04-04-06

Mijn leven is niet thesicentrisch!

Hallo, ik ben Lena en ik ben een procrastinator. 

Ik begin het uiteindelijk te aanvaarden.  Ik begin te aanvaarden dat ik mijn ideaalbeeld (ik sta 's morgens op, vol energie, ik eet en begin te werken -zonder zeuren, zonder dwingen- en werk door, zonder afgeleid te worden, tot 's middags, ik eet weer en de voormiddag herhaalt zich tot 's avonds, dan eet ik weer en dan rust ik) nooit zal halen, dat ik mijzelf zal moeten blijven dwingen om te werken, mijn hele leven lang.  Het zal misschien later makkelijker gaan dan nu, ik zal minder moeite moeten doen om mij aan het werk te krijgen, maar ik zal mijn wilskracht nodig blijven hebben.  Ik begin te aanvaarden dat ik nu eenmaal zo ben en dat ik er mee zal moeten leren leven en er het beste van moet maken. 

Definitie van 'mijn best doen': blijven proberen om te werken, telkens opnieuw, ook als het niet gaat of als ik geen zin heb om te werken: beginnen en herbeginnen, een hele dag lang. 

Het grote probleem is dat iedereen er mij constant aan herinnert dat mijn thesis nog niet af is.  Mijn vriend vraagt elke avond of ik heb kunnen werken, mijn ouders en zussen vragen er ook regelmatig naar en mijn vrienden ook; en zelfs op familiefeesten ontsnap ik er niet aan.  Ik hoor jullie denken: 'Je zou blij moeten zijn dat ze zich zo in jou interesseren!', maar dat is het dus: ze interesseren zich niet in mij, maar in mijn thesis!  Elke keer als iemand naar mijn thesis vraagt, wordt die groter, zwaarder, moeilijker, belangrijker en word ik meer gestressd.  Ik word constant aan die thesis herinnerd, ook als ik aan het rusten ben (kijk naar nu: ik heb een rustvoormiddag, maar ben wel aan mijn blog bezig) of als het feest is (dan wil ik gewoon genieten van het eten en de sfeer, dan wil ik echt niet aan die thesis denken!) of als ik aan het sporten ben of als ik dwarsfluit speel in het orkest. 

Het is alsof heel mijn wereld rond die thesis draait, alsof de wereld vergaat als die thesis niet afgeraakt!  Dat is niet zo: er zijn veel dingen die belangrijker zijn dan die thesis: ikzelf, mijn familie, mijn vrienden, mijn vriend (niet in volgorde van belangrijkheid).  Ik ga niet kapotgaan als die thesis niet af is, ik ga niet ineenstorten of zo.  Ik ga wel teleurgesteld zijn, maar niet doodvallen of een hysterische aanval of twintig krijgen.  Het lijkt wel of iedereen die thesis belangijker vindt dan ik, ze blazen het toch serieus op. 

Noot voor mijn omgeving: ik ben niet mijn thesis en mijn thesis bepaalt niet wie ik ben!  Ik moet die schrijven, dus ik weet beter dan iedereen dat die nog niet af is, dus ik moet daar niet constant aan herinnerd worden, daarmee help je mij echt niet, integendeel. 

Laat mij gewoon doen, mijn thesis zal wel afgeraken, ooit. 

11:56 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Lena Ik heb net een deel van je linkjes doorgenomen en ik ben eerlijk gezegd geschokt. Het leek wel of ze voor mij geschreven zijn. Wat gezegd wordt over perfectionisme, luiheid, de onoverzichtelijkheid van taken, tot zelfs het kopen van een superdeluxe agendaatje. Mijn lades liggen er vol van, vol van mijn pogingen om in actie te schieten ... Maar ik ben ook in paniek want nu heb ik weer iets om uit te stellen erbij gekregen, nl. dat uitstelgedrag aanpakken. Waar moet ik beginnen? Eerst maar even een kopje koffie denk ik.... Pfff

Gepost door: Anneke | 05-04-06

Ja, ik weet het Ik had juist hetzelfde gevoel toen ik die webpagina's doorlas. Ik ben er ongeveer twee weken niet goed van geweest, ik had er geen idee van op hoeveel vlakken die procrastinatie invloed heeft. Ik had dus een serieuze identiteitscrisis.
Er is wel een positief punt: als je je uitstelgedrag aanpakt, pak je eigenlijk bijna al je problemen aan, dus als je daarmee begint, ga je de rest al minder uitstellen en zal het beter gaan en overzichtelijker worden. In theorie, toch :-)

Gepost door: Lena | 05-04-06

018115096 heyehy

Gepost door: ali | 25-11-07

De commentaren zijn gesloten.