12-07-07

Lijflied

Hold on (Wilson Phillips)
http://www.youtube.com/watch?v=naXCGpABh9I

I know this pain
Why do lock yourself up in these chains?
No one can change your life except for you
Don’t ever let anyone step all over you
Just open your heart and your mind
Is it really fair to feel this way inside?

Chorus:
Some day somebody’s gonna make you want to
Turn around and say goodbye
Until then baby are you going to let them
Hold you down and make you cry
Don’t you know?
Don’t you know things can change
Things’ll go your way
If you hold on for one more day
Can you hold on for one more day
Things’ll go your way
Hold on for one more day

You could sustain
Or are you comfortable with the pain?
You’ve got no one to blame for your unhappiness
You got yourself into your own mess
Lettin’ your worries pass you by
Don’t you think it’s worth your time
To change your mind?

(chorus)

I know that there is pain
But you hold on for one more day and
Break free the chains
Yeah I know that there is pain
But you hold on for one more day and you
Break free, break from the chains

Some day somebody’s gonna make you want to
Turn around and say goodbye
Until then baby are you going to let them
Hold you down and make you cry
Don’t you know? Don’t you know things can change
Things’ll go your way
If you hold on for one more day yeah
If you hold on
Don’t you know things can change
Things’ll go your way
If you hold on for one more day,
If you hold on

Can you hold on
Hold on baby
Won’t you tell me now
Hold on for one more day ’cause
It’s gonna go your way
Don’t you know things can change
Things’ll go your way
If you hold on for one more day
Can’t you change it this time
Make up your mind
Hold on
Hold on
Baby hold on

11:42 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lijfspreuken |  Facebook |

23-05-07

Stokje: 5 dingen die niemand van je weet

OK, niemand, dat gaan moeilijk zijn (ook al omdat ik zoveel praat dat ik niet kan onthouden wat ik al tegen wie heb gezegd - en ik heb een heel goed geheugen, dus ik praat echt wel heel veel), maar hier zijn 5 dingen die weinig mensen van mij weten.

1) Ik was vroeger in mijn tienerjaren (jeugdzonde!) een grote fan van Get Ready! en The Backstreet Boys. Niet zo'n histerisch gillende en smoorverliefde briefschrijvende fan, maar ik had (en heb) wel al hun CD's en kende alle liedjes vanbuiten. En nu komt de bekentenis: sommige liedjes vind ik nog altijd goed ...

2) Mijn laatste paar schoenen heeft zoveel geld gekost (bijna 100 Euro, en ik had dit jaar al een paar botten gekocht voor ongeveer 150 Euro) dat ik mijn vriend niet heb verteld dat ik nieuwe schoenen heb. Ze staan wel in de schoenenkast, maar ik heb mijn ander paar witte schoenen (die helemaal niet goed zitten en die ik enkel aandeed voor feesten; en nu waarschijnlijk zelfs nooit meer) in een kast gezet, dus denkt hij dat dat mijn oude paar is ... Gelukkig is hij op dat vlak een echte man en ziet hij het verschil niet tussen twee paar schoenen die toch wel heel verschillend zijn, maar wel dezelfde kleur hebben. En dat is niet de enige aankoop die ik voor hem verstop: als ik snoep koop, weet hij dat ook niet ...

3) Mijn grote droom is om schrijfster te worden, en dan nog het liefst van historische romans. Zo kan ik mijn passie voor geschiedenis combineren met mijn passie voor schrijven. Als ik werk, ga ik dus na mijn uren proberen te schrijven. Ik heb nu al enkele ideeën, maar niet de tijd, dus ja.

4) Ik ben eigenlijk gemeen en (wat ik noem) passief wraakzuchtig. Als iemand mij gekwetst heeft of mij benadeeld heeft, vergeet ik dat niet (en ik heb echt een heel goed geheugen). Ik ben bijvoorbeeld nog altijd een beetje slechtgezind op mijn nicht om iets dat gebeurd is toen ik nog in het 5e middelbaar zat en omdat ze mij -recent- mijn verloving niet gunde (omdat zij nog niet verloofd was; een paar maanden later was zij ook verloofd en opeens gunde ze het mij wel); die twee zaken gaan dus voor altijd een smet zijn op haar blazoen in mijn hoofd. En als het teveel wordt, krijg je de verwijten; en ja, ook voor dingen die jij al lang bent vergeten, maar ik niet. Ik ben een opkropper met een heel goed geheugen, dus als ik ontplof (wat niet vaak gebeurt), verlies ik de controle over mijzelf en komt alles eruit. En ik kan er zo van genieten wanneer iemand die mij vroeger heeft gepest het slecht heeft (dat is dus passief wraakzuchtig zijn).

5) Ik ben eens ontploft tegen mijn vader en toen heb ik hem in het gezicht geslagen. Het heeft heel lang geduurd eer we daar allebei over waren. En toen ik dan mijn vriend leerde kennen (enkele jaren later), heb ik mij voorgenomen om dat nooit bij hem te laten gebeuren, en daarom praten wij alles direct uit. Maar bij mijn vrienden, kennissen en familie doe ik dat nog altijd niet. Gelukkig ben ik daarna nooit meer zo erg ontploft, en bleef het bij woorden.

Voilà, nu vindt iedereen mij al veel minder sympathiek, en dan heb ik de hele gênante dingen nog niet eens verteld ... Bedankt, doctoranda! Ik geef het stokje op mijn beurt door aan Engel, Rainbowstar en mijn zus.

14:59 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

08-05-07

De vloek van het perfectionisme

Ik heb gisteren naar het begin van 'Say No to the Knife' gekeken op VijfTV (het einde heb ik gemist omdat er een ander programma begon dat ik zeker wou zien). Het ging over twee vrouwen die een liposuctie en/of een buikwandcorrectie wouden ondergaaan, en het doel van het programma was (zoals de titel al doet vermoeden) om hen daarvan te laten afzien door middel van een restyling en diepgaande gesprekken (ik weet niet of het met een psycholoog was of niet, dat laat ik in het midden).

Er was een vrouw die helemaal niet lelijk of dik was, ze was 'gewoon' perfectionistisch. De 'psychologe': "Mensen zijn soms perfectionistisch als ze in hun jeugd teveel kritiek hebben gekregen. Je wilt alles perfect doen omdat je bang bent om te falen, maar als je perfectionistisch bent, faal je elke dag, want perfectie bestaat niet. Je bent de hele tijd bang dat iemand je gaat betrappen op het niet-perfect-zijn, en wanneer dat gebeurt, je iedereen kwijtraakt. Omdat je gelooft dat je het niet waard bent, dat je niet goed genoeg bent. En je kan in jouw ogen alleen maar goed genoeg zijn als je perfect bent."

Welcome to my life ...

16:01 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: angst, inzichten |  Facebook |

19-03-07

Enkele lijfspreuken

Ik dacht juist aan deze zinnetjes die enkele weken geleden als een schokgolf door mij heengingen en ik wou ze jullie even meegeven:

Proberen is falen met onderscheiding

Zelfs de grootste vernedering is beter dan niets doen

Iemand niet vergeven is vergif drinken en hopen dat die ander doodgaat

15:56 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lijfspreuken |  Facebook |

19-02-07

Ziek

De griep is in het land en dat heb ik geweten. Dinsdagavond ziek geworden en tot vrijdag in mijn bed gestoken, zaterdag enkel opgestaan om te eten en dan maken dat ik weer in mijn bed lag (duizelig) en gisteren in de late namiddag opgestaan en in de zetel gekampeerd, daarna gedouched (eindelijk! Geloof me, het was nodig) en gegeten. Ik kan nog altijd niet te lang rechtstaan.

Kort samengevat: geen thesis, ik heb al mijn boeken gelezen die ik wou lezen (wat moet je anders doen als je in bed ligt?) en ik heb veel geslapen. Eigenlijk mijn eerste vakantie in een jaar, maar dan met koorts, pilletjes, spierpijn, hoestsiroop en heel veel papieren zakdoekjes.

12:29 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-12-06

Reality check

Vandaag een mailtje gekregen van een medeprocrastinator, en ik moet zeggen dat ik nu even van mijn melk ben, zoals ze dat zeggen.

Een student Geschiedenis aan een andere universiteit als de mijne heeft onlangs zelfmoord gepleegd omdat het juist uit was met zijn lief en omdat die student ook aan een tweede thesisjaar begonnen was en de thesis ging niet vooruit. Ik denk niet dat dit de enige twee redenen zijn, er zullen nog wel andere dingen geweest zijn ook, maar ik moet zeggen als die twee dingen bij mij zouden gebeurd zijn, ik ook wel erg diep zou zitten.

En dit zet alles toch weer in een ander perspectief: hoe slecht het ook gaat met die thesis, de rest gaat toch nog goed, dus zo slecht gaat het niet met mij. Sommige dagen zie ik dat gewoon niet in.

Wat natuurlijk niet wilt zeggen dat ik er nooit aan gedacht heb, maar dan slechts enkele seconden, want dan denk ik direct aan alle goede dingen in mijn leven: mijn vriend, mijn vrienden, mijn familie, mijn hobby's, ... En dan gaat het weer beter. En natuurlijk heb ik nog altijd deze blog om mij in af te reageren, want elke keer als ik eens goed gehuild heb terwijl ik hier mijn 'slechte' gedachten aan het spuien was, voelde ik mij beter. Gisteren heb ik zelfs nog heel goed kunnen werken. Natuurlijk geen hele dag, maar ik heb meer gedaan dan ooit tevoren in die paar uur dat ik gewerkt heb. Dus da's heel erg goed.

Om af te sluiten nog een tip voor alle thesisstudenten onder ons (en natuurlijk ook alle studenten in het algemeen, maar ik denk dat een thesisstudent het toch wel wat moeilijker heeft, ik spreek uit ervaring): jij bent je thesis niet. Het is niet omdat je thesis niet afgeraakt, omdat het niet goed gaat, dat jij mislukt bent. Je thesis is maar een klein aspect van wie je bent, er is nog zoveel meer aan jou, dus dat zegt niets over jou als persoon. Zelfs niet als je een procrastinator bent. Ik vergeet dit ook nog regelmatig, maar het hangt altijd wel ergens in mijn onderbewustzijn te zweven, waardoor ik er veel minder helemaal aan onderdoor ga. Dus: je thesis is NIET gelijk aan jou!

11:00 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-12-06

Als je me echt kende ...

Gisterenochtend (heruitzending van vrijdagnamiddag) een aflevering gezien van Oprah die mij heel erg geraakt heeft.  Het ging over 'The High-School Challenge': alle problemen op school (middelbaar) zijn te herleiden naar dezelfde oorzaak: te weinig verbondenheid tussen de leerlingen.  En het meeste dat naar voor kwam herkende ik: je alleen voelen, gepest worden, gekwetst worden door je vrienden, ... 

De leerlingen daar moesten op een bepaald moment in groepjes gaan zitten en zich openstellen naar de andere leerlingen toe, leerlingen die niet tot hun vriendenkliek behoorden, wat heel moeilijk is.  Ze moesten de zin 'Als je me echt kende, zou je weten dat ...' afmaken.  En Oprah zei toen dat de kijkers dat ook moesten doen, en dan moest je je afvragen of je vrienden en je familie het antwoord hierop zouden kennen. 

Ik weet het niet.  Maar straks weten jullie het wel, want ik ga het nu zeggen. 

 

Als je me echt kende, wist je dat ik het verschrikkelijk vind dat mijn vader mij negeert telkens als mijn thesis weer niet af is. 

Als je me echt kende, wist je dat ik mijn ouders nog nooit heb horen zeggen dat ze van mij houden. 

Als je me echt kende, wist je dat ik mij elk moment van de dag schuldig voel tegenover mijn vriend, familie en vrienden omdat ik niet aan hun verwachtigen voldoe omdat mijn thesis niet af is. 

Als je me echt kende, wist je hoe erg ik echt vind dat mijn thesis maar niet afgeraakt en ik nu dus aan het trissen (!) ben, hoe blasé ik er soms over doe. 

Als je me echt kende, wist je dat ik anderen niet wil opzadelen met mijn problemen omdat ik ervan overtuigd ben dat ze wel betere en belangrijkere dingen te doen hebben dan naar mijn probleme te luisteren, dus val ik ze niet lastig.

Als je me echt kende, wist je dat ik altijd bang ben om niet te voldoen, om alles te verliezen wat ik nu heb, omdat ik niet vind dat ik het verdien.   

 

Als je me echt kende, wist je dat ik nog nooit, bij niemand, helemaal mijzelf heb durven zijn. 

13:25 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |