20-12-06

Reality check

Vandaag een mailtje gekregen van een medeprocrastinator, en ik moet zeggen dat ik nu even van mijn melk ben, zoals ze dat zeggen.

Een student Geschiedenis aan een andere universiteit als de mijne heeft onlangs zelfmoord gepleegd omdat het juist uit was met zijn lief en omdat die student ook aan een tweede thesisjaar begonnen was en de thesis ging niet vooruit. Ik denk niet dat dit de enige twee redenen zijn, er zullen nog wel andere dingen geweest zijn ook, maar ik moet zeggen als die twee dingen bij mij zouden gebeurd zijn, ik ook wel erg diep zou zitten.

En dit zet alles toch weer in een ander perspectief: hoe slecht het ook gaat met die thesis, de rest gaat toch nog goed, dus zo slecht gaat het niet met mij. Sommige dagen zie ik dat gewoon niet in.

Wat natuurlijk niet wilt zeggen dat ik er nooit aan gedacht heb, maar dan slechts enkele seconden, want dan denk ik direct aan alle goede dingen in mijn leven: mijn vriend, mijn vrienden, mijn familie, mijn hobby's, ... En dan gaat het weer beter. En natuurlijk heb ik nog altijd deze blog om mij in af te reageren, want elke keer als ik eens goed gehuild heb terwijl ik hier mijn 'slechte' gedachten aan het spuien was, voelde ik mij beter. Gisteren heb ik zelfs nog heel goed kunnen werken. Natuurlijk geen hele dag, maar ik heb meer gedaan dan ooit tevoren in die paar uur dat ik gewerkt heb. Dus da's heel erg goed.

Om af te sluiten nog een tip voor alle thesisstudenten onder ons (en natuurlijk ook alle studenten in het algemeen, maar ik denk dat een thesisstudent het toch wel wat moeilijker heeft, ik spreek uit ervaring): jij bent je thesis niet. Het is niet omdat je thesis niet afgeraakt, omdat het niet goed gaat, dat jij mislukt bent. Je thesis is maar een klein aspect van wie je bent, er is nog zoveel meer aan jou, dus dat zegt niets over jou als persoon. Zelfs niet als je een procrastinator bent. Ik vergeet dit ook nog regelmatig, maar het hangt altijd wel ergens in mijn onderbewustzijn te zweven, waardoor ik er veel minder helemaal aan onderdoor ga. Dus: je thesis is NIET gelijk aan jou!

11:00 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-12-06

Als je me echt kende ...

Gisterenochtend (heruitzending van vrijdagnamiddag) een aflevering gezien van Oprah die mij heel erg geraakt heeft.  Het ging over 'The High-School Challenge': alle problemen op school (middelbaar) zijn te herleiden naar dezelfde oorzaak: te weinig verbondenheid tussen de leerlingen.  En het meeste dat naar voor kwam herkende ik: je alleen voelen, gepest worden, gekwetst worden door je vrienden, ... 

De leerlingen daar moesten op een bepaald moment in groepjes gaan zitten en zich openstellen naar de andere leerlingen toe, leerlingen die niet tot hun vriendenkliek behoorden, wat heel moeilijk is.  Ze moesten de zin 'Als je me echt kende, zou je weten dat ...' afmaken.  En Oprah zei toen dat de kijkers dat ook moesten doen, en dan moest je je afvragen of je vrienden en je familie het antwoord hierop zouden kennen. 

Ik weet het niet.  Maar straks weten jullie het wel, want ik ga het nu zeggen. 

 

Als je me echt kende, wist je dat ik het verschrikkelijk vind dat mijn vader mij negeert telkens als mijn thesis weer niet af is. 

Als je me echt kende, wist je dat ik mijn ouders nog nooit heb horen zeggen dat ze van mij houden. 

Als je me echt kende, wist je dat ik mij elk moment van de dag schuldig voel tegenover mijn vriend, familie en vrienden omdat ik niet aan hun verwachtigen voldoe omdat mijn thesis niet af is. 

Als je me echt kende, wist je hoe erg ik echt vind dat mijn thesis maar niet afgeraakt en ik nu dus aan het trissen (!) ben, hoe blasé ik er soms over doe. 

Als je me echt kende, wist je dat ik anderen niet wil opzadelen met mijn problemen omdat ik ervan overtuigd ben dat ze wel betere en belangrijkere dingen te doen hebben dan naar mijn probleme te luisteren, dus val ik ze niet lastig.

Als je me echt kende, wist je dat ik altijd bang ben om niet te voldoen, om alles te verliezen wat ik nu heb, omdat ik niet vind dat ik het verdien.   

 

Als je me echt kende, wist je dat ik nog nooit, bij niemand, helemaal mijzelf heb durven zijn. 

13:25 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Migraine, migraine, migraine

Het gaat niet vooruit.  Mijn vertalingen zijn bijna af, maar dat zijn ze nu al een maand.  Ik ben moe, ik slaap te weinig omdat ik zo onrustig ben, ik krijg elke week minstens één migraine-aanval, ik ben al naar de dokter moeten gaan omdat ik mij zo lusteloos voelde (wat nu beter is) en ik kan mij niet lang concentreren. 

Heel frustrerend als je aan een thesis aan het werken bent. 

Terwijl ik eigenlijk gelukkig zou moeten zijn: ik woon samen met mijn vriend, waar ik heel veel van hou en die ook heel veel van mij houdt, ik heb fantastische vrienden bij wie altijd terechtkan.  En soms besef ik dat ten volle en ben ik gelukkig, maar soms is die thesis weer zo groot en zwaar en donker en overschaduwt hij alles.  Zoals vandaag.  En ik weet dat ik niet in die val mag lopen, maar ja, weten en doen zijn twee verschillende zaken. 

Gewoon werken, niet doorwerken, want dan krijg ik paniekgevoelens, gewoon werken en je best doen; meer kan je niet doen.  Ik wou dat dat genoeg was voor mij ...

13:09 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

We zullen doorgaan

Ik ga nu - na elkaar - alle blogs die ik in mijn hoofd had (en heb, natuurlijk) posten; en dit is de eerste. 

Ik weet dat er heel veel mensen zich zorgen maken over mij, dat er mensen zijn die denken dat ik er mee gestopt ben, dat ik het heb opgegeven, dat ik niet meer werk.  Er zijn er zelfs die denken dat ik er mijn voeten aan veeg. 

Het is heel gemakkelijk om te zeggen: "Trek het je niet aan, laat ze zeggen en doe gewoon je ding!", maar ik kan dat niet.  Ik kan niet tegen die bezorgde blikken, die verwijtende blikken, die beschuldigende blikken; ik wil de vraag "En wanneer gaat ze dan af zijn?" niet meer horen.  Ik wou dat ze wisten dat er niets is wat ze mij verwijten dat ik mijzelf al niet verweten heb en zal blijven verwijten. 

Ik kan een thesis schrijven, ik denk dat iedereen dat kan, ik doe er gewoon langer over dan de anderen.  En in tegenstelling tot wat sommigen denken: Nee, ik vind het niet leuk dat ik nog altijd aan mijn thesis aan het werken ben.  En nee, ik weet niet waarom het zolang duurt, waarom het zo traag gaat.  Geloof me, als ik het wist, had ik al lang iets aan gedaan.  Misschien komt het wel door jullie, wie weet, jullie die mij contstant verwijten maken, die niet in mij geloven en zo mijn zelfvertrouwen ondermijnen.  Misschien wil ik onbewust niet afstuderen omdat ik bang ben voor hetgeen er daarna gebeurt.  Misschien ben ik verslaafd aan uitstellen en geraak ik er niet uit. 

Maar ik vind het niet leuk.  Helemaal niet. 

Ik wou dat het me niets kon schelen wat anderen dachten.  Ik wou dat ik niet meer aan mijn thesis moest werken.  Ik wou dat het leven eenvoudig was.  Ik wou dat ik niet meer moest huilen.  Ik wil zoveel ...

Maar ik wil dat iedereen één ding weet: ik geef het niet op.  Nooit.  Hoe lang het nog duurt. 

We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht
We zullen doorgaan, in de sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, met de weifelende zekerheid
Om door te gaan, in een sprakeloze tijd
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan, in een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
we zullen doorgaan, tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, telkens als we stil-staan
Om weer door te gaan, naakt in een orkaan
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is 
We zullen doorgaan, als niemand meer verwacht
Dat we weer doorgaan, in een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is

12:59 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |