11-10-06

Ups en downs

Sinds ik besloten heb om toch voor 1 december te gaan, ben ik emotioneel de meest onstabiele persoon die ik ooit ben tegen gekomen. De ene dag geloof ik erin, de andere dag niet meer; soms wisselt het zelfs tijdens de dag. Vanmorgen heb ik een nieuw dieptepunt bereikt: paniek. Nog geen paniekaanval, maar een gevoel van paniek in mijn rug, net als in juni en juli.

En het erge is dat het mij eigenlijk nog altijd niets kan schelen wanneer die thesis af is, zolang hij maar afgegeven is dit (academie)jaar. Afstuderen in februari of begin juli, dat zijn maar 5 maanden verschil.

Maar ik weet dat als ik nu voor eind april zou gaan (en afstuderen in juli), ik weer allerlei werk zou aannemen omdat ik niet op de kap van mijn vriend wil leven. En dan zou ik weer in hetzelfde schuitje zitten als nu, en dan weer uitstellen naar eind juli (afstuderen in september) en dan weer hetzelfde doen, ... Een straatje zonder eind dus. Ik ken mijzelf: mijn procrastinatie is nog altijd sterker dan mijn doorzettingsvermogen en zelfdiscipline. Dus heb ik besloten om toch voor december te gaan, maar met een marge van een maand (zodat ik geen paniekaanvallen krijg).

Dus: ik ga een brief sturen naar de decaan en ik ga doorwerken alsof ik er zeker van ben dat ik eind november kan afgeven. Maar als het niet lukt, vergaat mijn wereld niet en werk ik gewoon door.

Ik wil tijdens de feestdagen eindelijk kunnen zeggen dat mijn thesis af is ...

07:54 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |