07-03-10

De Lichtjes van de Schelde

Alle liedjes van Bobbejaan Schoepen hebben een speciale betekenis voor mij. Hij was een van de favoriete zangers van mijn dooppeter (de vader van mijn vader) en hij zette zijn Best-Of-CD regelmatig op wanneer de kleinkinderen bij hem waren. Hij identificeerde zichzelf vooral met het liedje 'De Jodelende Fluiter' (hij floot dan ook constant), maar voor mij heeft vooral het liedje 'De Lichtjes van de Schelde' een speciale betekenis. 

Stel je dit tafereel voor: een bende kleinkinderen (we waren in die tijd nog maar met een stuk of 7, denk ik) verzameld rond een oude platenspeler. Het was echt nog een hele oude platenspeler, want om hem te laten werken, moesten we aan een hendeltje draaien. Wanneer je te snel draaide, werd de plaat in versneld tempo afgespeeld, wat we soms wel deden, natuurlijk. En tijdens elk familiefeest wouden we de enige plaat horen die peter nog had: 'De Lichtjes van de Schelde'. Niet een keer, geen twee keer, maar zoveel keer als we konden (dus: tot de volwassenen het beu waren en we naar buiten vlogen om te gaan spelen). We waren echt allemaal gek op dat liedje. 

Het is dit liedje dat voor mij altijd verbonden zal blijven met peter. 

En nu, vandaag, op de dag dat hij hoogstwaarschijnlijk zal sterven, krijg ik het liedje niet uit mijn hoofd. De pancreaskanker heeft hem dan wel kleingekregen en zijn lichaam kapotgemaakt, maar de herinneringen zullen altijd blijven. Dus heeft peter gewonnen. Want hij heeft kinderen en een bende kleinkinderen die van hem houden, zoveel dat ze vandaag naar het ziekenhuis zijn gegaan om afscheid te nemen. Hoe moeilijk dit ook was en hoeveel verdriet ze ook hebben. 

Het is goed, peter, het is genoeg geweest. Ga maar. We redden het hier wel. 

Ik zie je wel terug, boven. 

21:30 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-03-09

Procrastinatie na de thesis

Ik dacht dat ik het overwonnen had door mijn thesis af te geven. Mensen zijn heel goed in het bedriegen van zichzelf, en ik ben hier alweer het levende bewijs van.
Ik had beter moeten weten, ik heb het allemaal gelezen: procrastinatie heeft een invloed op elk aspect van je leven. Maar omdat ik op mijn werk totaal geen last heb van uitstelgedrag (integendeel, zelfs), was ik ervan overtuigd dat ik gewonnen had.

Niet dus. Mijn leven blijft een opeenstapeling van dingen die ik wil doen maar nooit doe. Examens voor de Europese Unie waar ik niet voor studeerde, solliciatiebrieven voor vacatures die mij heel interessant leken die ik niet schreef, boeken die ik niet las, verhalen die ik niet schrijf/schreef, de droom om auteur te worden die boven mijn hoofd blijft hangen als een onbereikbare superfantasie, ...

En altijd dat gevoel van 'Wat als?' Wat als ik de thesis had kunnen schrijven die ik wou schrijven? Wat als ik zoveel gestudeerd had voor mijn examens als ik wou? Hoe zou mijn leven dan gelopen zijn? Was ik gelukkiger geweest? Rijker? Succesvoller? Slimmer? Beter?
En wat als ik de vriendin/vrouw/zus/dochter/kleindochter/schoondochter zou zijn die ik wil zijn? Want ik schiet tekort, op alle vlakken. Ik stel huishoudelijke taken die ik moet doen uit, ik vergeet verjaardagen, ik hou niet genoeg contact met mijn vriendinnen, ik ben niet geduldig genoeg, ik ga mijn ouders/zussen/grootouders/schoonouders niet genoeg bezoeken, ...

Ik weet waarom ik mij de laatste maanden heb bezig gehouden met banale zaken. Als ik mij daarmee bezig hield, had ik geen tijd om stil te staan bij het feit dat ik tekort schiet. Vooral als schoondochter. Ik weet dat ik een enorme steun zou kunnen zijn voor mijn schoonmoeder, omdat ze haar zonen wilt beschermen tegen haar pijn. En ik sta dichtbij, maar toch ver genoeg om mij niet te willen beschermen. Dus als ik regelmatig zou langsgaan, zou ze haar verhaal kunnen doen, zonder censuur. Dan zou ze kunnen vertellen hoe bang ze is, hoeveel pijn ze heeft, hoe lastig ze het heeft.
Maar ik doe het niet. Ik stel het uit. Elke week. Want ik ben bang. Ik ben echt doodsbang. Dood en ziekte is zoveel groter dan een thesis, zoveel belangrijker en zoveel zwaarder om te dragen. En ik kan het niet.

Ik kan het gewoon niet.

17:36 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

25-03-09

Vriendschap, werk en kanker

Dit is waar ik mij de laatste maanden mee heb bezig gehouden: trouwen, het verlies van een vriendin verwerken en ander werk zoeken. En dit terwijl mijn schoonmoeder nog altijd tegen kanker vecht. Alle andere zaken zouden banaal moeten zijn, maar dat waren ze niet ...

Het verlies van vriendinnen treft mij altijd hard, omdat ik het meestal niet zie aankomen. Gelukkig heb ik nog veel goede vrienden over, en zij zijn betere vrienden dan die anderen ooit zijn geweest. Ik heb dus besloten om het achter mij te laten en niet stil te blijven staan bij zaken waar ik toch niets aan kan veranderen ...

Mijn oude werk bij EBL was ik echt beu: het was saai, breindodend, repetitief en dus echt niets voor mij. Nu zit ik bij FIB en aangezien ik alles nog moet leren, is het nog altijd zeer leuk. Ik  hoop echt dat het zo blijft.

En terwijl ik mij hiermee bezig hield, heeft mijn schoonmoeder zich geweerd als een duivel in een wijwatervat tegen de kanker in haar lijf. En het lijkt erop dat ze het gevecht aan het winnen is. Nog chemo tot augustus en dan zullen we het weten ...

19:23 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vriendschap |  Facebook |

23-07-08

The big "C"

Na een afwezigheid van 4 jaar is the big "C" ofwel de grote "K" terug in mijn leven. 
Mijn toekomstige schoonmoeder heeft borstkanker.  De dokters zeggen dat ze het kunnen genezen, maar ze moet wel chemo krijgen voor ze kunnen opereren.  Het is uitgezaaid tot in haar borstbeen, en da's volgens mij niet zo goed ...
Trouwgewijs gaat alles gewoon door; 2,5 weken voor ons huwelijk zal ze voor de tweede keer chemo hebben gekregen. 
Ik ben in ieder geval heel erg blij dat ze erbij zal zijn, want hoe vaak ze ook zeggen dat alles wel goedkomt, met kanker weet je nooit ...
En voor de rest: sterk zijn voor mijn vriend, niet huilen als hij erbij is (ik wil niet dat hij mij moet troosten terwijl hij degene is die het meest verdriet heeft) en instorten als hij er niet is. 

Ik ben sterk, ik sla me er wel door.
Hoop ik.

22:01 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie |  Facebook |