25-04-07

A Complaint Free World

Zojuist voor het eerst in een paar weken weer naar Oprah gekeken, en toeval of niet: het ging over geluk. Eén van de gasten was een dominee uit Kansas die een fantastisch idee had: iedereen zou moeten stoppen met klagen en zagen en gewoon gelukkig zijn. En om dit te kunnen verwezenlijken, heeft hij paarse rubberen bandjes laten maken (zoals de 'Livestrong'-bandjes van Lance Armstrong). De bedoeling is dat je het armbandje 21 dagen aan je pols draagt (linker- of rechter-, maakt niet uit), MAAR als je klaagt of zeurt of roddelt moet je het bandje aan je andere pols doen en opnieuw beginnen. En als je iemand die ook zo'n bandje draagt betrapt op zeuren en je zegt er iets over, dan moet je zelf ook opnieuw beginnen, want dan heb je geklaagd over zijn of haar geklaag. Waarom 21 dagen? Wel, als je 21 dagen lang geen enkele klacht uit, zijn je hersenen geherprogrammeerd en gaan ze ook geen klaaggedachten meer aanmaken. Volgens de dominee is daar ondezoek naar geweest, ik weet niet of dit waar is, maar ik geloof hem wel.

Ik ben al enkele maanden bezig met positief denken en zo, en ik vind dat echt heel erg moeilijk. Waarschijnlijk omdat ik nu al 23 jaar negatief denk, en dat verander je niet in een paar maanden. Maar het moeilijkste is dat ik regelmatig vergeet dat ik positief moet denken. Maar als je zo'n bandje aan je pols hebt hangen, kan je het bijna niet vergeten, of toch niet voor lang. Dus heb ik meteen zo'n bandje besteld (het is gratis) en ik heb ook bandjes besteld voor al mijn vrienden en mijn zussen. Zo kunnen zij ook gelukkige mensen worden.

Dus mensen, maak jullie borst al maar nat, want het is echt heel moeilijk om niet te klagen! Ik heb mijzelf het voorbije uur al zeker meer dan drie keer betrapt op klagen (shame on me), het gaat echt zo snel! Het is echt een automatisme bij mij, en daar wil ik vanaf.

Klachteloze wereld, here I come!

P.S. Wil je zelf zo'n armbandjes bestellen? Ga naar: http://acomplaintfreeworld.org

11:44 Gepost door Lena in Vriendschap | Permalink | Commentaren (5) | Tags: inzichten |  Facebook |

18-04-07

Doelstellingen

Ik was weer maar eens in de val gelopen: ik maakte mijn thesis niet meer voor mijzelf, maar voor anderen. Voor mijn vriend, mijn familie, mijn vrienden, ... kortom voor iedereen behalve voor mijzelf. En dus blokkeerde ik weer.

Ik heb nu - hoop ik - een manier gevonden om ervoor te zorgen dat ik mijn thesis weer voor mijzelf maak: ik heb mijn doelstellingen opgeschreven. En bij alles wat ik doe, stel ik de vraag "Brengt dit je dichter bij je doel of niet?" Dat zo ik toch moeten doen, want ik vergeet het meestal, waardoor ik weer maar eens tijd verspeel. Maar als ik blijf volhouden, zal die vraag een automatisme worden, en dan zal ik bewuster beslissen wat ik doe en me veel beter voelen over de gang van zaken in mijn leven. Nu leef ik te onbewust, en ik denk dat dat één van de redenen is waarom ik zo gefrustreerd ben en waarom ik het gevoel heb dat ik niet vooruitga.

Wat is één van mijn ultieme doelen (want ik heb er - zoals elke mens - meerdere)? Wel, ik wil samen met mijn vriend kinderen krijgen en een huis kopen (in welke volgorde weten we nog niet). Wat moet ik doen om dat doel te verwezenlijken? Geld hebben (om te trouwen, om de kinderen te kunnen onderhouden, om het huis te kopen), dus moet ik geld verdienen. Hoe doe ik dat? Door te werken, dus door werk te zoeken en te solliciteren. Om te kunnen werken, heb ik mijn diploma nodig (ik heb al een diploma - kandidatuur - maar ik wil mijn licentiaatsdiploma halen, ik heb al die examens niet voor niets afgelegd, he!). Om mijn diploma te krijgen, moet ik mijn thesis afwerken en afgeven. En om mijn thesis af te werken, moet ik elke dag opnieuw werken.

Mijn thesis is dus geen doel op zich meer, maar een (noodzakelijke!) stap om mijn doel te bereiken, ze is dus belangrijk, maar niet van levensbelang. Gewoon een stap die ik moet zetten om mijn doel te bereiken, niet de enige, niet de belangrijkste, maar ook niet de minst belangrijke.

En daarom moet ze af. Voor mijn verjaardag (eind juni). Punt uit. Basta. That's it. Ik wil deze stap gezet hebben, ik wil dat trapje op. Ik ben al lang genoeg op deze ladder blijven staan.

13:37 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: inzichten, liefde |  Facebook |

13-04-07

Bedrieger

ik voel mij zo'n bedrieger op dit moment. Ik heb gisteren niet gedaan, ik heb de procrastinatie weer maar eens laten winnen. De stress is weg en hier gaan we dus weer. Maar zo ga ik er nooit komen, waarom doe ik mij dat toch elke keer opnieuw aan?


Ik ben gisteren niet meegeweest met mijn familie toen ze gingen winkelen omdat ik moest werken. Misschien is het daarom dat ik niets heb gedaan: ik wou eigenlijk ergens anders zijn. Ik ben het beu om dingen te moeten opgeven voor mijn thesis, en wie weet heb ik mij zo afgereageerd. Of misschien haal ik dat nu aan als een excuus om te mogen luilakken.
En dan voel ik mij dus een bedrieger: ik zeg tegen mensen dat ik niet meekan omdat ik moet werken en dan doe ik niets, terwijl ze wel denken dat ik werk. En dan ben ik verbaasd als ze denken dat ik er mijn voeten aan veeg en nooit iets doe en tegen hen lieg. Typisch.

11:38 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: schuldgevoel, procrastinatie |  Facebook |

11-04-07

Traag

De grotere paniek is weg, de kleine blijft maar houdt mij alert, wat nu wel goed uitkomt. Het grote gevaar is namelijk dat ik weer begin te slabakken, want dat heb ik nu al elke keer voorgehad. En als ik nu niet doorwerk, heb ik al mijn kansen verspeeld. Dit zijn voor mij echt de maanden van de laatste kans, een jaar vier keer doen mag namelijk niet en als ik er mee moet stoppen, begin ik nooit meer opnieuw; ik ken mijzelf.

Ik ben dus weer aan het werk geschoten, ik werk gemiddeld drie uur per dag, maar het gaat nog altijd trager vooruit dan ik zou willen. Het heikele punt is nog altijd het beginnen, als ik begonnen ben, kan ik gemakkelijk een uurtje doorwerken, maar ik moet mij wel nog altijd dwingen om te beginnen. Dat zal niet veranderen, vrees ik, dus zal ik er maar mee moeten leren leven.

Ik ben wel nog altijd bang voor de reactie van mijn familie, maar ik heb wel al gemerkt dat ik het beter kan relativeren dan de vorige jaren. Ik voel me er nog altijd slecht door, begrijp me niet verkeerd, maar het slechte gevoel duurt minder lang. In plaats van een week of langer voel ik mij 'maar' enkele dagen meer slecht.

Alles went, zeker, of ben ik gewoon sterker geworden?

16:35 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (0) | Tags: procrastinatie, angst |  Facebook |

04-04-07

Hier gaan we weer ...

Sinds maandag leef ik in een bijna constante staat van paniek. Niet de paniekaanvallen van juli (gelukkig), maar gewoon dat rare gevoel in mijn rug en de achterkant van mijn hoofd (te vergelijken met de dag voor een examen wanneer ik nog heel veel moest leren). Dus nog geen echte paniek, geen paniekaanval, maar toch paniekgevoelens. Gelukkig slaap ik nog goed, anders was het echt wel erg geweest.

Ik werk wel ongeveer 4 uur per dag (gisteren iets minder omdat ik moe was), wat veel beter is dan mijn opgelegde 2. Het is alsof ik wakker geslagen ben, opeens gaat het wel. Ik wou gewoon dat ik die slag een maand eerder gekregen had, dan was mijn thesis af geweest voor eerste zit. Maar ja, met jezelf slaan uit frustratie kom je geen stap verder, dus ik heb mij er -ongeveer- bij neergelegd. Maar ik wil wel dat mijn thesis in mei af is, zodat ik in juni kan afgeven (verbeteren en zo); en niet eind, maar begin juni! Dan kan ik eind april tenminste zeggen dat mijn thesis binnen X-aantal weken af zal zijn. Kwestie van de teleurstelling wat te verzachten.

Ik heb al mijn opzoekwerk gedaan, en nu zou ik moeten beginnen schrijven. Maar de gedachte alleen al zorgt voor kleine paniekgolven, wat het niet gemakkelijk maakt. Och ja, moeilijk gaat ook.

11:14 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (5) | Tags: angst, uurrooster |  Facebook |

02-04-07

You Stupid Woman!

Ik heb gisteren tegen mijn vriend gezegd dat mijn thesis -weer- niet zal afgeraken voor eerste zit. En toen hij vroeg "Waarom niet?", was het eerste antwoord dat in mij opkwam: "Ik heb niet hard genoeg gewerkt." Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar het is wel waar. Hij weet nu ook hoeveel uur ik per dag werk, en als je dat moet zeggen, is twee uur per dag natuurlijk heel erg weinig. En dat vind ik eigenlijk ook.

Ik zit al een heel academiejaar in een 'comfortzone': weinig werken, dus weinig druk, geen verwachtingen, dus weinig druk, ... Ik was (en ben) zo bang om opnieuw die paniekaanvallen te krijgen dat ik er alles aan doe om die te vermijden, waardoor mijn thesis natuurlijk aan een slakkengangetje vooruit gaat. Nu denken alle positievelingen (waar ik niet bijhoor): "Hé, ze gaat toch vooruit, da's toch iets!" Maar mijn thesis had verdomme (sorry hiervoor, frustratie) al af kunnen zijn! Ik had mijn diploma al kunnen hebben! Ik had mijn vriend gelukkig kunnen maken met de medeling dat mijn thesis af was! En nu zit ik hier, mij schuldig te voelen omdat ik voor de gemakkelijkste oplossing gekozen heb, omdat ik gevlucht ben voor mijn problemen in plaats van ze aan te pakken, omdat ik mij weer heb laten overheersen door angst.

Waarom werkte ik maar twee uur per dag? Omdat ik dan naar Oprah en All Saints kon kijken overdag. Mijn hele werkschema was daarop gericht: 's morgens naar Oprah kijken en 's middags naar All Saints. Ik kan dus drie uur langer werken als ik vroeger begin 's morgens, en nog meer dan genoeg tijd hebben om wakker te worden. Dat heb ik gisteren beseft, en vanaf vandaag heb ik mijn schema dan ook omgegooid. Ik begin om 10.30u te werken, ik kan nog altijd een aflevering van Oprah zien, als ik die 's avonds opneem op de harde schijf (kwestie van iets te doen te hebben terwijl ik ontbijt en te ontspannen voor ik begin te werken). Dan werken tot 13.30, middagpauze van 13.30u tot 14.30u (All Saints) en dan werken tot 16.30u (afwassen en koken). Da's dus vijf uur werken per dag, en dat zonder vroeger te moeten opstaan. Ik ben zo dom geweest.

Ik heb gisteren nog iets beseft: ik ben zo bang om mensen teleur te stellen, dat ik een enorme druk op mijzelf leg: ik moet perfect zijn, anders vindt niemand mij nog leuk. En omdat die druk zo groot is (want perfectie bestaat niet), klap ik gewoon dicht en kan ik niets meer doen, met als resultaat dat ik iedereen teleurstel. Het vermijden van datgene waar ik zo bang voor ben, zorgt er juist voor dat dàt gebeurt. Ironisch, niet?

Niets is zeker, maar alles komt goed. Ik hoop dat dat waar is, want ik heb het echt nodig nu.

10:57 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, schuldgevoel, angst, uurrooster |  Facebook |