23-07-06

Moeilijke tijden, moeilijke beslissingen

Het is al zwaar geweest, en het zal nog zwaar worden. 

Nacht van dinsdag 11 naar woensdag 12 juli: weer niets geslapen.  Ik was om 22u gaan slapen omdat ik zo moe was en om 24u werd ik weer wakker.  Paniekaanvallen tot 9u, wanneer mijn wekker afging.  Ik was een wrak, ik kon niet eten (misselijk), ik dwong mijzelf om toch een beetje te eten, maar veel was het niet.  Paniekaanvallen tijdens de dag, niet veel kunnen werken.  's Avonds is mijn vriend langsgekomen en ik kwam tot het besef dat mijn thesis niet zou afraken.  Pijnlijk.  Heel erg pijnlijk.  Vooral het melden van dit nieuws aan mijn moeder was het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen. 

Woensdagnacht redelijk geslapen, geen paniekaanvallen.  Donderdag naar studieadvies.  Mijn studiebegeleidster vond het heel moedig van mij dat ik voor mijn gezondheid koos, maar veel keuze was er niet.  Ik zat erdoor.  Ik kon niet meer.  Ik was uitgeput door slaapgebrek en een constant gevoel van paniek.  Enkel bij mijn vrienden op kot voelde ik mij rustig.  En daar heb ik dan ook donderdag en vrijdag gezeten overdag, en ik heb gerust, want werken kon ik echt niet. 

Donderdagavond, hysterische huilbui gekregen op mijn zus haar kamer.  Ik hield het niet meer uit, mijn verdriet moest eruit.   

Vrijdagnacht, weer om 4u wakker, paniekaanvallen.  Dus ben ik zaterdag gewoon naar mijn vrienden op kot gevlucht.  Ik mocht daar blijven logeren vanaf deze week maandag, maar ik ben dus twee dagen vroeger gekomen dan verwacht. 

Nu heb ik al een week gerust en een beetje gewerkt.  Ik voel mij al veel beter, ik moet gewoon weer in het ritme van het werken komen.  Volgende week ga ik er weer invliegen, vandaag nog goed ontspannen en vroeg gaan slapen en dan ben ik normaalgezien weer de oude.  Laat ons hopen. 

Nu, de reacties op dit alles.  Mijn moeder kon er niet mee lachen, maar ze is er al over.  Ik denk dat ze zich zo bezorgd maakte om mij dat die thesis minder belangrijk werd.  Maar dat wil niet zeggen dat ze niet teleurgesteld is, wat ik ook erg vind, natuurlijk.  Mijn vader weet het nog niet, maar ik weet wel al dat hij heel boos zal zijn.  Mijn grootouders begrijpen het, voor zover zij zoiets kunnen begrijpen, natuurlijk, aangezien zij nooit hebben verdergestudeerd.  Maar ik ben blij dat zij mij niets verwijten (buiten te laat begonnen, maar da's gewoon waar).  Mijn vriend staat volledig achter mij en mijn keuze.  Natuurlijk vindt hij het jammer dat ik nu nog een maand aan mijn thesis zal moeten werken, maar we gaan sowieso samenwonen volgende maand.  En in september heb ik vakantiewerk en daarna ga ik halftijds of voltijds werk zoeken, dat zal afhangen van de staat van mijn thesis. 

Ik wil die thesis volgende maand afhebben, maar als mijn promotor en copromotor heel veel bemerkingen hebben op mijn bronnencorpus, zal ik er na augustus nog wat aan moeten werken, en dan zal ik halftijds gaan werken. 

Ik weet dat dit alles nogal afstandelijk klinkt, maar ik ben er zelf nog mee aan het worstelen.  Mijn beslissing is genomen, maar ik heb het er wel nog moeilijk mee.  31 juli zal geen leuke dag worden ...

13:04 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.