19-12-06

We zullen doorgaan

Ik ga nu - na elkaar - alle blogs die ik in mijn hoofd had (en heb, natuurlijk) posten; en dit is de eerste. 

Ik weet dat er heel veel mensen zich zorgen maken over mij, dat er mensen zijn die denken dat ik er mee gestopt ben, dat ik het heb opgegeven, dat ik niet meer werk.  Er zijn er zelfs die denken dat ik er mijn voeten aan veeg. 

Het is heel gemakkelijk om te zeggen: "Trek het je niet aan, laat ze zeggen en doe gewoon je ding!", maar ik kan dat niet.  Ik kan niet tegen die bezorgde blikken, die verwijtende blikken, die beschuldigende blikken; ik wil de vraag "En wanneer gaat ze dan af zijn?" niet meer horen.  Ik wou dat ze wisten dat er niets is wat ze mij verwijten dat ik mijzelf al niet verweten heb en zal blijven verwijten. 

Ik kan een thesis schrijven, ik denk dat iedereen dat kan, ik doe er gewoon langer over dan de anderen.  En in tegenstelling tot wat sommigen denken: Nee, ik vind het niet leuk dat ik nog altijd aan mijn thesis aan het werken ben.  En nee, ik weet niet waarom het zolang duurt, waarom het zo traag gaat.  Geloof me, als ik het wist, had ik al lang iets aan gedaan.  Misschien komt het wel door jullie, wie weet, jullie die mij contstant verwijten maken, die niet in mij geloven en zo mijn zelfvertrouwen ondermijnen.  Misschien wil ik onbewust niet afstuderen omdat ik bang ben voor hetgeen er daarna gebeurt.  Misschien ben ik verslaafd aan uitstellen en geraak ik er niet uit. 

Maar ik vind het niet leuk.  Helemaal niet. 

Ik wou dat het me niets kon schelen wat anderen dachten.  Ik wou dat ik niet meer aan mijn thesis moest werken.  Ik wou dat het leven eenvoudig was.  Ik wou dat ik niet meer moest huilen.  Ik wil zoveel ...

Maar ik wil dat iedereen één ding weet: ik geef het niet op.  Nooit.  Hoe lang het nog duurt. 

We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht
We zullen doorgaan, in de sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, met de weifelende zekerheid
Om door te gaan, in een sprakeloze tijd
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan, in een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
we zullen doorgaan, tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, telkens als we stil-staan
Om weer door te gaan, naakt in een orkaan
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is 
We zullen doorgaan, als niemand meer verwacht
Dat we weer doorgaan, in een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is

12:59 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.