27-02-07

Herstel

Straks naar mijn copromotor, ben een beetje zenuwachtig, maar tegelijk wel blij dat ik eindelijk zal weten hoe goed (of hoe slecht) mijn vertalingen gaan zijn.  En dan ga ik tenminste gerust kunnen zijn dat ik door mijn vertalingen al geen punten ga verliezen, zoals een medestudente vorig jaar heeft meegemaakt. 

Ik had van mijn vorige begeleidster van Studieadvies een laatste opdracht gekregen: ik moet - tot en met vrijdag - elke dag minstens 15 minuten aan mijn thesis werken.  Waarom maar 15 minuten?  Wel, ik heb werk aangenomen voor de Vakgroep Geschiedenis en dat moest eind februari af zijn, en door ziek te zijn ben ik twee weken kwijt.  Dus was ik van plan om gisteren, vandaag en morgen enkel daaraan te werken.  Ik heb gisteren alvast een goede start gemaakt, want ik heb 50 minuten gewerkt aan mijn thesis; daarmee heb ik mijn kwartier van zaterdag ingehaald (niet gedaan die dag, ben gaan winkelen) en mijn kwartier voor vandaag ook al gedaan.  Maar aangezien een afspraak met je copromotor, werken aan je blog en je vertalingen afdrukken ook werken voor je thesis is, zal ik vandaag meer dan 1,5 uur aan mijn thesis hebben gewerkt.  Ik ben wel trots nu

Ik heb gisteren een mail gekregen dat ik mijn werk voor de Vakgroep Geschiedenis voorlopig moet staken en binnen twee weken krijg ik nieuwe instructies.  Dus kan ik mij de volgende dagen volledig concentreren op mijn thesis.  Mijn oude begeleidster heeft daarenboven gezegd dat als ik (gemiddeld) elke dag drie uur aan mijn thesis werk, ik er zeker zal komen.  Dus dat gaan we proberen, vanaf morgen. 

11:26 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: studieadvies, uurrooster |  Facebook |

24-02-07

Weer eens doorverwezen ...

Mijn nieuwe begeleidster van Studieadvies werkt vanaf maandag niet meer op Studieadvies. Met andere woorden: ik krijg weer een nieuwe begeleidster. Ik vind dat niet heel erg, maar het is toch wel een beetje lastig, weer mijn verhaal doen, weer een nieuwe aanpak (waarschijnlijk), weer afwachten of het wel gaat klikken.

Ik vind het ook spijtig omdat het juist zo goed klikte met mijn nieuwe - nu dus eigenlijk oude - begeleidster, het was precies alsof ik al jaren door haar begeleid werd. Ik weet bijna zeker dat als we bijvoorbeeld collega's waren geweest of zo we vriendinnen geworden waren. Nu niet natuurlijk, maar dat neemt niet weg dat ik me echt op mijn gemak voelde bij haar en ik het gevoel had dat ik haar alles kon vertellen.

Om eerlijk te zijn, moet ik bekennen dat ik een beetje bang ben; wie weet klikt het niet en val ik zonder begeleiding, en ik weet dat ik dat niet aankan. Maar ik weet ook wel dat het niet moet klikken - met mijn psychologe klikte het ook niet fantastisch - en we moeten elkaar niet leuk vinden, maar voor mij is dat wel belangrijk. Want als ik mij goed voel bij iemand (zoals bij mijn twee vorige begleidsters), zal ik mij meer openstellen en eerlijker en diepgaander over mijn gevoelens en angsten praten. Ik zal mij wel weer zorgen maken om niets, en in ieder geval weet ik het vrijdag.

Dinsdag heb ik een afspraak met mijn copromotor, hij heeft mijn vertalingen nagekeken. Dus daarvoor is het ook al angstig afwachten: zijn ze wel goed genoeg? Ik weet dat er genoeg aan veranderd zal moeten worden, da's logisch: ik studeer geen Latijn-Grieks, maar ik ben bang dat ik alles opnieuw ga moeten doen.

Het goede nieuws is wel dat deze angsten mij niet doen panikeren, omdat ik weet dat dit normale angsten zijn waarmee elke student geconfronteerd wordt. Geen paniek dus, maar wel een klein hartje.

19:38 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst, studieadvies |  Facebook |

22-02-07

Een oude bekende

De griep zit nog altijd in mijn systeem, ook al ben ik nu al vijf dagen koortsvrij: ik ben duizelig als ik te lang rechtsta, ik ben de hele dag moe, ik heb geen eetlust meer en ik ben regelmatig misselijk. Vandaag heb ik ook nog eens hoofdpijn, zo'n pre-migrainehoofdpijn.

Niet echt de ideale omstandigheden om te werken aan een thesis, en alsof dat niet genoeg is, dook vanaf dinsdagavond het paniekmonster weer op. Gisteren heb ik een vriendin moeten bellen om met mij af te spreken eer het overging, na meer dan een uur praten was het paniekgevoel weg. Maar vanmorgen zei mijn vriend voordat hij vertrok naar zijn werk: "Gij ook goed werken, he." (ochtendritueel: kus en dan zeg ik: "Goed werken, he, vandaag.") Resultaat: paniek!

En ik weet dat de Datum nog ver weg is en voor mij moet het zelfs niet voor eerste zit; en ik weet dat mijn thesis dit academiejaar zeker en vast zal afgeraken (zeker nu mijn vertalingen af zijn); en ik weet dat ik niet slecht bezig ben; en ik weet dat ik het gewoon dag per dag moet nemen; maar ik krijg die paniek niet weg de laatste dagen. Ik ben gewoon te moe.

Damn you, griep!

12:25 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (1) | Tags: migraine, angst |  Facebook |

19-02-07

Ziek

De griep is in het land en dat heb ik geweten. Dinsdagavond ziek geworden en tot vrijdag in mijn bed gestoken, zaterdag enkel opgestaan om te eten en dan maken dat ik weer in mijn bed lag (duizelig) en gisteren in de late namiddag opgestaan en in de zetel gekampeerd, daarna gedouched (eindelijk! Geloof me, het was nodig) en gegeten. Ik kan nog altijd niet te lang rechtstaan.

Kort samengevat: geen thesis, ik heb al mijn boeken gelezen die ik wou lezen (wat moet je anders doen als je in bed ligt?) en ik heb veel geslapen. Eigenlijk mijn eerste vakantie in een jaar, maar dan met koorts, pilletjes, spierpijn, hoestsiroop en heel veel papieren zakdoekjes.

12:29 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-02-07

Herinneringen

Ik woon (sinds ik samenwoon met mijn verloofde - ik vind het fantastisch om hem zo te noemen :-)) heel dicht bij mijn vroegere middelbare school (eerste en tweede middelbaar) en elke keer als ik die kinderen (want dat zijn ze nog) naar buiten zie komen na een schooldag denk ik: "Ik wou dat ik weer op de middelbare school zat, toen was het leven nog zo eenvoudig ..."

En zo ook weer enkele minuten geleden. Alleen, voor de eerste keer besefte ik hoe verkeerd deze redenering wel is: ik was helemaal niet gelukkig toen. Integendeel: mijn middelbare schooltijd was net niet rotslecht. Gepest geweest, 'vrienden' die mij dagelijks kleineerden (niet altijd dezelfde, maar elke dag was er wel iemand die een 'grapje' maakte ten koste van mij), verliefd op jongens die ik niet kon krijgen (om uiteenlopende redenen). Het enige wat wel goed ging was het leren zelf en het naar school gaan (ik was één van de weinigen die effectief wel graag naar school ging; voor de lessen, niet voor de speeltijden), ik had hoge punten (niet zo hoog als mijn ouders altijd wouden (lees: 90%), maar wel hoog), weinig moeite met vakken (buiten fysica -bah!- en LO -nog eens bah!) en bijna alles interesseerde me (nieuwsgierig en leergierig zijn heeft zo zijn voordelen).

Balans van nu: ik heb nog nooit zoveel vrienden gehad, en ze aanvaarden mij zoals ik ben, maken geen grapjes ten koste van mij en staan voor mij klaar als ik ze nodig heb. Ik heb een fantastische vriend, ga volgend jaar met hem trouwen, woon met hem samen (en hij wil nog altijd met mij trouwen!!!) en wil met hem een huisje-tuintje-kindje (en hij met mij, gelukkig). Het enige wat niet goed gaat is school, en dan enkel mijn thesis, dus eigenlijk gaat school maar voor minder dan de helft slecht. En dan nog: mijn vertalingen zijn af, dus ik heb eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit aan het gaan ben (ook al heb ik dinsdag, woensdag, donderdag en vandaag niets meer gedaan - maar vandaag is nog niet voorbij), dus zo slecht gaat die thesis nu ook weer niet momenteel.

Dus wat ik zit eigenlijk te klagen? 'Oh nee, mijn thesis is nog niet af.' Wel: so what? Ik ben gelukkig.

15:49 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (4) | Tags: inzichten, liefde, vriendschap |  Facebook |

06-02-07

I did it!

Mijn vertalingen zijn af! Gewoon volledig af!! Uitdaging gelukt, ik gelukkig en een handtas rijker (mijn beloning van mijzelf)!

En toch, tijdens al die gelukzaligheid was er nog steeds die twijfel, dat duiveltje dat zei: "Oh nee, nu moet je echt beginnen schrijven ..." Maar ik heb hem het zwijgen opgelegd en ik heb genoten van het gevoel, ik heb zelfs een vreugdedansje gedaan. Spijtig dat er niemand thuis was waarmee ik het kon delen, maar je kan niet alles hebben in 't leven.

Ik ga nu gewoon mijn uiterste best doen om positief te blijven, om mij niet te laten beïnvloeden door paniek (want die is er weer, elke keer als ik nog maar durf te denken dat 'ik mijn thesis misschien toch voor de eerste zittijd ga afkrijgen'), gewoon stukje per stukje afwerken, niet denken aan het grote geheel en zeker niet aan de Datum.

Carpe Thesis-Diem, vanaf nu.

16:08 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: overwinning, angst |  Facebook |