29-03-09

Procrastinatie na de thesis

Ik dacht dat ik het overwonnen had door mijn thesis af te geven. Mensen zijn heel goed in het bedriegen van zichzelf, en ik ben hier alweer het levende bewijs van.
Ik had beter moeten weten, ik heb het allemaal gelezen: procrastinatie heeft een invloed op elk aspect van je leven. Maar omdat ik op mijn werk totaal geen last heb van uitstelgedrag (integendeel, zelfs), was ik ervan overtuigd dat ik gewonnen had.

Niet dus. Mijn leven blijft een opeenstapeling van dingen die ik wil doen maar nooit doe. Examens voor de Europese Unie waar ik niet voor studeerde, solliciatiebrieven voor vacatures die mij heel interessant leken die ik niet schreef, boeken die ik niet las, verhalen die ik niet schrijf/schreef, de droom om auteur te worden die boven mijn hoofd blijft hangen als een onbereikbare superfantasie, ...

En altijd dat gevoel van 'Wat als?' Wat als ik de thesis had kunnen schrijven die ik wou schrijven? Wat als ik zoveel gestudeerd had voor mijn examens als ik wou? Hoe zou mijn leven dan gelopen zijn? Was ik gelukkiger geweest? Rijker? Succesvoller? Slimmer? Beter?
En wat als ik de vriendin/vrouw/zus/dochter/kleindochter/schoondochter zou zijn die ik wil zijn? Want ik schiet tekort, op alle vlakken. Ik stel huishoudelijke taken die ik moet doen uit, ik vergeet verjaardagen, ik hou niet genoeg contact met mijn vriendinnen, ik ben niet geduldig genoeg, ik ga mijn ouders/zussen/grootouders/schoonouders niet genoeg bezoeken, ...

Ik weet waarom ik mij de laatste maanden heb bezig gehouden met banale zaken. Als ik mij daarmee bezig hield, had ik geen tijd om stil te staan bij het feit dat ik tekort schiet. Vooral als schoondochter. Ik weet dat ik een enorme steun zou kunnen zijn voor mijn schoonmoeder, omdat ze haar zonen wilt beschermen tegen haar pijn. En ik sta dichtbij, maar toch ver genoeg om mij niet te willen beschermen. Dus als ik regelmatig zou langsgaan, zou ze haar verhaal kunnen doen, zonder censuur. Dan zou ze kunnen vertellen hoe bang ze is, hoeveel pijn ze heeft, hoe lastig ze het heeft.
Maar ik doe het niet. Ik stel het uit. Elke week. Want ik ben bang. Ik ben echt doodsbang. Dood en ziekte is zoveel groter dan een thesis, zoveel belangrijker en zoveel zwaarder om te dragen. En ik kan het niet.

Ik kan het gewoon niet.

17:36 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

25-03-09

Vriendschap, werk en kanker

Dit is waar ik mij de laatste maanden mee heb bezig gehouden: trouwen, het verlies van een vriendin verwerken en ander werk zoeken. En dit terwijl mijn schoonmoeder nog altijd tegen kanker vecht. Alle andere zaken zouden banaal moeten zijn, maar dat waren ze niet ...

Het verlies van vriendinnen treft mij altijd hard, omdat ik het meestal niet zie aankomen. Gelukkig heb ik nog veel goede vrienden over, en zij zijn betere vrienden dan die anderen ooit zijn geweest. Ik heb dus besloten om het achter mij te laten en niet stil te blijven staan bij zaken waar ik toch niets aan kan veranderen ...

Mijn oude werk bij EBL was ik echt beu: het was saai, breindodend, repetitief en dus echt niets voor mij. Nu zit ik bij FIB en aangezien ik alles nog moet leren, is het nog altijd zeer leuk. Ik  hoop echt dat het zo blijft.

En terwijl ik mij hiermee bezig hield, heeft mijn schoonmoeder zich geweerd als een duivel in een wijwatervat tegen de kanker in haar lijf. En het lijkt erop dat ze het gevecht aan het winnen is. Nog chemo tot augustus en dan zullen we het weten ...

19:23 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vriendschap |  Facebook |

02-03-09

Aan D.

'Not Ready to Make Nice' (The Dixie Chicks)

Forgive, sounds good
Forget, I’m not sure I could
They say time heals everything
But I’m still waiting

I’m through with doubt
There’s nothing left for me to figure out
I’ve paid a price
And I’ll keep paying

I’m not ready to make nice
I’m not ready to back down
I’m still mad as hell and
I don’t have time to go round and round and round
It’s too late to make it right
I probably wouldn’t if I could
‘Cause I’m mad as hell
Can’t bring myself to do what it is you think I should

I know you said
Can’t you just get over it
It turned my whole world around
And I kind of like it

I made my bed and I sleep like a baby
With no regrets and I don’t mind sayin’
It’s a sad sad story when a mother will teach her
Daughter that she ought to hate a perfect stranger
And how in the world can the words that I said
Send somebody so over the edge
That they’d write me a letter
Sayin’ that I better shut up and sing
Or my life will be over

I’m not ready to make nice
I’m not ready to back down
I’m still mad as hell and
I don’t have time to go round and round and round
It’s too late to make it right
I probably wouldn’t if I could
‘Cause I’m mad as hell
Can’t bring myself to do what it is you think I should

I’m not ready to make nice
I’m not ready to back down
I’m still mad as hell and
I don’t have time to go round and round and round
It’s too late to make it right
I probably wouldn’t if I could
‘Cause I’m mad as hell
Can’t bring myself to do what it is you think I should

Forgive, sounds good
Forget, I’m not sure I could
They say time heals everything
But I’m still waiting

 

Ik weet dat ik hier 'the bigger person' zou moeten zijn, dat ik je zou moeten vergeven. Dat ik zou moeten stoppen met zo kwaad te zijn. Maar het lukt me niet.
Hoe vergeef je iemand die niets meer van zich laat horen? Die niet eens vergeven wilt worden? Die denkt dat jij degene bent die iets heeft misdaan?

Ik denk dat het mij niet meteen zal lukken. Het zal tijd vergen, heel veel tijd. En het zal ooit wel overgaan.
Ik haat haar toch al niet meer ...

20:32 Gepost door Lena in Vriendschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |