19-12-06

Migraine, migraine, migraine

Het gaat niet vooruit.  Mijn vertalingen zijn bijna af, maar dat zijn ze nu al een maand.  Ik ben moe, ik slaap te weinig omdat ik zo onrustig ben, ik krijg elke week minstens één migraine-aanval, ik ben al naar de dokter moeten gaan omdat ik mij zo lusteloos voelde (wat nu beter is) en ik kan mij niet lang concentreren. 

Heel frustrerend als je aan een thesis aan het werken bent. 

Terwijl ik eigenlijk gelukkig zou moeten zijn: ik woon samen met mijn vriend, waar ik heel veel van hou en die ook heel veel van mij houdt, ik heb fantastische vrienden bij wie altijd terechtkan.  En soms besef ik dat ten volle en ben ik gelukkig, maar soms is die thesis weer zo groot en zwaar en donker en overschaduwt hij alles.  Zoals vandaag.  En ik weet dat ik niet in die val mag lopen, maar ja, weten en doen zijn twee verschillende zaken. 

Gewoon werken, niet doorwerken, want dan krijg ik paniekgevoelens, gewoon werken en je best doen; meer kan je niet doen.  Ik wou dat dat genoeg was voor mij ...

13:09 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

We zullen doorgaan

Ik ga nu - na elkaar - alle blogs die ik in mijn hoofd had (en heb, natuurlijk) posten; en dit is de eerste. 

Ik weet dat er heel veel mensen zich zorgen maken over mij, dat er mensen zijn die denken dat ik er mee gestopt ben, dat ik het heb opgegeven, dat ik niet meer werk.  Er zijn er zelfs die denken dat ik er mijn voeten aan veeg. 

Het is heel gemakkelijk om te zeggen: "Trek het je niet aan, laat ze zeggen en doe gewoon je ding!", maar ik kan dat niet.  Ik kan niet tegen die bezorgde blikken, die verwijtende blikken, die beschuldigende blikken; ik wil de vraag "En wanneer gaat ze dan af zijn?" niet meer horen.  Ik wou dat ze wisten dat er niets is wat ze mij verwijten dat ik mijzelf al niet verweten heb en zal blijven verwijten. 

Ik kan een thesis schrijven, ik denk dat iedereen dat kan, ik doe er gewoon langer over dan de anderen.  En in tegenstelling tot wat sommigen denken: Nee, ik vind het niet leuk dat ik nog altijd aan mijn thesis aan het werken ben.  En nee, ik weet niet waarom het zolang duurt, waarom het zo traag gaat.  Geloof me, als ik het wist, had ik al lang iets aan gedaan.  Misschien komt het wel door jullie, wie weet, jullie die mij contstant verwijten maken, die niet in mij geloven en zo mijn zelfvertrouwen ondermijnen.  Misschien wil ik onbewust niet afstuderen omdat ik bang ben voor hetgeen er daarna gebeurt.  Misschien ben ik verslaafd aan uitstellen en geraak ik er niet uit. 

Maar ik vind het niet leuk.  Helemaal niet. 

Ik wou dat het me niets kon schelen wat anderen dachten.  Ik wou dat ik niet meer aan mijn thesis moest werken.  Ik wou dat het leven eenvoudig was.  Ik wou dat ik niet meer moest huilen.  Ik wil zoveel ...

Maar ik wil dat iedereen één ding weet: ik geef het niet op.  Nooit.  Hoe lang het nog duurt. 

We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht
We zullen doorgaan, in de sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, met de weifelende zekerheid
Om door te gaan, in een sprakeloze tijd
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan, in een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
we zullen doorgaan, tot hij afgegeven is
We zullen doorgaan, telkens als we stil-staan
Om weer door te gaan, naakt in een orkaan
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is 
We zullen doorgaan, als niemand meer verwacht
Dat we weer doorgaan, in een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot hij afgegeven is

12:59 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-10-06

Ups en downs

Sinds ik besloten heb om toch voor 1 december te gaan, ben ik emotioneel de meest onstabiele persoon die ik ooit ben tegen gekomen. De ene dag geloof ik erin, de andere dag niet meer; soms wisselt het zelfs tijdens de dag. Vanmorgen heb ik een nieuw dieptepunt bereikt: paniek. Nog geen paniekaanval, maar een gevoel van paniek in mijn rug, net als in juni en juli.

En het erge is dat het mij eigenlijk nog altijd niets kan schelen wanneer die thesis af is, zolang hij maar afgegeven is dit (academie)jaar. Afstuderen in februari of begin juli, dat zijn maar 5 maanden verschil.

Maar ik weet dat als ik nu voor eind april zou gaan (en afstuderen in juli), ik weer allerlei werk zou aannemen omdat ik niet op de kap van mijn vriend wil leven. En dan zou ik weer in hetzelfde schuitje zitten als nu, en dan weer uitstellen naar eind juli (afstuderen in september) en dan weer hetzelfde doen, ... Een straatje zonder eind dus. Ik ken mijzelf: mijn procrastinatie is nog altijd sterker dan mijn doorzettingsvermogen en zelfdiscipline. Dus heb ik besloten om toch voor december te gaan, maar met een marge van een maand (zodat ik geen paniekaanvallen krijg).

Dus: ik ga een brief sturen naar de decaan en ik ga doorwerken alsof ik er zeker van ben dat ik eind november kan afgeven. Maar als het niet lukt, vergaat mijn wereld niet en werk ik gewoon door.

Ik wil tijdens de feestdagen eindelijk kunnen zeggen dat mijn thesis af is ...

07:54 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-09-06

Vertrouwensbreuk

Ik heb gisteren iets ontdekt: ik heb wel mijn zelfvertrouwen terug, maar niet als het om mijn thesis gaat.  Ik geloof, tot mijn grote spijt, nog altijd niet dat ik het ga kunnen.  Het is zelfs al zo ver gekomen dat ik afgeven in december al had opgegeven vooraleer ik het geprobeerd had.  En dat allemaal omdat mijn promotoren het niet zo goed meer zien zitten. 

Ik kan mijn zin doordrijven op alle vlakken, behalve op het thesisvlak.  En dat is omdat ik er geen vertrouwen in heb en alle excuses aangrijp om mijn negativiteit te kunnen bevestigen.  Want het is een vicieuze cirkel: ik denk dat ik het niet kan, dat het toch niet zal lukken en dus lukt het ook niet; en dan denk ik 'Zie je wel, ik had gelijk, ik kan het niet', waardoor ik dit blijf denken. 

En het feit dat ik mij in juli heb laten doen door mijn promotor bewijst dat ik er toen ook niet echt in geloofde ...

Maar dankzij mijn vriend heb ik nieuwe moed gevonden en ik heb hem beloofd om elke dag (in oktober, he) te werken voor mijn thesis, om het te blijven proberen en om het niet op te geven als het minder goed gaat. 

Ik ga het niet opgeven deze keer. 

09:22 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-09-06

Niets is zeker, maar alles komt goed

Ik heb mijn zelfvertrouwen terug, tot er een mail van mijn promotor in mijn mailbox zit. Eerste reactie: paniek! Na het lezen van de mail (om te informeren -vriendelijk- waarom hij nog altijd niets van mij gehoord heeft) is het enige wat van mij overblijft een zielig hoopje Lena. Weg zelfvertrouwen. Zomaar ineens.

Waarom heeft die man toch zo'n invloed op mij? Waarom zorgt een simpele mail ervoor dat ik weer herval en alles vergeet wat mij vorig jaar is bijgeleerd? Waarom voel ik mij toch altijd zo waardeloos als ik iets van hem hoor? Frustrerend. Het slechte gevoel heeft niet lang geduurd (ongeveer een uur of twee), maar de onrust duurde voort tot ik een positief antwoord kreeg op mijn uitleg. Nu ben ik dus gerustgesteld, maar ik vrees toch zijn volgende mail, zoals altijd.

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik gewoon ga verderwerken aan mijn thesis en mij niets ga aantrekken van deadlines. Als hij af is voor 1 december, fantastisch. Is het niet zo, ook goed. Ik trek het mij niet meer aan, tijd is onbelangrijk. Mijn thesis is niet onbelangrijk, maar mijn geluk hangt er niet meer van af.

Ik heb onlangs ontdekt hoe een goede vrienden ik heb, en mijn relatie zit ook heel goed. En daar haal ik mijn zelfvertrouwen uit, niet uit die thesis die maar niet wil lukken. Ik ben gelukkig, ik woon samen met mijn vriend, waarvan ik heel veel hou, ik ben zelfstandig en ik ben geliefd. Voor de eerste keer in heel mijn leven voel ik mij geliefd. En ik geniet met volle teugen van dat gevoel.

Zelfs de leugens van die over mij verteld worden kunnen daar niets aan veranderen. Zij kunnen mij niet veranderen, ik ben mijzelf (en voor het eerst sinds heel lang ben ik blij dat ik mij ben in plaats van iemand anders) en ik ben goed zoals ik ben. Ik heb niets verkeerd gedaan, ik kan mijzelf niets verwijten. Het zegt trouwens heel veel over hen dat ze liegen om mij zwart te maken (terwijl ik zeker weet dat er ook vele ware dingen zijn die mij te verwijten vallen, dat is nu eenmaal zo), ze zijn gewoon zielig. Voilà, ik heb het gezegd, ik vind hen zielig. Het is in zo'n tijden dat je je echte vrienden leert kennen, en dat je opeens weet wie je echte vrienden zijn. Ik weet het nu, en ik draag deze kennis in mijn hart.

Om te eindigen: twee uitdrukkingen die mij geraakt en geholpen hebben:

Niets is zeker, maar alles komt goed. (De kracht van positief denken!)

Bescheidenheid wil niet zeggen dat je je talenten ontkent. (Ik denk nu al jaren dat ik gewoon bescheiden ben terwijl ik mijzelf constant liep af te breken omdat ik dacht dat zeggen "Ik ben hier goed in" of "Ik ben intelligent" 'stoefen' is; en het laatste wat ik wil zijn is 'ne stoefer'.)

22:44 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-09-06

The T-word

Een paar weken niet aan mijn thesis gewerkt, niet omdat ik niet wil, maar omdat ik vakantiewerk heb en 's avonds te moe ben (en nog veel andere dingen te doen heb). En ik ben er niet rouwig om, ik kan nu afstandelijker naar die thesis kijken, ik krijg een paniekgevoel meer als ik aan die thesis denk en ik heb nieuwe ideeën.

Ik heb ook mijn zelfvertrouwen terug. Ik loop recht, ik ben weer gelukkig, ik voel mij beter in mijn vel.

Alles goed, dus.

19:35 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-08-06

Thesis hier, thesis daar, thesis overal

Ik woon samen.  Eindelijk.  En het is zalig!  Ik geniet van elk moment, want ik ben dat niet gewoon, in één huis wonen met iemand die mij zo graag ziet dat hij dat vrijwillig doet.  En met iemand die mij geen verwijten maakt.  Een leuke verandering, en ze was nodig. 

Ik ben meer ontspannen nu, ik voel mij beter (ik voel mij toch al geen loser meer) en ik vind het zalig dat hij de laatste is die ik zie wanneer ik ga slapen en de eerste die ik zie wanneer ik wakker word. 

Maar de duistere schaduw van de thesis blijft overal aanwezig, klaar om toe te slaan.  "Voorlopig gaan we nog even door, het lichtend pad, het verkeerde spoor." 

Maar ik kom er wel, hoeveel bochten, kronkels en stops mijn trein ook zal maken.  In februari ben ik afgestudeerd en klaar voor alles wat mij nog te wachten staat. 

Nog even doorbijten ...

15:51 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |