23-07-06

Moeilijke tijden, moeilijke beslissingen

Het is al zwaar geweest, en het zal nog zwaar worden. 

Nacht van dinsdag 11 naar woensdag 12 juli: weer niets geslapen.  Ik was om 22u gaan slapen omdat ik zo moe was en om 24u werd ik weer wakker.  Paniekaanvallen tot 9u, wanneer mijn wekker afging.  Ik was een wrak, ik kon niet eten (misselijk), ik dwong mijzelf om toch een beetje te eten, maar veel was het niet.  Paniekaanvallen tijdens de dag, niet veel kunnen werken.  's Avonds is mijn vriend langsgekomen en ik kwam tot het besef dat mijn thesis niet zou afraken.  Pijnlijk.  Heel erg pijnlijk.  Vooral het melden van dit nieuws aan mijn moeder was het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen. 

Woensdagnacht redelijk geslapen, geen paniekaanvallen.  Donderdag naar studieadvies.  Mijn studiebegeleidster vond het heel moedig van mij dat ik voor mijn gezondheid koos, maar veel keuze was er niet.  Ik zat erdoor.  Ik kon niet meer.  Ik was uitgeput door slaapgebrek en een constant gevoel van paniek.  Enkel bij mijn vrienden op kot voelde ik mij rustig.  En daar heb ik dan ook donderdag en vrijdag gezeten overdag, en ik heb gerust, want werken kon ik echt niet. 

Donderdagavond, hysterische huilbui gekregen op mijn zus haar kamer.  Ik hield het niet meer uit, mijn verdriet moest eruit.   

Vrijdagnacht, weer om 4u wakker, paniekaanvallen.  Dus ben ik zaterdag gewoon naar mijn vrienden op kot gevlucht.  Ik mocht daar blijven logeren vanaf deze week maandag, maar ik ben dus twee dagen vroeger gekomen dan verwacht. 

Nu heb ik al een week gerust en een beetje gewerkt.  Ik voel mij al veel beter, ik moet gewoon weer in het ritme van het werken komen.  Volgende week ga ik er weer invliegen, vandaag nog goed ontspannen en vroeg gaan slapen en dan ben ik normaalgezien weer de oude.  Laat ons hopen. 

Nu, de reacties op dit alles.  Mijn moeder kon er niet mee lachen, maar ze is er al over.  Ik denk dat ze zich zo bezorgd maakte om mij dat die thesis minder belangrijk werd.  Maar dat wil niet zeggen dat ze niet teleurgesteld is, wat ik ook erg vind, natuurlijk.  Mijn vader weet het nog niet, maar ik weet wel al dat hij heel boos zal zijn.  Mijn grootouders begrijpen het, voor zover zij zoiets kunnen begrijpen, natuurlijk, aangezien zij nooit hebben verdergestudeerd.  Maar ik ben blij dat zij mij niets verwijten (buiten te laat begonnen, maar da's gewoon waar).  Mijn vriend staat volledig achter mij en mijn keuze.  Natuurlijk vindt hij het jammer dat ik nu nog een maand aan mijn thesis zal moeten werken, maar we gaan sowieso samenwonen volgende maand.  En in september heb ik vakantiewerk en daarna ga ik halftijds of voltijds werk zoeken, dat zal afhangen van de staat van mijn thesis. 

Ik wil die thesis volgende maand afhebben, maar als mijn promotor en copromotor heel veel bemerkingen hebben op mijn bronnencorpus, zal ik er na augustus nog wat aan moeten werken, en dan zal ik halftijds gaan werken. 

Ik weet dat dit alles nogal afstandelijk klinkt, maar ik ben er zelf nog mee aan het worstelen.  Mijn beslissing is genomen, maar ik heb het er wel nog moeilijk mee.  31 juli zal geen leuke dag worden ...

13:04 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-07-06

Paniek, paniek, paniek

Het was zover: mijn allereerste echte paniekaanvallen achter de rug. 

Gisteren heb ik redelijk weinig gedaan, ik was nog steeds wat overstuur door mijn promotor.  Maar na een pep-talk van mijn vriend heb ik toch nog wat kunnen doen gisterenavond.  Ik denk dat ik het al opgegeven had, dat mijn promotor gelijk had, dat het mij niet zou lukken. 

Vanmorgen werd ik wakker om 4.30u, en ik kon niet meer slapen door ... jawel, paniekaanvallen.  En ik geraakte gisterenavond ook al niet in slaap door paniek.  Maar vanmorgen was het veel erger, wakker liggen, paniekgolven die door je lichaam trekken (en dat voel ik dus echt, he), je handen die klam worden, hartkloppingen.  En rond 8 uur sloeg het op mijn maag.  Misselijk, overgeven, paniekaanval, misselijk, overgeven ...  Ik was een wrak tegen de tijd dat ik moest opstaan.  Ik stond te trillen op mijn benen, als ik rechtstond was ik even duizelig, ik moest terug gaan liggen omdat ik te misselijk was, ...  Ik was de wanhoop nabij, want ik herkende het: ik had hetzelfde altijd voor wanneer ik een taak moest afkrijgen de dag erna of dezelfde dag (wanneer ik vroeger opstond of de nacht doordeed) en het niet meer zag zitten maar met de moed der wanhoop toch doorwerkte en dan op het nippertje op tijd was of het niet haalde. 

Ik was echt kapot, en ik zag het helemaal niet meer zitten.  Als ik nu al begon te panikeren, zou ik dan elke dag opnieuw hetzelfde meemaken?  Zou ik nog kunnen werken vandaag? 

Maar na een douche (moest, dus was niet om mij te kalmeren), ging het beter.  Ik heb iets gegeten en ik zag het weer een beetje zitten.  Ik heb besloten dat ik pas mag panikeren als ik op 24 juli (een week voor de thesis binnenmoet) nog zo veel moet doen dat het inderdaad niet meer zal lukken (definitie 'zo veel': nog veel bronnen vertalen, tweede deel nog bijna volledig schrijven en dan al de rest nog moeten doen).  En als het dan niet lukt, als ik dan zo'n loser word die haar thesis weer niet afkreeg (om het in de woorden van mijn vader te zeggen), dan kan er mij al niet verweten worden dat ik mijn best niet heb gedaan.  Dat ik er niet voor gewerkt heb. 

Ik heb veneficium volledig afgeschreven vandaag, ik wou dat dit al eerder af was geweest, maar het is nu zo.  Morgen moet ik mijn ouders helpen in de tuin (gras afrijden, takken bijeenrapen), dus ik ga niet zoveel kunnen werken als vandaag.  Maar ik ga toch proberen om een paar bronnen te vertalen. 

Ik heb besloten om zowel astrologie als veneficium te laten vallen als 'magie'.  Dan slinkt mijn bronnencorpus aanzienlijk, moet ik geen extra bronnen meer gaan zoeken en moet ik minder vertalen en bespreken.  Dus dan gaat het sneller gaan en ben ik misschien sneller en op tijd klaar. 

Het is echt raar, ik begin weer te wanhopen.  Het gaat zo met vlagen, het ene moment zie ik het helemaal zitten, en het andere moment niet meer.  Overmorgen naar Studieadvies, ik hoop echt dat het zal helpen. 

Oh nee, weer een paniekaanval op komst.  (En afgeweerd ... voorlopig)

21:22 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-07-06

Twijfels

Het is zover: de twijfel slaat toe.  Ik word uiteengescheurd door twee kanten: mijn procrastinatie- en perfectionistische kant en de rest.  En dat allemaal door mijn promotor. 

Hij heeft mij namelijk een perfect uitstelexcuus bezorgd: hij wil niet dat ik afgeef deze maand.  Dus wat denkt mijn procrastinatiekant?  "Yes, uitstellen, niets meer doen!"  Toeters, bellen, confetti, slingers, balonnen, gejuich.  En de perfectionist in mij denkt dan weer: "Dan kan je een betere thesis schrijven, en er een beter gevoel over hebben." 

Ik weet dat het beste voor mijn thesis zou zijn dat ik pas in december afgeef.  Maar dat is niet het beste voor mij!  Ik wil van die thesis af, ik wil van die last verlost zijn.  En van het gezaag van mijn ouders en grootouders. 

Maar het excuus is er nu, en ik ken mijzelf: als ik besluit om pas in december af te geven, ga ik in november weer hetzelfde voorhebben: weer alles vlug moeten doen.  Want de druk is er dan af, en dan kan ik niet zo goed meer doorwerken.  En dan zal ik pas in april kunnen afgeven, ... 

Ik ga dus volledig gaan voor deze maand, en als ze niet af is, is ze niet af en ga ik -weer- tegen mijn ouders liegen.  Dat heb ik nu al besloten, hoe erg ik het ook vind.  Ik heb al moeten liegen over de vakantiejob van 3 maanden (ik heb hen niet gezegd dat ik ze afgezegd heb, ik heb gezegd dat zij mij afgezegd hebben), want hun gezaag is nu al erg genoeg.  Als ze dit zouden weten, mag ik geen seconde meer ontspannen. 

En het is nu al zo erg.  Ik heb vandaag gewerkt voor mijn thesis, ik heb mijn database van mijn bibliografie in orde gebracht en een paar query's gemaakt.  Ik was klaar en ging tv kijken (ook al is er niet echt iets op) en daar gingen ze al.  Vrije dagen zijn voor watjes en luiaards.  Mijn moeder wil mij doen strijken, van mijn vader moet ik dan maar meer doen dan ik gepland had.  Maar dit is mijn rustdag, mag ik dan alsjeblief een beetje rust hebben?  Waarom moet ik altijd werken?  Zij werken toch ook niet de hele dag door?  Zij rusten 's avonds toch ook?  Waarom mag ik dat dan niet? 

Mijn vader is nu naar de Tour aan het kijken, wel, waarom mag ik niet naar tv kijken?  Mijn moeder is aan het werken, maar ik kan er toch ook niets aan doen dat mijn vader geen vinger uitsteekt in het huishouden? 

Ik heb mijn rust nodig, en ze begrijpen het echt niet.  Ze begrijpen niet hoe zwaar het is, ze begrijpen niet hoe emotioneel belastend het allemaal is.  En hun gezaag doet er echt geen goed aan ... 

15:56 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-07-06

 Mijn ergste nachtmerrie

Ik ben vandaag naar de proclamatie van de Lerarenopleiding geweest, en zoals verwacht was mijn promoter daar ook.  Ik heb met hem gepraat en hij was heel vriendelijk, maar toch ben ik nogal van slag geweest door deze ontmoeting. 

Mijn copromotor is weg tot begin augustus, en hij zei dat ik dan met hem moest afspreken in augustus om dingen door hem te laten verbeteren omdat hij niet antwoordt op mijn mails.  Ik zei hem dat mijn thesis dan al binnen moet zijn, en mijn promotor viel gewoon uit de lucht.  Hij dacht dat ik aan het schrijven was voor volgend jaar december (om in januari af te studeren)!

Hij heeft mij vriendelijk gezegd dat hij niet denkt dat mijn thesis af zal zijn deze maand.  En ik stond daar, als versteend.  Verschrikkelijk, gewoon.  Dan vroeg hij mij waarom ik dacht dat mijn thesis wel af zou zijn, en na mijn uitleg vond hij nog steeds dat ik moet afgeven in december. 

Hij wil niet dat ik het forceer, dus dat ik gewoon maar schrijf en dat dan afgeef zonder dat het verbeterd is.  Maar dat ben ik echt niet van plan!  Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om pas in december af te geven, ik wil van die thesis af zijn!  Ik wil daar niet nog 5 maand mee opgescheept zitten!

Ja, ik weet dat ik nog veel moet doen, maar als ik elke dag goed doorwerk, ga ik nog tijd hebben om alles te laten verbeteren, daar ben ik zeker van.  Mijn thesis zal volgende week niet af zijn, maar wel op tijd voor 2e zittijd.  Ik begrijp wel dat mijn promotor alles wilt verbeteren, maar de meeste thesissen worden afgegeven zonder volledig verbeterd te zijn, dus da's echt geen ramp. 

Ik weet dat ik niet de beste thesis zal kunnen schrijven die ik kan schrijven, maar ik wil helemaal niet doctoreren of zo, dus waarom zou ik nog 5 maand wachten zodat ik een 16 of zo kan halen?  Ik ben al blij met een 10, want dan ben ik erdoor.  Meer is mooi meegenomen (ik vind 10 wel een beetje weinig, maar erdoor is erdoor), maar moet niet per sé. 

Ik ga dus mijn uiterste best doen om het af te krijgen tegen 31 juli, want ik wil echt afstuderen dit jaar. 

22:53 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-07-06

Ik ben het beu

Ik ben het echt beu, kots-, kots-, kotsbeu!  Waarom begrijpen ze niet dat al dat gezaag en gezeur en verwijt en gedreig mij helemaal niet helpt?  Ik ben geen vechter, ik ben niet iemand die per sé wilt bewijzen dat zij gelijk heeft en de rest niet.  Ik ben iemand die vertrouwen krijgt door het vertrouwen van anderen.  En momenteel geloven noch mijn ouders, noch mijn grootouders in mij.  Ik krijg bijna dagelijks het verwijt dat ik niets doe of niet genoeg doe, en dat alles omdat mijn thesis nog niet af is. 

Wel, ik ben de enige van mijn familie die ooit een universiteitsthesis moest schrijven, dus ze moeten allemaal hun mond houden want ze weten er niets van!  Totaal niets, nada, noppes, niks! 

Mijn vader had dit weekend zelfs het lef om te zeggen dat hij ook een eindwerk moest schrijven!  Hij heeft nooit hogeschool gedaan (begonnen, maar gestopt) en hij heeft op school gestudeerd voor metser. Oh ja, een eindwerk van het middelbaar is echt te vergelijken met een thesis van de universiteit.  Echt hoor, papa.  En ik heb in het middelbaar echt geen eindwerken moeten maken, ze, echt niet. 

Gewoon degoutant!  Ik moet mij elke dag verdedigen, elke dag slikken, want als ik zo'n dingen zou zeggen, heb ik een dikke nek en moet ik respect hebben.  En ik kan het echt niet meer, het is gewoon te veel, ik kan niet én schrijven aan een thesis én maar blijven slikken dat ik niets doe. 

Op zo'n momenten wou ik dat ik op kot zat.  Geen gezaag, geen verwijten, geen dreigementen. 

Ik wou dat ze in mij zouden geloven, op basis van de 15 jaar (lagere school bijgerekend) dat ik wél geslaagd ben zonder al te veel problemen.  Ik wou dat dit opwoog tegen dit ene jaar dat het niet zo goed gaat. 

Maar dat is blijkbaar te veel gevraagd ... 

22:24 Gepost door Lena | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |