24-05-08

Aan Yves

Wow, eerst zo lang niets meer en nu opeens twee berichten op 1 dag Smile!  Ik ga erop vooruit!

Ik was bezig om alle reacties te lezen (want blijkbaar heb ik er al veel gemist), en ik kwam de reactie van Yves tegen bij 'Lijfspreuken' (Ik snap dat je niet wist dat je procrastinatie hebt, maar dat je niet wist dat je uitstelgedrag hebt snap ik niet) en ik wou hierop wel reageren.  

Ten eerste: procrastinatie is (extreem) uitstelgedrag.  Iedereen stelt dingen uit, zelfs de mensen zonder procrastinatie.  (Extreem) uitstelgedrag of procrastinatie is passieve faalangst en gaat gepaard met heel veel angst, schuldgevoel, schaamte en frustratie.  Procrastinatie is willen werken maar niet kunnen. 

Ten tweede: Hoe kan je weten dat je iets hebt als je niet eens weet dat het bestaat?  Ik had nog nooit van uitstelgedrag gehoord.  Ik wist dat er iets mis was, maar ik dacht dat het aan mijn inzet lag, aan mij in het algemeen: ik was lui, debiel, idioot, gewoon een dom kind dat constant dezelfde fouten maakte en er nooit uit leerde.  Dat was er volgens mij fout met mij.  Ik was fout.  Helemaal. 
Faalangst?  Dat had ik volgens mij niet.  Voor mij was faalangst heel hard studeren, constant, en dan black-outs krijgen tijdens je examens.  Dat had ik niet, dus ik had geen faalangst.   

Hoe kan je dus niet weten dat je uitstelgedrag hebt?  Omdat je dan procrastinatie hebt.  Want dan denk je dat alles wat er gebeurt jouw fout is.  Omdat jij stom bent, of lui of beide (en nog veel meer). 
Mensen zonder procrastinatie stellen ook dingen uit, zoals ik al zei, maar zij vinden dat niet zo erg.  Het gebeurt bij hen ook niet zoveel, en bijna nooit als het om belangrijke dingen gaat.  Het staat niet in hun weg.  Zij weten wel dat ze dingen hebben uitgesteld, maar staan daar niet bij stil, lachen het weg, halen hun schouders op of denken: 'Dat mag ik de volgende keer niet meer doen' en doen dat dan ook niet meer. 
Procrastinatoren weten wel dat ze (weer) te laat zijn begonnen en dat ze hun planning (weer) niet hebben gevolgd, ook al hebben ze de vorige keer gezworen om niet meer in die val te trappen.  Om vroeger te beginnen.  Om alles te doen zoals je wou.  Maar dat is niet hetzelfde als beseffen dat je (extreem) uitstelgedrag hebt.  En je weet dat pas wanneer iemand anders het je zegt.  Of wanneer je het verhaal hoort (of leest) van iemand die hetzelfde meemaakt als jij.  Dan pas begint het te dagen.  Want tot dan ben je gewoon opgesloten in de vicieuze cirkel van het zelfverwijt en de frustratie. 
Pas dan weet je dat jij niet fout bent. 

Dus medeprocrastinatoren: het ligt niet aan jou.  Er is niets mis met ons.  Het is niemands schuld.  Maar dat wilt niet zeggen dat je er niets aan kan doen.  Want als er één ding is waar ik zeker van ben, dan is het dit: wij procrastinatoren zijn vechters.  Wij geven niet op.  Hoe moeilijk het ook is, wij doen door.  Wij blijven proberen.  En uiteindelijk komen we waar we willen zijn, en dan weten we dat het het waard was. 
Dat wij het waard zijn. 

16:38 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

Update

Lang geleden, veel te lang geleden, ik weet het.  Sorry.  Ik zal het nooit meer doen (hoop ik). 

Even een update, dus.  Ik werk voor EBL, op de dienst T&D en ik vind het echt super!  Geen uitstellen meer (kan niet door de sociale controle, zalig gewoon!), ik heb supertoffe collega's (gemiddelde leeftijd ligt rond de 30 jaar) en het werk is heel gevarieerd.  Ik werk er nu iets meer dan een maand, maar ik lig al zo goed in de groep dat het lijkt dat ik daar al zeker een half jaar werk.  Jaja, geluk kan soms heel simpel zijn.  

Wat heb ik voordien gedaan?  Wel, nadat mijn thesis af was, heb ik vakantie genomen.  Een hele maand augustus heb ik niets gedaan.  Wat ik natuurlijk kotsbeu was na twee weken, maar ik heb wel doorgezet Knipoog
Vanaf september 2007 ben ik dan beginnen werken, als werkstudent aan de universiteit waar ik gestudeerd heb (ik had mij ingeschreven voor 2 vakken in een Manama).  Dat werk duurde tot begin april 2008, 7 maanden dus.  Het was saai, maar ik werd betaald.  En ik werkte voor 2 toffe doctoraatstudenten (en met 1 van hen kon ik heel goed opschieten, we werkten elke week samen en dat ging heel goed. Dat waren leuke woensdagen Smile), mijn andere collega's waren ook heel sympathiek; maar zoals ik al zei: het werk zelf was doodsaai.  Echt.  

Nadat ik al het werk dat ik moest doen gedaan had (en dan nog eens sneller dan ze voorzien hadden, I'm simply the best!), ben ik 1 week werkloos geweest.  Dus: werkloos vanaf maandag, sollicitatiegesprek op vrijdag, en op diezelfde vrijdag weten dat je de woensdag erna kan beginnen.  Niet slecht, he, voor iemand met een diploma in de Letteren en Wijsbegeerte?  En iedereen maar vrezen dat ik niet aan werk zou geraken!  Puh!  ("Eikes, geschiedenis, wa kunt ge daar meer doen?") In your face! Tong uitstekend (Moest er even uit.)

Nu ben ik dus bezig aan mijn proefperiode.  Tot in oktober.  En als ze dan nog altijd tevreden zijn over mij, heb ik vast werk.  Voor een jaar Smile.  En dan daarna misschien voor altijd (of voor nog een jaar en dan daarna voor altijd).  Het ziet er dus heel goed uit, vooral omdat ik het werk graag doe en mijn collega's toffe mensen zijn.  Ik zit dus heel goed, niet waar ik gedacht dat ik zou zitten (had niet eens aan EBL gedacht tijdens mijn studies), maar dat maakt niet uit.  Ik ben gelukkig, en da's wat telt. 

Hoe zit het nu met die procrastinatie?  Wel, ik ben er nog altijd niet van verlost, en zal dat ook nooit zijn.  Sollicitatiebrieven verstuurde ik altijd op het allerlaatste moment (meestal via mail op de laatste dag) en de voorbereiding van de gesprekken deed ik ook altijd pas de avond voordien. 
Op mijn werk stel ik niets uit, maar dat komt, denk ik, omdat ze mij altijd kleine taakjes geven.  Ik zie het vooruitgaan, ik zie het hoopje kleiner worden en ik heb altijd het gevoel dat ik iets afgewerkt heb.  Het is heel leuk om taken te kunnen schrappen, om te kunnen zeggen: "Het is gedaan.  Hebben jullie nog iets voor mij?"  En echt perfect voor iemand zoals ik.  Geen enkele taak is onoverkomelijk.  Geen enkele taak is zo groot en belangrijk als een examen afleggen, of een taak schrijven, of een thesis.  Maar ik denk nu ook wel: "Als ik een thesis kan schrijven, dan kan ik alles!" 

Het afwerken van mijn thesis heeft mij dus heel veel zelfvertrouwen bezorgd, juist omdat ik er zoveel problemen mee had.  Het was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen, en ik heb het gedaan.  Ik heb nu een leven pre-thesis en post-thesis, en mijn leven post-thesis is veel leuker. 

Zoals ik al zei, ik ben gelukkig.  

11:40 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: procrastinatie, geluk |  Facebook |