24-05-08

Aan Yves

Wow, eerst zo lang niets meer en nu opeens twee berichten op 1 dag Smile!  Ik ga erop vooruit!

Ik was bezig om alle reacties te lezen (want blijkbaar heb ik er al veel gemist), en ik kwam de reactie van Yves tegen bij 'Lijfspreuken' (Ik snap dat je niet wist dat je procrastinatie hebt, maar dat je niet wist dat je uitstelgedrag hebt snap ik niet) en ik wou hierop wel reageren.  

Ten eerste: procrastinatie is (extreem) uitstelgedrag.  Iedereen stelt dingen uit, zelfs de mensen zonder procrastinatie.  (Extreem) uitstelgedrag of procrastinatie is passieve faalangst en gaat gepaard met heel veel angst, schuldgevoel, schaamte en frustratie.  Procrastinatie is willen werken maar niet kunnen. 

Ten tweede: Hoe kan je weten dat je iets hebt als je niet eens weet dat het bestaat?  Ik had nog nooit van uitstelgedrag gehoord.  Ik wist dat er iets mis was, maar ik dacht dat het aan mijn inzet lag, aan mij in het algemeen: ik was lui, debiel, idioot, gewoon een dom kind dat constant dezelfde fouten maakte en er nooit uit leerde.  Dat was er volgens mij fout met mij.  Ik was fout.  Helemaal. 
Faalangst?  Dat had ik volgens mij niet.  Voor mij was faalangst heel hard studeren, constant, en dan black-outs krijgen tijdens je examens.  Dat had ik niet, dus ik had geen faalangst.   

Hoe kan je dus niet weten dat je uitstelgedrag hebt?  Omdat je dan procrastinatie hebt.  Want dan denk je dat alles wat er gebeurt jouw fout is.  Omdat jij stom bent, of lui of beide (en nog veel meer). 
Mensen zonder procrastinatie stellen ook dingen uit, zoals ik al zei, maar zij vinden dat niet zo erg.  Het gebeurt bij hen ook niet zoveel, en bijna nooit als het om belangrijke dingen gaat.  Het staat niet in hun weg.  Zij weten wel dat ze dingen hebben uitgesteld, maar staan daar niet bij stil, lachen het weg, halen hun schouders op of denken: 'Dat mag ik de volgende keer niet meer doen' en doen dat dan ook niet meer. 
Procrastinatoren weten wel dat ze (weer) te laat zijn begonnen en dat ze hun planning (weer) niet hebben gevolgd, ook al hebben ze de vorige keer gezworen om niet meer in die val te trappen.  Om vroeger te beginnen.  Om alles te doen zoals je wou.  Maar dat is niet hetzelfde als beseffen dat je (extreem) uitstelgedrag hebt.  En je weet dat pas wanneer iemand anders het je zegt.  Of wanneer je het verhaal hoort (of leest) van iemand die hetzelfde meemaakt als jij.  Dan pas begint het te dagen.  Want tot dan ben je gewoon opgesloten in de vicieuze cirkel van het zelfverwijt en de frustratie. 
Pas dan weet je dat jij niet fout bent. 

Dus medeprocrastinatoren: het ligt niet aan jou.  Er is niets mis met ons.  Het is niemands schuld.  Maar dat wilt niet zeggen dat je er niets aan kan doen.  Want als er één ding is waar ik zeker van ben, dan is het dit: wij procrastinatoren zijn vechters.  Wij geven niet op.  Hoe moeilijk het ook is, wij doen door.  Wij blijven proberen.  En uiteindelijk komen we waar we willen zijn, en dan weten we dat het het waard was. 
Dat wij het waard zijn. 

16:38 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

Commentaren

Hey Lena,
Hoe gaat het nu met je ? Keep up the posting...

Gepost door: Bright | 01-07-08

Aaargh "een dom kind dat constant dezelfde fouten maakte en er nooit uit leerde"
"Procrastinatoren weten wel dat ze (weer) te laat zijn begonnen en dat ze hun planning (weer) niet hebben gevolgd, ook al hebben ze de vorige keer gezworen om niet meer in die val te trappen. Om vroeger te beginnen. Om alles te doen zoals je wou."

Aaargh! Waarom komt dit nog altijd zo bekend voor?? Ik had gehoopt om dit te hebben kunnen achterlaten toen ik de deur van mijn kot op de VUB dichttrok na mijn thesispresentatie, toen ik wist dat ik ervan af was.

Maar nee, na een jaar vrijaf moest ik zo nodig nog iets bij gaan studeren, in Antwerpen dan nog, en terug thuis gaan wonen, waar ze mij zien als een studiewonder, nooit herexamens gehad, die thesis ineens af, ... Wat kunt ge nu nog meer willen??

Pfff, ik zou dit beter op mijn eigen blog typen, maar ja, dat zou dan betekenen om aan de buitenwereld (en mijn ouders) toe te geven dat ik niet die perfecte studente ben die zij kennen.

En in de plaats blijf ik mij dus opsluiten met mijn probleem; en zit ik hier nu weer achter de computer te wenen bij een artikel dat al zeven uur voor mijn neus ligt en waar ik nog niet eens twee bladzijden van gelezen heb.
En maandag moet ik een presentatie afhebben...

Lena, ik ben blij dat het voor jou goed is afgelopen en wens je veel succes toe in de toekomst; Wanneer is de trouw eigenlijk? En hoe gaat het met je schoonmoeder?

Gepost door: Tessa | 20-09-08

De commentaren zijn gesloten.