14-04-09

Rokje (aka Het Pesttrauma)

Er was eens, niet zo lang geleden (vandaag), een mooi, donkerblauw rokje met witte bolletjes. Omdat Eigenares zich niet zo goed voelde (ze had de avond daarvoor migraine gehad en durfde niet thuisblijven van haar werk de volgende dag omdat ze daar nog maar 1,5 maand werkte), trok ze Rokje aan om haar zelfvertrouwen op te krikken. Ze vond Rokje echt fantastisch: het verborg haar -te grote- achterwerk, het was licht en het zat gemakkelijk. Ze overwoog zelfs om zich meerdere Rokjes aan te schaffen, in andere kleuren weliswaar, zo tevreden was ze.

Toen Eigenares op haar werk toekwam, gebeurde er echter iets verschrikkelijks: enkele collega's lachten Rokje uit. Eigenares werd meteen teruggekatapulteerd naar het middelbaar, wanneer uitgelachen worden een dagelijks terugkerend verschijnsel was. Rokje, dat uit de kast gehaald was om het zelfvertrouwen van Eigenares een boost te geven, had het tegenovergestelde teweeggebracht: Eigenares voelde zich verschrikkelijk.

Tijdens haar middagpauze belde ze naar de Tover-vriendinnen-hotline, en na een uur babbelen over vanalles en nog wat (maar hoofdzakelijk over niets bijzonders) voelde ze zich beter.
En Eigenares en Rokje leefden nog lang en gelukkig (maar niet echt).

Moraal van dit verhaal: hoe oud ik ook word, hoeveel thesissen ik ook zal schrijven, hoe goed ik het ook zal doen op mijn werk, hoe populair ik ook was op mijn vorig werk, hoeveel zelfvertrouwen ik ook opdoe en/of veins; diep vanbinnen ben ik nog altijd dezelfde onzekere, aan-zichzelf-twijfelende, naar-goedkeuring-hunkerende tiener.
En dat allemaal door een paar klootzakken en bitches die het leuk vonden om mij uit te lachen, te kleineren en te pesten. Hun plezier was mijn ellende, met als enige verschil dat hun plezier nu allang voorbij is, maar mijn ellende nog lang niet.

Bedankt, jongens, echt waar. Fantastisch goed gedaan.
I hope you'll burn in hell for this.

19:27 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |