23-05-07

Stokje: 5 dingen die niemand van je weet

OK, niemand, dat gaan moeilijk zijn (ook al omdat ik zoveel praat dat ik niet kan onthouden wat ik al tegen wie heb gezegd - en ik heb een heel goed geheugen, dus ik praat echt wel heel veel), maar hier zijn 5 dingen die weinig mensen van mij weten.

1) Ik was vroeger in mijn tienerjaren (jeugdzonde!) een grote fan van Get Ready! en The Backstreet Boys. Niet zo'n histerisch gillende en smoorverliefde briefschrijvende fan, maar ik had (en heb) wel al hun CD's en kende alle liedjes vanbuiten. En nu komt de bekentenis: sommige liedjes vind ik nog altijd goed ...

2) Mijn laatste paar schoenen heeft zoveel geld gekost (bijna 100 Euro, en ik had dit jaar al een paar botten gekocht voor ongeveer 150 Euro) dat ik mijn vriend niet heb verteld dat ik nieuwe schoenen heb. Ze staan wel in de schoenenkast, maar ik heb mijn ander paar witte schoenen (die helemaal niet goed zitten en die ik enkel aandeed voor feesten; en nu waarschijnlijk zelfs nooit meer) in een kast gezet, dus denkt hij dat dat mijn oude paar is ... Gelukkig is hij op dat vlak een echte man en ziet hij het verschil niet tussen twee paar schoenen die toch wel heel verschillend zijn, maar wel dezelfde kleur hebben. En dat is niet de enige aankoop die ik voor hem verstop: als ik snoep koop, weet hij dat ook niet ...

3) Mijn grote droom is om schrijfster te worden, en dan nog het liefst van historische romans. Zo kan ik mijn passie voor geschiedenis combineren met mijn passie voor schrijven. Als ik werk, ga ik dus na mijn uren proberen te schrijven. Ik heb nu al enkele ideeën, maar niet de tijd, dus ja.

4) Ik ben eigenlijk gemeen en (wat ik noem) passief wraakzuchtig. Als iemand mij gekwetst heeft of mij benadeeld heeft, vergeet ik dat niet (en ik heb echt een heel goed geheugen). Ik ben bijvoorbeeld nog altijd een beetje slechtgezind op mijn nicht om iets dat gebeurd is toen ik nog in het 5e middelbaar zat en omdat ze mij -recent- mijn verloving niet gunde (omdat zij nog niet verloofd was; een paar maanden later was zij ook verloofd en opeens gunde ze het mij wel); die twee zaken gaan dus voor altijd een smet zijn op haar blazoen in mijn hoofd. En als het teveel wordt, krijg je de verwijten; en ja, ook voor dingen die jij al lang bent vergeten, maar ik niet. Ik ben een opkropper met een heel goed geheugen, dus als ik ontplof (wat niet vaak gebeurt), verlies ik de controle over mijzelf en komt alles eruit. En ik kan er zo van genieten wanneer iemand die mij vroeger heeft gepest het slecht heeft (dat is dus passief wraakzuchtig zijn).

5) Ik ben eens ontploft tegen mijn vader en toen heb ik hem in het gezicht geslagen. Het heeft heel lang geduurd eer we daar allebei over waren. En toen ik dan mijn vriend leerde kennen (enkele jaren later), heb ik mij voorgenomen om dat nooit bij hem te laten gebeuren, en daarom praten wij alles direct uit. Maar bij mijn vrienden, kennissen en familie doe ik dat nog altijd niet. Gelukkig ben ik daarna nooit meer zo erg ontploft, en bleef het bij woorden.

Voilà, nu vindt iedereen mij al veel minder sympathiek, en dan heb ik de hele gênante dingen nog niet eens verteld ... Bedankt, doctoranda! Ik geef het stokje op mijn beurt door aan Engel, Rainbowstar en mijn zus.

14:59 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-05-07

De relatievetijdstheorie

Ik heb het gevoel dat de tijd met mijn voeten aan het spelen is de laatste weken. Elke dag lijkt voorbij te vliegen zonder mij de kans te geven om een wezenlijke vooruitgang te boeken op thesisgebied, waardoor ik elke dag een beetje dichter naar het afstudeerlicht strompel; maar vorige week lijkt wel een maand of langer geleden.

Het is alsof ik mijn verleden momenteel door de verkeerde kant van de verrekijker aanschouw: alles lijkt immens ver van mij verwijderd. In 'verkeerde-verrekijkerjaren' ben ik nu dus al 100 jaar; OK, misschien een beetje overdreven, laat ons zeggen 99 ... Maar om naar mijn heden en mijn toekomst te kijken, gebruik ik de verrekijker wel juist: alles ligt binnen handbereik, ik kan het zien, bijna aanraken zelfs; maar als ik de verrekijker zou weghalen, kom ik er weer bedrogen uit en laat ik de moed misschien zakken.

Bijna, maar toch niet helemaal. De laatste loodjes, wie heeft die uitgevonden?

11:52 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: inzichten, angst |  Facebook |

08-05-07

De vloek van het perfectionisme

Ik heb gisteren naar het begin van 'Say No to the Knife' gekeken op VijfTV (het einde heb ik gemist omdat er een ander programma begon dat ik zeker wou zien). Het ging over twee vrouwen die een liposuctie en/of een buikwandcorrectie wouden ondergaaan, en het doel van het programma was (zoals de titel al doet vermoeden) om hen daarvan te laten afzien door middel van een restyling en diepgaande gesprekken (ik weet niet of het met een psycholoog was of niet, dat laat ik in het midden).

Er was een vrouw die helemaal niet lelijk of dik was, ze was 'gewoon' perfectionistisch. De 'psychologe': "Mensen zijn soms perfectionistisch als ze in hun jeugd teveel kritiek hebben gekregen. Je wilt alles perfect doen omdat je bang bent om te falen, maar als je perfectionistisch bent, faal je elke dag, want perfectie bestaat niet. Je bent de hele tijd bang dat iemand je gaat betrappen op het niet-perfect-zijn, en wanneer dat gebeurt, je iedereen kwijtraakt. Omdat je gelooft dat je het niet waard bent, dat je niet goed genoeg bent. En je kan in jouw ogen alleen maar goed genoeg zijn als je perfect bent."

Welcome to my life ...

16:01 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: angst, inzichten |  Facebook |

07-05-07

Misvattingen

Ik dacht dat alles nadat ik mijn doelstelling had opgeschreven (zie twee posts terug) veel beter zou gaan omdat ik mijn thesis zo klein had gemaakt. Maar het ging niet beter, integendeel, ik heb twee verschrikkelijk slechte weken achter de rug. Ik heb bijna niets gedaan, mijn uitstelgedrag sloeg met volle kracht toe en ik heb het laten winnen. Ik kon alles doen, werken voor de vakgroep Geschiedenis, kuisen, opruimen, kopiëren, kopies klasseren, ...; alles behalve schrijven.

Na een gesprek met mijn studiebelgeider werd alles duidelijk: door die doelstellingen liet ik dingen die niets met mijn thesis te maken hebben daarvan afhangen, dingen zoals kinderen krijgen en een huis kopen. En daardoor werd mijn thesis niet kleiner, maar juist groter! Terwijl het inderdaad maar een thesis is, een formaliteit, een laatste stapje dat ik nog moet zetten om mijn diploma te krijgen. (En als ik dit lang genoeg tegen mijzelf blijf zeggen, zal ik het nog gaan geloven ook.) Omdat ik ook nog zoveel druk op mijn thesis ging zetten, bovenop alle druk die er vanuit mijn familie- en vriendenkring uitgaat, ben ik gewoon geblokkeerd. Volledig.

Remedie: mijn thesis zien als een puzzel, niet als een berg. Ik moest mijn thesis eerst zien als een berg omdat je een berg niet in één keer kan beklimmen, maar enkel in kleine stapjes. En als je altijd kleine stapjes zet, ben je opeens op de top. Maar mijn probleem nu was dat die kleine stapjes die ik zette heel moeizaam gingen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en niets deed. Dus is er nu de puzzelmetafoor. Als je een puzzel maakt, begin je met de buitenste rand te maken (de inhoudstafel), daarna ga je de stukjes rangschikken per kleur en/of figuur -berg, zee, kerk, huis, ...- (opzoeken van secundaire en primaire bronnen, rangschikken en doorlezen van alle informatie) en dan begin je aan het moeilijkste: het leggen van de puzzel zelf (het schrijven van de thesis). De zee is heel moeilijk, want daar zitten heel veel verschillende tinten blauw in, maar de kerk is gemakkelijk, want door al die ramen kan je de stukjes gemakkelijk terugvinden en op de juiste plaats leggen. Dus als je afwisselt tussen de zee en de kerk, heb je het gevoel dat je vooruitgaat, want er worden elke dag stukken van de puzzel aangevuld, terwijl je ook aan het moeilijke deel hebt gewerkt. Als je daarentegen alleen maar aan de zee werkt, raak je gefrustreerd omdat je per dag misschien één of twee stukjes op de juiste plaats kan leggen en niet meer, waardoor je je puzzel niet ziet groeien. En dat moet ik nu ook doen, springen tussen mijn delen. Beginnen met een gemakkelijker deel, daar een uur aan werken, dan overgaan naar het moeilijke en saaie deel waar ik mij nu al een maand op gezwoegd heb en dat maar niet vooruitgaat, en daar een uur aan werken, een uur nieuwe teksten lezen die ik pas gevonden en daarin aanduiden wat ik nodig heb, een uur alles kort noteren wat ik opgeschreven heb, ... Zo afwisselen, niet altijd in dezelfde volgorde en niet elke dag van alles wat, maar dat laten afhangen van de dag (bij mij hangt dat af van hoe goed ik geslapen heb die nacht en of ik hoofdpijn of niet; hoe ik mij voel, om het kort te zeggen).

Een nieuwe strategie, hopelijk een begin van productieve weken!

13:08 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie, studieadvies, inzichten |  Facebook |