29-03-09

Procrastinatie na de thesis

Ik dacht dat ik het overwonnen had door mijn thesis af te geven. Mensen zijn heel goed in het bedriegen van zichzelf, en ik ben hier alweer het levende bewijs van.
Ik had beter moeten weten, ik heb het allemaal gelezen: procrastinatie heeft een invloed op elk aspect van je leven. Maar omdat ik op mijn werk totaal geen last heb van uitstelgedrag (integendeel, zelfs), was ik ervan overtuigd dat ik gewonnen had.

Niet dus. Mijn leven blijft een opeenstapeling van dingen die ik wil doen maar nooit doe. Examens voor de Europese Unie waar ik niet voor studeerde, solliciatiebrieven voor vacatures die mij heel interessant leken die ik niet schreef, boeken die ik niet las, verhalen die ik niet schrijf/schreef, de droom om auteur te worden die boven mijn hoofd blijft hangen als een onbereikbare superfantasie, ...

En altijd dat gevoel van 'Wat als?' Wat als ik de thesis had kunnen schrijven die ik wou schrijven? Wat als ik zoveel gestudeerd had voor mijn examens als ik wou? Hoe zou mijn leven dan gelopen zijn? Was ik gelukkiger geweest? Rijker? Succesvoller? Slimmer? Beter?
En wat als ik de vriendin/vrouw/zus/dochter/kleindochter/schoondochter zou zijn die ik wil zijn? Want ik schiet tekort, op alle vlakken. Ik stel huishoudelijke taken die ik moet doen uit, ik vergeet verjaardagen, ik hou niet genoeg contact met mijn vriendinnen, ik ben niet geduldig genoeg, ik ga mijn ouders/zussen/grootouders/schoonouders niet genoeg bezoeken, ...

Ik weet waarom ik mij de laatste maanden heb bezig gehouden met banale zaken. Als ik mij daarmee bezig hield, had ik geen tijd om stil te staan bij het feit dat ik tekort schiet. Vooral als schoondochter. Ik weet dat ik een enorme steun zou kunnen zijn voor mijn schoonmoeder, omdat ze haar zonen wilt beschermen tegen haar pijn. En ik sta dichtbij, maar toch ver genoeg om mij niet te willen beschermen. Dus als ik regelmatig zou langsgaan, zou ze haar verhaal kunnen doen, zonder censuur. Dan zou ze kunnen vertellen hoe bang ze is, hoeveel pijn ze heeft, hoe lastig ze het heeft.
Maar ik doe het niet. Ik stel het uit. Elke week. Want ik ben bang. Ik ben echt doodsbang. Dood en ziekte is zoveel groter dan een thesis, zoveel belangrijker en zoveel zwaarder om te dragen. En ik kan het niet.

Ik kan het gewoon niet.

17:36 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

Commentaren

Als vriendin schiet je zeker niet tekort. OK, er wordt niet zoveel contact gehouden als je zou willen, maar such is life. Als het nodig is ben je er altijd, en dat is wat telt.
Van je schoonmoeder....voor dezelfde reden als jij nu opsomt heb ik de laatste maandan van zowel mijn tante (toen was ik wel nog jonger) en mijn grootvader niet meegemaakt. Ik weet dat het anders is, want jij staat dichter bij je schoonmoeder als ik bij hun stond. Maar ik wil maar zeggen dat ik het begrijp, en er zijn veel mensen die het begrijpen, zij zal dat ook doen

Gepost door: Rainbowstar | 09-04-09

De commentaren zijn gesloten.