22-07-08

De waarheid en niets dan de waarheid

Gisteren was ik 'The Amber Spyglass' (deel 3 van 'His Dark Materials van Philip Pullman) aan het lezen (voor de tweede keer in nog geen half jaar, ik vind dit echt heel goede boeken) en bovenaan een hoofdstuk stond het volgende tekstje:
"A truth that's told with bad intent
Beats all the lies you can invent.
(William Blake)"

En toen begon ik na te denken over de waarheid en alles wat daar bij komt kijken. Eén van mijn betere kwaliteiten is dat ik eerlijk ben, dat heb ik toch altijd van mijzelf gedacht. Maar nu ik erover nadacht, kwam ik erachter dat ik elke dag minstens één keer lieg! Elke dag! Dat zijn dus minstens 365 leugens per jaar!
En er zijn dagen geweest dat ik veel loog (voorbeeld: je bent een procrastinator en je kan dus niet studeren. Je moeder, vader, vriend en zussen vragen allemaal of je goed hebt kunnen studeren vandaag. Je wilt hen niet ongerust maken/je hebt geen zin in gezaag/je wilt niet toegeven dat je wéér niets hebt gedaan, dus lieg je en zeg je: "Ja hoor, heel goed.")
En zelfs als mijn vermeende eerlijkheid de waarheid was geweest, was dat dan goed geweest? Hoeveel waarheid kan een mens aan?

Toen ik voor het eerst hoorde wat ik had, was ik opgelucht. Maar toen ik begon te lezen en begon te beseffen hoe erg mijn procrastinatie mijn leven beïnvloedde en mijn persoonlijkheid bepaalde, kon ik het niet aan. Ik ben er weken niet goed van geweest.
Vorige week vrijdag heeft een kaderlid tegen mij gezegd dat ik dominant ben. Ik stond perplex! Ik zag mijzelf altijd als een meegaand iemand, en opeens dwingt die man mij om mijzelf opnieuw te bekijken! En het ergst was dat hij nog gelijk had ook! Ik ben dominant! Weer een illusie armer ... Oneerlijk én dominant!


In januari heb ik vernomen dat twee vriendinnen niets meer met mij te maken wouden hebben, omdat ik te gelukkig was/ben. Eén van die twee was al een vriendin vanaf 1ste kan, nu toch al bijna 7 jaar geleden. En ik was er kapot van. Hoe kan je nu een vriendschap van 6,5 jaar weggooien over zoiets stoms? En waarom had ze de moed niet eens om het recht in mijn gezicht te zeggen? Ik was verdrietig, gekwetst, teleurgesteld en vooral verschrikkelijk kwaad. Woedend.
En nu, een half jaar later, is het tot mij doorgedrongen dat ik haar kwijt ben. En dat het nooit meer zal goedkomen (niet dat ze dat zal proberen, in haar ogen ben ik de slechte). En ik ga nooit weten waarom. Ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om mij te laten vallen als een baksteen en niet eens achterom te kijken om te kijken of de barsten niet te diep waren. Of de steen niet gebroken was. En ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om nog eens extra na te trappen door negatieve dingen te zeggen over mijn nakende huwelijk en de jurk die ik aan het zoeken was ("Ik denk niet dat ze met één van de jurken op die site goed zal staan."). En ik zal ook nooit weten waarom ze dit alles niet eerst heeft willen uitpraten, waarom ze mij niet eens de kans heeft willen geven om mij te verdedigen, waarom ze het nodig vond om mij een schuldgevoel te bezorgen elke keer als ik tegen mensen over mijn huwelijk begon (want wie weet was ik toch teveel bezig met mijn trouw en kon ik over niets anders praten en vond ze daarom dat ik te gelukkig was en wilt ze mij daarom niet meer zien of horen en eigenlijk is het dus allemaal mijn schuld. As if!) ...
Maar wil ik het eigenlijk wel weten? Langs de ene kant wel, omdat ik ervan overtuigd ben dat ik niets verkeerds gedaan heb. Maar wat als ik, zonder het te willen of het te beseffen, toch iets heb gedaan dat het bovenstaande rechtvaardigd? Zou ik dat aankunnen? Nee. Ik wil dus helemaal niet horen wat ik verkeerd heb gedaan, ik wil horen dat het haar spijt, dat ze mij zo gemist heeft, dat ze mij fantastisch vindt, dat ze nog nooit in heel haar leven zoiets gemeens en wreeds heeft gedaan en dat ze alles zou doen om het weer goed te maken. Dat wil ik horen, zodat ik dan tegen haar kan zeggen dat het te laat is. Een half jaar om precies te zijn. En dan kan ik met een geheven hoofd, en de wetenschap dat het niet mijn schuld was, wegwandelen. In triomf. Met fanfare. De morele overwinnaar.

De waarheid? Nee, die wil ik niet. Laat mij maar de illusies houden die ik nog heb. Mijn zelfbeeld heeft ze nodig.

20:58 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap, inzichten |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.