11-04-07

Traag

De grotere paniek is weg, de kleine blijft maar houdt mij alert, wat nu wel goed uitkomt. Het grote gevaar is namelijk dat ik weer begin te slabakken, want dat heb ik nu al elke keer voorgehad. En als ik nu niet doorwerk, heb ik al mijn kansen verspeeld. Dit zijn voor mij echt de maanden van de laatste kans, een jaar vier keer doen mag namelijk niet en als ik er mee moet stoppen, begin ik nooit meer opnieuw; ik ken mijzelf.

Ik ben dus weer aan het werk geschoten, ik werk gemiddeld drie uur per dag, maar het gaat nog altijd trager vooruit dan ik zou willen. Het heikele punt is nog altijd het beginnen, als ik begonnen ben, kan ik gemakkelijk een uurtje doorwerken, maar ik moet mij wel nog altijd dwingen om te beginnen. Dat zal niet veranderen, vrees ik, dus zal ik er maar mee moeten leren leven.

Ik ben wel nog altijd bang voor de reactie van mijn familie, maar ik heb wel al gemerkt dat ik het beter kan relativeren dan de vorige jaren. Ik voel me er nog altijd slecht door, begrijp me niet verkeerd, maar het slechte gevoel duurt minder lang. In plaats van een week of langer voel ik mij 'maar' enkele dagen meer slecht.

Alles went, zeker, of ben ik gewoon sterker geworden?

16:35 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (0) | Tags: procrastinatie, angst |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.