27-09-06

Vertrouwensbreuk

Ik heb gisteren iets ontdekt: ik heb wel mijn zelfvertrouwen terug, maar niet als het om mijn thesis gaat.  Ik geloof, tot mijn grote spijt, nog altijd niet dat ik het ga kunnen.  Het is zelfs al zo ver gekomen dat ik afgeven in december al had opgegeven vooraleer ik het geprobeerd had.  En dat allemaal omdat mijn promotoren het niet zo goed meer zien zitten. 

Ik kan mijn zin doordrijven op alle vlakken, behalve op het thesisvlak.  En dat is omdat ik er geen vertrouwen in heb en alle excuses aangrijp om mijn negativiteit te kunnen bevestigen.  Want het is een vicieuze cirkel: ik denk dat ik het niet kan, dat het toch niet zal lukken en dus lukt het ook niet; en dan denk ik 'Zie je wel, ik had gelijk, ik kan het niet', waardoor ik dit blijf denken. 

En het feit dat ik mij in juli heb laten doen door mijn promotor bewijst dat ik er toen ook niet echt in geloofde ...

Maar dankzij mijn vriend heb ik nieuwe moed gevonden en ik heb hem beloofd om elke dag (in oktober, he) te werken voor mijn thesis, om het te blijven proberen en om het niet op te geven als het minder goed gaat. 

Ik ga het niet opgeven deze keer. 

09:22 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-09-06

Niets is zeker, maar alles komt goed

Ik heb mijn zelfvertrouwen terug, tot er een mail van mijn promotor in mijn mailbox zit. Eerste reactie: paniek! Na het lezen van de mail (om te informeren -vriendelijk- waarom hij nog altijd niets van mij gehoord heeft) is het enige wat van mij overblijft een zielig hoopje Lena. Weg zelfvertrouwen. Zomaar ineens.

Waarom heeft die man toch zo'n invloed op mij? Waarom zorgt een simpele mail ervoor dat ik weer herval en alles vergeet wat mij vorig jaar is bijgeleerd? Waarom voel ik mij toch altijd zo waardeloos als ik iets van hem hoor? Frustrerend. Het slechte gevoel heeft niet lang geduurd (ongeveer een uur of twee), maar de onrust duurde voort tot ik een positief antwoord kreeg op mijn uitleg. Nu ben ik dus gerustgesteld, maar ik vrees toch zijn volgende mail, zoals altijd.

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik gewoon ga verderwerken aan mijn thesis en mij niets ga aantrekken van deadlines. Als hij af is voor 1 december, fantastisch. Is het niet zo, ook goed. Ik trek het mij niet meer aan, tijd is onbelangrijk. Mijn thesis is niet onbelangrijk, maar mijn geluk hangt er niet meer van af.

Ik heb onlangs ontdekt hoe een goede vrienden ik heb, en mijn relatie zit ook heel goed. En daar haal ik mijn zelfvertrouwen uit, niet uit die thesis die maar niet wil lukken. Ik ben gelukkig, ik woon samen met mijn vriend, waarvan ik heel veel hou, ik ben zelfstandig en ik ben geliefd. Voor de eerste keer in heel mijn leven voel ik mij geliefd. En ik geniet met volle teugen van dat gevoel.

Zelfs de leugens van die over mij verteld worden kunnen daar niets aan veranderen. Zij kunnen mij niet veranderen, ik ben mijzelf (en voor het eerst sinds heel lang ben ik blij dat ik mij ben in plaats van iemand anders) en ik ben goed zoals ik ben. Ik heb niets verkeerd gedaan, ik kan mijzelf niets verwijten. Het zegt trouwens heel veel over hen dat ze liegen om mij zwart te maken (terwijl ik zeker weet dat er ook vele ware dingen zijn die mij te verwijten vallen, dat is nu eenmaal zo), ze zijn gewoon zielig. Voilà, ik heb het gezegd, ik vind hen zielig. Het is in zo'n tijden dat je je echte vrienden leert kennen, en dat je opeens weet wie je echte vrienden zijn. Ik weet het nu, en ik draag deze kennis in mijn hart.

Om te eindigen: twee uitdrukkingen die mij geraakt en geholpen hebben:

Niets is zeker, maar alles komt goed. (De kracht van positief denken!)

Bescheidenheid wil niet zeggen dat je je talenten ontkent. (Ik denk nu al jaren dat ik gewoon bescheiden ben terwijl ik mijzelf constant liep af te breken omdat ik dacht dat zeggen "Ik ben hier goed in" of "Ik ben intelligent" 'stoefen' is; en het laatste wat ik wil zijn is 'ne stoefer'.)

22:44 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-09-06

The T-word

Een paar weken niet aan mijn thesis gewerkt, niet omdat ik niet wil, maar omdat ik vakantiewerk heb en 's avonds te moe ben (en nog veel andere dingen te doen heb). En ik ben er niet rouwig om, ik kan nu afstandelijker naar die thesis kijken, ik krijg een paniekgevoel meer als ik aan die thesis denk en ik heb nieuwe ideeën.

Ik heb ook mijn zelfvertrouwen terug. Ik loop recht, ik ben weer gelukkig, ik voel mij beter in mijn vel.

Alles goed, dus.

19:35 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |