geïrriteerd is gelijk aan mijn boos). Ik moet stoppen met altijd het slechtste te denken, ik moet erin geloven, ... Maar het ding is dat ik juist NIET het slechtste denk, ik ben gewoon realistisch. Hij weet niet wat dat is, die onzekerheid, hij had al werk na een maand zoeken en hij wist dat hij snel werk zou vinden (knelpuntberoep). Ik heb dat allemaal niet. Integendeel, ik bereid mij voor op een hele lange zoektocht en de daarbijhorende werkloosheid, hoe graag ik ook wil werken. Het kan natuurlijk zijn dat ik geluk heb en na een maand of zo al werk heb, maar daar reken ik niet op, want dat komt helemaal niet vaak voor.

Ik weet wel dat ik mij daar niet zoveel zorgen over moet maken, maar ik kan het gewoon niet helpen. Ik ben nu eenmaal een piekeraar en ik haat onzekerheid. Hartgrondig. Dus momenteel ben ik compleet verloren, want dat ligt er in het verschiet: onzekerheid. Ga ik werk vinden? Gaan mijn vriend en ik wel samen kunnen leven? Ga ik het wel aankunnen, dat volwassen leven? ... Afschuwelijk.

Ik ben ook aan het twijfelen of mijn thesis wel zal afgeraken in april. Maar ik wil niet pas afstuderen in september, dus dat zal wel moeten. Dus ben ik vandaag beginnen twijfelen aan de lerarenopleiding. Is het niet beter dat ik daar gewoon volledig mee stop? Ik ben er toch zeker van dat ik geen leerkracht wil worden, en dan win ik meteen een dag en een half. Als ik nu alleen die taken van Vakdidactiek afwerk en de rest niet, dan gaat mijn thesis misschien wel afgeraken. Want als ik naar alle lessen ga, kan ik maandagnammiddag en donderdag niets doen. En voor het vak van maandag moet er ook een taak gemaakt worden, en da's geen simpele, integendeel. Ik zie het dus niet goed zitten om het te combineren. Toen ik dit noteerde, dacht ik opeens: "Nee, niet stoppen met de lerarenopleiding, anders heb je geen excuus meer als je thesis niet af is!", met het bijhorende paniekgevoel. Hier moet ik eens heel goed over nadenken ...

16:25 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.