21-08-07

Lang verwacht en nu eindelijk gepost:

... mijn lijdensweg tot het afwerken der thesis. 

De laatste week van juli was ik normaal gezien alleen thuis aangezien mijn vriend op scoutskamp was.  Maar na die desastreuze maandag met bijhorende paniekaanvallen heb ik een vriend van mij, die in dezelfde gemeente woont als ik, gevraagd om mij in de namiddag gezelschap te komen houden.  Het maakte voor hem niets uit of hij zich nu thuis of bij mij verveelde, en zo had ik gezelschap.  Van zaterdag tot maandag (wanneer mijn vriend terugkwam van kamp) is een vriendin dan blijven logeren, aflossing van de wacht, dus. 
Het is mede dankzij hen dat ik die laatste week van juli ben doorgekomen zonder gek te worden, waar ik hen echt heel erg dankbaar voor ben! 

Maandag (30 juli) kwam mijn vriend dan naar huis, en het is eigenlijk pas vanaf maandag (en een paar uur op zondagavond) dat ik echt goed kon werken.  Dat is echt zo typisch: pas kunnen doorwerken als het heel, heel, heel erg dringend is, ook al weet je dat dat het slechtste is wat je kan doen.  Ach ja. 
Ik heb dan ook een hele nacht moeten doorwerken om alles af te krijgen, en dan nog heb ik maar op het allerlaatste nippertje kunnen afgeven (het Decanaat ging dicht om 16.00u en om 15.59u kwam ik aangestormd).  Mijn historische kritiek trekt op niets, net als mijn besluit, ik heb niets geschreven over zelfmoord en van diepgaande analyses is geen sprake.  Ik heb zelfs niets kunnen nalezen, laat staan verbeteren.  

Hoe langer het duurt, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat ik gebuisd ga zijn, maar ik ben er eigenlijk niet heel erg mee bezig.  Ik geniet van mijn vakantie, ik kijk naar films, lees boeken, doe zalig niets, verveel mij, slaap uit, plan mijn trouw, ...  Enkel 's avonds, in bed, komt de angst voor de buis naar boven, maar ik kan ze nog altijd gemakkelijk wegduwen. 
Volgende week dinsdag (28 augustus) weet ik hoeveel ik heb (tenzij mijn promotor mij eerder een mail stuurt, natuurlijk).  Ik kan wel met zekerheid zeggen dat ik maandagavond weinig zal slapen, maar tot dan hoop ik nog redelijk rustig te zijn.  

Ik heb gedaan wat ik kon, ik heb afgegeven.  Het is nu aan hen, ik kan er niets meer aan veranderen.  Ik wil afstuderen, ik wil een tien, ik wil niet meer aan mijn thesis werken, ik wil dat hoofdstuk kunnen afsluiten; uit de grond van mijn hart.  Maar als het niet zo is, dan is dat maar zo. 
We zullen wel zien.  

12:31 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: overwinning, angst |  Facebook |

27-07-07

Eerste versie

Het was maandag zover: paniek.  Eigenlijk was het zondag al begonnen, toen mijn vriend één avond thuis was van kamp (de jongere takken vertrokken later dan de oudere, dus hij heeft leiding naar huis gebracht om met de nieuwe leden op de bus te zitten).  Ik denk dat alle schuldgevoelens die ik had terugkwamen toen ik hem zag, zeker aangezien ik niet echt een productieve week achter de rug had.
Ik ben dus beginnen huilen, hij heeft mij getroost, maar het mocht niet baten: 's nachts wakker geworden (paniek), en hij heeft mij weer mogen troosten.  's Morgens was het dan nog altijd niet over, dus naar Studieadvies gegaan.  Daar heb ik ontdekt waarom het niet ging: het moest, het was mijn laatste kans, als mijn thesis nu niet af is, geraakt ze nooit af, ...  Niet echt helpende gedachten, dus.  

Vanaf maandag denk ik dus zo: "Dit is de eerste versie van mijn thesis, en eigenlijk is die al af.  Ik moet dus enkel van versie 1 versie 1bis maken, met een inleiding, een conclusie en een minimum aan historische kritiek.  Versie 2 is voor december, maar ik wil versie 1 afgeven op 31 juli, voor mijzelf, mijn familie en mijn vriend."  En dan kan ik zeggen dat mijn promotor mij gebuisd heeft ...  En (zoals een vriendin van mij zei) als ik nu iets afgeef, gaat de decaan meer geneigd zijn om mij toe te laten tot de decemberzittijd, omdat er dan een bewijs is dat ik al veel heb gedaan. 
Het gaat niet veel beter (werkgewijs), maar ik heb toch al geen paniek meer.  Ik ga nu nog wat doorwerken, zodat ik nog wat inhaal, en morgen ga ik veel meer moeite beginnen doen, want dan wordt het spannender (en dan hoop ik dat het ook beter gaat met mijn concentratie).  De voorbije dagen heb ik altijd iemand bij mij gehad, zodat ik niet alleen thuis ben overdag.  Zonder die persoon was ik al lang ingestort, dus P.: Bedankt!  En ook iedereen die mij via deze blog aanmoedigt bedankt, het doet echt heel veel deugd.  

En wat versie 1 betreft: we hopen op een 10, maar vrezen voor een buis ... en toch gaan we door en geven we af! (You'll never know ...) 

22-07-07

With a little help from my friends

Ik heb niet zo'n goede week achter de rug, ik heb niet kunnen doen wat ik wou doen, en de deadline komt alsmaar dichter, en de paniek wordt dus groter. 
Ik kon maandag en dinsdag bijna niet werken, want elke keer als ik gewoon maar dacht aan werken, kwam het paniekgevoel opzetten; en dan ging ik weer procrastineren, natuurlijk.  Woensdag is mijn vriend dan ook nog eens vertrokken op scoutskamp (hij komt 30 juli pas terug -en vanavond, maar morgen vertrekt hij alweer) en toen heb ik in de namiddag naar een vriendin gebeld om gewoon te praten.  En zij heeft mij de raad gegeven om niet aan de deadline te denken, maar gewoon te werken.  En dat probeer ik, maar aangezien mijn thesis ten laatste binnen 9 dagen binnen moet zijn en ik nog heel veel moet doen, is dat echt niet gemakkelijk. 
Donderdag- en vrijdagnamiddag is een vriend bij mij thuis komen werken, zodat ik niet alleen zat.  Dat hielp (al had ik gehoopt om toch meer te kunnen werken), en het bewijs daarvan heb ik gisteren alweer geleverd: bijna niets gedaan (enkel 's avonds, omdat ik toch iets gedaan wou hebben).

Ik heb dus niet kunnen doen wat ik wou doen deze week, allesbehalve zelfs.  Ik ga nu nog wat werken, om toch meer gedaan te hebben deze week.  Ik was van plan om door te werken totdat hetgeen ik deze week af wou hebben af was, desnoods de hele nacht, maar daar ben ik van afgestapt.  Want ik moet volgende week nog een hele week werken, en als ik gisteren een hele nacht gewerkt had, ging dat niet.  Als ik dat toch zal moeten doen, zal dat voor volgend weekend zijn. 
Ik moet nog heel veel doen, maar ik ga sowieso afgeven.  Dat heb ik al veel gezegd, ik weet het, maar ik kan het gewoon niet maken om niet af te geven.  En niet alleen voor mijn vriend en mijn familie, maar ook voor mijzelf.  We zullen wel zien wat het wordt, ik wil gewoon afstuderen. 

Ik hoop gewoon dat ik volgende week de kracht ga hebben om echt heel goed door te werken, want anders zal het niet lukken ...

06-07-07

Kroniek van een woedende thesisstudent

Mijn promotor heeft het weer gedaan. Hij heeft weer gezegd dat ik in januari moet afgeven. Hier is zijn mail: "beste Lena, hieronder wat antwoorden. het probleem met je timing is echter dat volgende week de verlofperiode begint en dat de verhandeling moet worden neergelegd de laatste dag van juli. Ik zie geen mogelijkheid meer om je tekst nu nog van commentaar te voorzien, noch om de komende drie weken nog teksten te lezen. Ik zou je willen suggereren eens te informeren bij het secretariaat omtrent de januarizittijd. Op die manier kunnen mijn collega (je promotor) en ik zelf nog wat commentaar geven op je tekst. M. vr. gr." En de antwoorden die hij daarna gaf, waren ook niet echt helpend.

Ik ben echt zo verschrikkelijk boos! Ik kan niet afgeven in januari omdat ik dat niet MAG! Je mag je jaar geen vier keer opnieuw doen! En ik kan het ook gewoon niet aan, emotioneel en fysiek niet! Ik ga er nu al bijna aan onderdoor. Trouwens, de thesissen van de andere twee studenten die samen met mij begonnen zijn heeft hij ook niet gelezen! Dus hij kan de pot op, tot die conclusie ben ik gekomen na een uur gebeld te hebben met één van mijn vriendinnen (waarvoor ik haar heel erg dankbaar ben).

Ik heb zojuist (echt: mail kwam toe om 11.25u!) een nieuwe mail van hem gekregen, waarin hij schrijft dat hij met mijn copromotor heeft gesproken (die volgens hem mijn promotor is, wat een leuke manier om de verantwoordelijkheid op iemand anders af te schuiven, vind je niet?) en dat als ik denk dat ik mijn thesis tegen 31 juli kan afkrijgen, ik dat ook moet doen. Hij kan daarover niet in mijn plaats beslissen.

Heeft mijn promotor twee persoonlijkheden? Of verandert hij zo snel van gedachten? Kon hij dan niet wachten om de eerste mail te sturen? Dan had ik geen huilbui en bijna-paniekaanval gekregen! Jaja, je hoeft duidelijk niet aan een boom te hangen om een eikel te zijn. Bewijs geleverd!

Ik heb maandag een afspraak met mijn copromotor (die dus ook mijn promotor is) en daarna met mijn begeleidster van Studieadvies, ik ga daar vragen wat ik kan doen tegen mijn promotor (want officieel is hij dat wèl!), en wat ik kan doen als hij mij eventueel zou buizen (als ik dat tenminste onterecht vind na het lezen van zijn commentaar).

Maar kans op een buis of niet, ik geef toch af! Voor mijn eigen gezondheid en mentale toestand, want zo kan het echt niet langer.

24-06-07

Falen en weer opstaan

Mijn plan om mijn thesis tegen mijn verjaardag af te krijgen is dus niet gelukt, aangezien ik vandaag verjaar en ik mijn moeder weer moest teleurstellen met het slechte nieuws. Een minpuntje in een anders wel leuke dag. Ze vroeg of mijn promotor mijn thesis al had goedgekeurd, en nu begin ik weer te denken dat ik misschien toch gebuisd ga zijn wanneer ik mijn thesis afgeef. Faalangst, bah!

Het goede nieuws nu: mijn nieuwe strategie werkt. Ik heb wel nog geen enkele zaterdag vrijaf gehad, maar ik heb wel al mijn doelstellingen gehaald tegen zondag. (Buiten vandaag, maar dat komt omdat ik een zware week had.)

Twee weken geleden (week van 4 juni tot en met 10 juni) was al hetgeen ik af wou hebben zaterdagnamiddag af. Ik heb wel langer moeten werken dan ik had gedacht, maar het was toch af, wat het belangrijkste was. Mijn beloning: een leuke, ontspannende zondag.

Vorige week (week van 11 juni tot en met 17 juni) het ik ook al mijn doelstellingen zaterdag gerealiseerd: 1 tekst over zelfdoding in Rome gelezen, aangeduid en opgeschreven in mijn schriftje, de historische kritiek van Cicero af en 4 processen/wetteksten mooi uitgeschreven met voetnoten naar de bronnen. Enkel het mailen naar mijn copromotor heb ik niet gedaan, maar dat heb ik maandag meteen gedaan (en hij heeft nog altijd niet teruggemaild, typisch).

Deze week heb ik dus vandaag nog een beetje moeten doen (één ding was mijn blog aanvullen, want anders vergeet ik dat weer). Ik heb mijn copromoter gemaild (zie hierboven), de rest van de teksten mooi uitgeschreven (behalve die over de Lex Cornelia), 1 tekst (voorlopig de laatste) over zelfdoding gelezen en aangeduid (nog niet opgeschreven, dat is voor volgende week), begonnen aan de Lex Cornelia (ik heb vandaag een overzicht gemaakt van alle bronnen in de juiste volgorde) en mijn blog aangevuld (ben ik eigenlijk nog mee bezig).

Vorige week heb ik elke dag hoofdpijn gehad (geen migraine), maar ik heb toch doorgewerkt. Ik vrees dat ik mij dus een beetje geforceerd heb, want deze week was ik veel sneller moe en afgeleid. Maandagnamiddag ben ik ook nog naar de dokter gegaan (was de hoofdpijn beu - ik had sinusitis trouwens), waardoor ik minder heb kunnen doen dan gepland die dag. Dinsdagvoormiddag had ik een sollicitatiegesprek, dat was heel snel gedaan (het ging goed), maar je bent daar toch nog mee bezig als je al terug thuis bent (ik toch). Tegen het einde van de week (vooral dan vrijdag en zaterdag) ging het weer veel beter en kon ik weer meer doen. Dus heb ik het toch gehaald.

Volgende week (van 25 juni tot en met 1 juli) wil ik de laatste tekst over zelfdoding opgeschreven hebben, het boek dat ik heb laten overkomen via IBL gekopieerd hebben, het stuk over de Lex Cornelia afhebben, een lijst van personen die voorkomen in de processen opgesteld hebben en mijn blog weer aangevuld hebben. Vooral de Lex Cornelia is veel werk, maar het moet vooruit beginnen gaan!

Nog even doorbijten, 't is bijna gedaan.

21:48 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: overwinning, angst, schuldgevoel, familie |  Facebook |

06-06-07

Nieuw strijdplan

Het ging niet zo goed de laatste weken. Het is alsof mijn procrastinatie besloten heeft om zich naar het voorplan te vechten en ik had geen verweer meer. Wat vorig jaar werkte, werkt nu niet meer. Ik was een vogel voor de procrastinatiekat. En nu komt het ergste: het kon mij eigenlijk niets schelen. Ik deed bijna niets (maar nooit helemaal niets) en het liet mij koud. Nu nog, eigenlijk, al begint het tot mij door te dringen dat dat niet normaal is.

Ik had maandag een afspraak op Studieadvies, met mijn oorspronkelijke begeleidster, en samen met haar ben ik tot het inzicht gekomen dat ik er nu in geslaagd ben om mijn thesis minder belangrijk te maken; ik ben er alleen te ver in gegaan. Ik moet nu proberen om het weer belangrijker te vinden, maar weer niet te belangrijk, want dan ga ik weer panikeren en dan gebeurt er ook niets. Als ik echt heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik het wel goed vind zo, ik slaap tenminste goed. En ik ben redelijk gelukkig. 'Waarom zou ik dat dan veranderen?' vraagt een mens zich af. Omdat mijn thesis anders niet afgeraakt, natuurlijk. (En wat haat ik die thesiswolk die de hele tijd boven mijn hoofd hangt, ook al slaag ik er de laatste tijd heel goed in om die te negeren.)

We hebben ook een stappenplan: ik moet voor elke week opschrijven wat ik wil doen die week en daar een beloning aan vastknopen. En dat heb ik ook gedaan: mijn doel voor deze week is: Suetonius en Tacitus af en twee teksten gelezen en aangeduid over zelfmoord in de Oudheid en daarvan één ontleed in mijn schriftje dat ik daarvoor gebruik. Het lezen, aanduiden en opschrijven is al gedaan, vandaag wil ik Suetonius afhebben, anders krijg ik Cicero niet meer af voor zaterdag. Want dat is mijn beloning: een vrije zaterdag! Een extra vrije dag! En weten dat je die vrije dag ook echt verdiend hebt ...

Ander onderdeel van het stappenplan: in de voormiddag beginnen met dingen waar je niet echt bij moet nadenken (zoals het lezen en aanduiden en ontleden van teksten), in de namiddag dan werken aan de historische kritiek. Gisteren heeft het gewerkt, ik hoop vandaag ook (ik heb toch al goed gewerkt deze voormiddag, dus vandaag is al half gelukt :-)).

Derde en laatste onderdeel: doelstellingen en motiverende zinnetjes op een post-it schrijven en die ergens kleven waar je het goed kan zien. Dat heb ik maandag al gedaan, en ik moet zeggen dat het werkt. (Voor de geïnteresseerden, dit zijn de zinnetjes: Mijn thesis, mijn tempo; Ik kan het! Ik kan het! Ik kan het!; Thesis af = echte rust en Gewoon doen! Doen!)

Ik kan de hulp van Studieadvies en van het strijdplan echt wel gebruiken, want ik heb het echt moeilijk de laatste weken. Volgens mijn beleidster is dat normaal, want als mijn thesis af is, word ik beoordeeld, en dat is waar ik zo bang voor ben. En dus ga ik vluchten, waar ik heel goed voor ben. De laatste loodjes zijn zwaar voor iedereen, maar voor faalangstigen (passief of actief, maakt niet uit) wegen ze dubbel zoveel. Dat belooft dus voor de volgende twee maanden. Ik ga het nog heel zwaar krijgen, vrees ik.

Vanavond ga ik dit alles (strijdplan en problemen) aan mijn vriend vertellen en hopen dat hij het begrijpt. Misschien is het daarom dat ik zo zenuwachtig ben vandaag ...

15:59 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: inzichten, procrastinatie, angst, studieadvies |  Facebook |

21-05-07

De relatievetijdstheorie

Ik heb het gevoel dat de tijd met mijn voeten aan het spelen is de laatste weken. Elke dag lijkt voorbij te vliegen zonder mij de kans te geven om een wezenlijke vooruitgang te boeken op thesisgebied, waardoor ik elke dag een beetje dichter naar het afstudeerlicht strompel; maar vorige week lijkt wel een maand of langer geleden.

Het is alsof ik mijn verleden momenteel door de verkeerde kant van de verrekijker aanschouw: alles lijkt immens ver van mij verwijderd. In 'verkeerde-verrekijkerjaren' ben ik nu dus al 100 jaar; OK, misschien een beetje overdreven, laat ons zeggen 99 ... Maar om naar mijn heden en mijn toekomst te kijken, gebruik ik de verrekijker wel juist: alles ligt binnen handbereik, ik kan het zien, bijna aanraken zelfs; maar als ik de verrekijker zou weghalen, kom ik er weer bedrogen uit en laat ik de moed misschien zakken.

Bijna, maar toch niet helemaal. De laatste loodjes, wie heeft die uitgevonden?

11:52 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: inzichten, angst |  Facebook |