18-12-07

Ezel

Eén ding weet ik zeker: ik ben geen ezel. Want een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, en hoeveel keer ben ik nu al niet tegen de ouderssteen gestoten? Zucht.
Ik had echt gedacht dat ik geen enkele traan meer ging laten over mijn thesis. Tot vandaag. Nu weet ik wel beter. Nu is ze eindelijk af en nu bezorgt ze mij nog ellende.  Great, just great. 

Waar dit over gaat? Mijn ouders willen niet naar mijn proclamatie komen. Alle vorige proclamaties zat ik daar alleen in die Aula, terwijl de ouders van mijn vriendinnen wel meekwamen. Ik ben helemaal alleen naar de infodag geweest, met de trein, in het weekend, waardoor ik 40 minuten in het Noordstation zat te koekeloeren (ik heb gewoon een boek gelezen) en maar om de 2 uur een trein had naar het boerengat waar ik woon.  Elk optreden voor de dwarsfluit was ik de enige leerlinge wiens ouders niet in het publiek zaten.  En nu komen ze niet naar mijn proclamatie.  De belangrijkste proclamatie van mijn leven, een dag waarvan ik dacht dat ze nooit zou komen en een feit waar ik zo hard voor gewerkt heb en zo voor afgezien heb. Ze komen niet.  Mijn vader heeft geen zin.  

En ik zit hier te huilen als een klein kind.  Bedankt lieve ouders.  Echt, uit de grond van mijn hart.  

22:17 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (7) | Tags: familie |  Facebook |