02-04-07

You Stupid Woman!

Ik heb gisteren tegen mijn vriend gezegd dat mijn thesis -weer- niet zal afgeraken voor eerste zit. En toen hij vroeg "Waarom niet?", was het eerste antwoord dat in mij opkwam: "Ik heb niet hard genoeg gewerkt." Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar het is wel waar. Hij weet nu ook hoeveel uur ik per dag werk, en als je dat moet zeggen, is twee uur per dag natuurlijk heel erg weinig. En dat vind ik eigenlijk ook.

Ik zit al een heel academiejaar in een 'comfortzone': weinig werken, dus weinig druk, geen verwachtingen, dus weinig druk, ... Ik was (en ben) zo bang om opnieuw die paniekaanvallen te krijgen dat ik er alles aan doe om die te vermijden, waardoor mijn thesis natuurlijk aan een slakkengangetje vooruit gaat. Nu denken alle positievelingen (waar ik niet bijhoor): "Hé, ze gaat toch vooruit, da's toch iets!" Maar mijn thesis had verdomme (sorry hiervoor, frustratie) al af kunnen zijn! Ik had mijn diploma al kunnen hebben! Ik had mijn vriend gelukkig kunnen maken met de medeling dat mijn thesis af was! En nu zit ik hier, mij schuldig te voelen omdat ik voor de gemakkelijkste oplossing gekozen heb, omdat ik gevlucht ben voor mijn problemen in plaats van ze aan te pakken, omdat ik mij weer heb laten overheersen door angst.

Waarom werkte ik maar twee uur per dag? Omdat ik dan naar Oprah en All Saints kon kijken overdag. Mijn hele werkschema was daarop gericht: 's morgens naar Oprah kijken en 's middags naar All Saints. Ik kan dus drie uur langer werken als ik vroeger begin 's morgens, en nog meer dan genoeg tijd hebben om wakker te worden. Dat heb ik gisteren beseft, en vanaf vandaag heb ik mijn schema dan ook omgegooid. Ik begin om 10.30u te werken, ik kan nog altijd een aflevering van Oprah zien, als ik die 's avonds opneem op de harde schijf (kwestie van iets te doen te hebben terwijl ik ontbijt en te ontspannen voor ik begin te werken). Dan werken tot 13.30, middagpauze van 13.30u tot 14.30u (All Saints) en dan werken tot 16.30u (afwassen en koken). Da's dus vijf uur werken per dag, en dat zonder vroeger te moeten opstaan. Ik ben zo dom geweest.

Ik heb gisteren nog iets beseft: ik ben zo bang om mensen teleur te stellen, dat ik een enorme druk op mijzelf leg: ik moet perfect zijn, anders vindt niemand mij nog leuk. En omdat die druk zo groot is (want perfectie bestaat niet), klap ik gewoon dicht en kan ik niets meer doen, met als resultaat dat ik iedereen teleurstel. Het vermijden van datgene waar ik zo bang voor ben, zorgt er juist voor dat dàt gebeurt. Ironisch, niet?

Niets is zeker, maar alles komt goed. Ik hoop dat dat waar is, want ik heb het echt nodig nu.

10:57 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, schuldgevoel, angst, uurrooster |  Facebook |

Commentaren

Je laat je verlammen door je angst, misschien moet je proberen om die angst te doorzien, te analyseren en een echte planning opmaken. Zo eentje waar je de dingen die je gedaan hebt kunt afkruisen, zodat je echt een zicht hebt op wat nog moet komen en wat al achter de rug is...

Gepost door: Sandrissimo | 02-04-07

beste lena,
ik wil je graag wat moed inspreken..
Je was heel erg geblokkeerd, en om uit deze impasse te geraken had je zoveel energie nodig dat ze na twee uur absoluut op was waar iemand anders - met dezelfde "hoeveelheid" energie - misschien vier uur of zes uur ver geraakt.
Het belangrijkste is dat je uit de impasse bent. J
Het zal wel lukken. Je moet nu niet "achteruit" kijken. Wat voorbij is is voorbij. Goed slecht weinig veel, dat maakt niets meer uit. Het belangrijkste is dat je voort doet zoals je bezig bent.

Ik herken dat van dat teleurstellen. Dat heb ik ook. Juist hetzelfde. Het eindigt er ook vaak mee dat ik "niets" meer doe, omdat ik denk mensen teleur te stellen...
Anderzijds heb ik ook wel wat leren aanvaarden dat ik nu eenmaal niet bij iedereen in de smaak kan vallen (ook al denk ik dat ik dat stiekem toch blijf proberen)...
Je mag me altijd mailen...
groetjes

Gepost door: doctoranda-mama | 03-04-07

De commentaren zijn gesloten.