07-05-07

Misvattingen

Ik dacht dat alles nadat ik mijn doelstelling had opgeschreven (zie twee posts terug) veel beter zou gaan omdat ik mijn thesis zo klein had gemaakt. Maar het ging niet beter, integendeel, ik heb twee verschrikkelijk slechte weken achter de rug. Ik heb bijna niets gedaan, mijn uitstelgedrag sloeg met volle kracht toe en ik heb het laten winnen. Ik kon alles doen, werken voor de vakgroep Geschiedenis, kuisen, opruimen, kopiëren, kopies klasseren, ...; alles behalve schrijven.

Na een gesprek met mijn studiebelgeider werd alles duidelijk: door die doelstellingen liet ik dingen die niets met mijn thesis te maken hebben daarvan afhangen, dingen zoals kinderen krijgen en een huis kopen. En daardoor werd mijn thesis niet kleiner, maar juist groter! Terwijl het inderdaad maar een thesis is, een formaliteit, een laatste stapje dat ik nog moet zetten om mijn diploma te krijgen. (En als ik dit lang genoeg tegen mijzelf blijf zeggen, zal ik het nog gaan geloven ook.) Omdat ik ook nog zoveel druk op mijn thesis ging zetten, bovenop alle druk die er vanuit mijn familie- en vriendenkring uitgaat, ben ik gewoon geblokkeerd. Volledig.

Remedie: mijn thesis zien als een puzzel, niet als een berg. Ik moest mijn thesis eerst zien als een berg omdat je een berg niet in één keer kan beklimmen, maar enkel in kleine stapjes. En als je altijd kleine stapjes zet, ben je opeens op de top. Maar mijn probleem nu was dat die kleine stapjes die ik zette heel moeizaam gingen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en niets deed. Dus is er nu de puzzelmetafoor. Als je een puzzel maakt, begin je met de buitenste rand te maken (de inhoudstafel), daarna ga je de stukjes rangschikken per kleur en/of figuur -berg, zee, kerk, huis, ...- (opzoeken van secundaire en primaire bronnen, rangschikken en doorlezen van alle informatie) en dan begin je aan het moeilijkste: het leggen van de puzzel zelf (het schrijven van de thesis). De zee is heel moeilijk, want daar zitten heel veel verschillende tinten blauw in, maar de kerk is gemakkelijk, want door al die ramen kan je de stukjes gemakkelijk terugvinden en op de juiste plaats leggen. Dus als je afwisselt tussen de zee en de kerk, heb je het gevoel dat je vooruitgaat, want er worden elke dag stukken van de puzzel aangevuld, terwijl je ook aan het moeilijke deel hebt gewerkt. Als je daarentegen alleen maar aan de zee werkt, raak je gefrustreerd omdat je per dag misschien één of twee stukjes op de juiste plaats kan leggen en niet meer, waardoor je je puzzel niet ziet groeien. En dat moet ik nu ook doen, springen tussen mijn delen. Beginnen met een gemakkelijker deel, daar een uur aan werken, dan overgaan naar het moeilijke en saaie deel waar ik mij nu al een maand op gezwoegd heb en dat maar niet vooruitgaat, en daar een uur aan werken, een uur nieuwe teksten lezen die ik pas gevonden en daarin aanduiden wat ik nodig heb, een uur alles kort noteren wat ik opgeschreven heb, ... Zo afwisselen, niet altijd in dezelfde volgorde en niet elke dag van alles wat, maar dat laten afhangen van de dag (bij mij hangt dat af van hoe goed ik geslapen heb die nacht en of ik hoofdpijn of niet; hoe ik mij voel, om het kort te zeggen).

Een nieuwe strategie, hopelijk een begin van productieve weken!

13:08 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie, studieadvies, inzichten |  Facebook |

Commentaren

Hey, mooi gevonden die puzzel, heel bruikbaar idee is dat!

Gepost door: Sandrissimo | 07-05-07

@ Sandrissimo Ja, ik weet het, ik wou dat het mijn idee was :-)
Deze vergelijking heeft mij in ieder geval al geholpen, ik zie er minder tegenop om aan een moeilijk deel te beginnen aangezien ik een uur later toch al iets anders kan doen ...

Gepost door: Lena | 08-05-07

De commentaren zijn gesloten.