21-08-07

Lang verwacht en nu eindelijk gepost:

... mijn lijdensweg tot het afwerken der thesis. 

De laatste week van juli was ik normaal gezien alleen thuis aangezien mijn vriend op scoutskamp was.  Maar na die desastreuze maandag met bijhorende paniekaanvallen heb ik een vriend van mij, die in dezelfde gemeente woont als ik, gevraagd om mij in de namiddag gezelschap te komen houden.  Het maakte voor hem niets uit of hij zich nu thuis of bij mij verveelde, en zo had ik gezelschap.  Van zaterdag tot maandag (wanneer mijn vriend terugkwam van kamp) is een vriendin dan blijven logeren, aflossing van de wacht, dus. 
Het is mede dankzij hen dat ik die laatste week van juli ben doorgekomen zonder gek te worden, waar ik hen echt heel erg dankbaar voor ben! 

Maandag (30 juli) kwam mijn vriend dan naar huis, en het is eigenlijk pas vanaf maandag (en een paar uur op zondagavond) dat ik echt goed kon werken.  Dat is echt zo typisch: pas kunnen doorwerken als het heel, heel, heel erg dringend is, ook al weet je dat dat het slechtste is wat je kan doen.  Ach ja. 
Ik heb dan ook een hele nacht moeten doorwerken om alles af te krijgen, en dan nog heb ik maar op het allerlaatste nippertje kunnen afgeven (het Decanaat ging dicht om 16.00u en om 15.59u kwam ik aangestormd).  Mijn historische kritiek trekt op niets, net als mijn besluit, ik heb niets geschreven over zelfmoord en van diepgaande analyses is geen sprake.  Ik heb zelfs niets kunnen nalezen, laat staan verbeteren.  

Hoe langer het duurt, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat ik gebuisd ga zijn, maar ik ben er eigenlijk niet heel erg mee bezig.  Ik geniet van mijn vakantie, ik kijk naar films, lees boeken, doe zalig niets, verveel mij, slaap uit, plan mijn trouw, ...  Enkel 's avonds, in bed, komt de angst voor de buis naar boven, maar ik kan ze nog altijd gemakkelijk wegduwen. 
Volgende week dinsdag (28 augustus) weet ik hoeveel ik heb (tenzij mijn promotor mij eerder een mail stuurt, natuurlijk).  Ik kan wel met zekerheid zeggen dat ik maandagavond weinig zal slapen, maar tot dan hoop ik nog redelijk rustig te zijn.  

Ik heb gedaan wat ik kon, ik heb afgegeven.  Het is nu aan hen, ik kan er niets meer aan veranderen.  Ik wil afstuderen, ik wil een tien, ik wil niet meer aan mijn thesis werken, ik wil dat hoofdstuk kunnen afsluiten; uit de grond van mijn hart.  Maar als het niet zo is, dan is dat maar zo. 
We zullen wel zien.  

12:31 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: overwinning, angst |  Facebook |

Commentaren

waaaw, wat een strijdweek is dat geweest! maar nu zie je wel wat voor n prachtige vrienden je hebt, die je zo hebben bijgestaan.

nu gewoon genieten van je vakantie. stressen is voor 27 aug als je gaat slapen. :-)

Gepost door: beate | 21-08-07

Zalig Awel, het zaligste vind ik momenteel mij vervelen zonder mij hier slecht over te moeten voelen!! Want als ik nie blokte of nie aan mijn thesis werkte, dan was dat niet omdat ik iets leuker te doen had, ik verveelde mij gewoon in de plaats en nu kan dat ongestraft! Al een chance, want het weer vandaag is nie bepaald uitnodigend om iets anders te doen!

Je weet dat ik voor je duim, hè! Groetjes!

Gepost door: Tessa | 22-08-07

goed zeg! Je bent er toch door geraakt! Nu niet te veel zorgen maken hoor...

Gepost door: Sandrissimo | 22-08-07

De commentaren zijn gesloten.