23-07-08

The big "C"

Na een afwezigheid van 4 jaar is the big "C" ofwel de grote "K" terug in mijn leven. 
Mijn toekomstige schoonmoeder heeft borstkanker.  De dokters zeggen dat ze het kunnen genezen, maar ze moet wel chemo krijgen voor ze kunnen opereren.  Het is uitgezaaid tot in haar borstbeen, en da's volgens mij niet zo goed ...
Trouwgewijs gaat alles gewoon door; 2,5 weken voor ons huwelijk zal ze voor de tweede keer chemo hebben gekregen. 
Ik ben in ieder geval heel erg blij dat ze erbij zal zijn, want hoe vaak ze ook zeggen dat alles wel goedkomt, met kanker weet je nooit ...
En voor de rest: sterk zijn voor mijn vriend, niet huilen als hij erbij is (ik wil niet dat hij mij moet troosten terwijl hij degene is die het meest verdriet heeft) en instorten als hij er niet is. 

Ik ben sterk, ik sla me er wel door.
Hoop ik.

22:01 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie |  Facebook |

18-12-07

Ezel

Eén ding weet ik zeker: ik ben geen ezel. Want een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, en hoeveel keer ben ik nu al niet tegen de ouderssteen gestoten? Zucht.
Ik had echt gedacht dat ik geen enkele traan meer ging laten over mijn thesis. Tot vandaag. Nu weet ik wel beter. Nu is ze eindelijk af en nu bezorgt ze mij nog ellende.  Great, just great. 

Waar dit over gaat? Mijn ouders willen niet naar mijn proclamatie komen. Alle vorige proclamaties zat ik daar alleen in die Aula, terwijl de ouders van mijn vriendinnen wel meekwamen. Ik ben helemaal alleen naar de infodag geweest, met de trein, in het weekend, waardoor ik 40 minuten in het Noordstation zat te koekeloeren (ik heb gewoon een boek gelezen) en maar om de 2 uur een trein had naar het boerengat waar ik woon.  Elk optreden voor de dwarsfluit was ik de enige leerlinge wiens ouders niet in het publiek zaten.  En nu komen ze niet naar mijn proclamatie.  De belangrijkste proclamatie van mijn leven, een dag waarvan ik dacht dat ze nooit zou komen en een feit waar ik zo hard voor gewerkt heb en zo voor afgezien heb. Ze komen niet.  Mijn vader heeft geen zin.  

En ik zit hier te huilen als een klein kind.  Bedankt lieve ouders.  Echt, uit de grond van mijn hart.  

22:17 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (7) | Tags: familie |  Facebook |

22-07-07

With a little help from my friends

Ik heb niet zo'n goede week achter de rug, ik heb niet kunnen doen wat ik wou doen, en de deadline komt alsmaar dichter, en de paniek wordt dus groter. 
Ik kon maandag en dinsdag bijna niet werken, want elke keer als ik gewoon maar dacht aan werken, kwam het paniekgevoel opzetten; en dan ging ik weer procrastineren, natuurlijk.  Woensdag is mijn vriend dan ook nog eens vertrokken op scoutskamp (hij komt 30 juli pas terug -en vanavond, maar morgen vertrekt hij alweer) en toen heb ik in de namiddag naar een vriendin gebeld om gewoon te praten.  En zij heeft mij de raad gegeven om niet aan de deadline te denken, maar gewoon te werken.  En dat probeer ik, maar aangezien mijn thesis ten laatste binnen 9 dagen binnen moet zijn en ik nog heel veel moet doen, is dat echt niet gemakkelijk. 
Donderdag- en vrijdagnamiddag is een vriend bij mij thuis komen werken, zodat ik niet alleen zat.  Dat hielp (al had ik gehoopt om toch meer te kunnen werken), en het bewijs daarvan heb ik gisteren alweer geleverd: bijna niets gedaan (enkel 's avonds, omdat ik toch iets gedaan wou hebben).

Ik heb dus niet kunnen doen wat ik wou doen deze week, allesbehalve zelfs.  Ik ga nu nog wat werken, om toch meer gedaan te hebben deze week.  Ik was van plan om door te werken totdat hetgeen ik deze week af wou hebben af was, desnoods de hele nacht, maar daar ben ik van afgestapt.  Want ik moet volgende week nog een hele week werken, en als ik gisteren een hele nacht gewerkt had, ging dat niet.  Als ik dat toch zal moeten doen, zal dat voor volgend weekend zijn. 
Ik moet nog heel veel doen, maar ik ga sowieso afgeven.  Dat heb ik al veel gezegd, ik weet het, maar ik kan het gewoon niet maken om niet af te geven.  En niet alleen voor mijn vriend en mijn familie, maar ook voor mijzelf.  We zullen wel zien wat het wordt, ik wil gewoon afstuderen. 

Ik hoop gewoon dat ik volgende week de kracht ga hebben om echt heel goed door te werken, want anders zal het niet lukken ...

24-06-07

Falen en weer opstaan

Mijn plan om mijn thesis tegen mijn verjaardag af te krijgen is dus niet gelukt, aangezien ik vandaag verjaar en ik mijn moeder weer moest teleurstellen met het slechte nieuws. Een minpuntje in een anders wel leuke dag. Ze vroeg of mijn promotor mijn thesis al had goedgekeurd, en nu begin ik weer te denken dat ik misschien toch gebuisd ga zijn wanneer ik mijn thesis afgeef. Faalangst, bah!

Het goede nieuws nu: mijn nieuwe strategie werkt. Ik heb wel nog geen enkele zaterdag vrijaf gehad, maar ik heb wel al mijn doelstellingen gehaald tegen zondag. (Buiten vandaag, maar dat komt omdat ik een zware week had.)

Twee weken geleden (week van 4 juni tot en met 10 juni) was al hetgeen ik af wou hebben zaterdagnamiddag af. Ik heb wel langer moeten werken dan ik had gedacht, maar het was toch af, wat het belangrijkste was. Mijn beloning: een leuke, ontspannende zondag.

Vorige week (week van 11 juni tot en met 17 juni) het ik ook al mijn doelstellingen zaterdag gerealiseerd: 1 tekst over zelfdoding in Rome gelezen, aangeduid en opgeschreven in mijn schriftje, de historische kritiek van Cicero af en 4 processen/wetteksten mooi uitgeschreven met voetnoten naar de bronnen. Enkel het mailen naar mijn copromotor heb ik niet gedaan, maar dat heb ik maandag meteen gedaan (en hij heeft nog altijd niet teruggemaild, typisch).

Deze week heb ik dus vandaag nog een beetje moeten doen (één ding was mijn blog aanvullen, want anders vergeet ik dat weer). Ik heb mijn copromoter gemaild (zie hierboven), de rest van de teksten mooi uitgeschreven (behalve die over de Lex Cornelia), 1 tekst (voorlopig de laatste) over zelfdoding gelezen en aangeduid (nog niet opgeschreven, dat is voor volgende week), begonnen aan de Lex Cornelia (ik heb vandaag een overzicht gemaakt van alle bronnen in de juiste volgorde) en mijn blog aangevuld (ben ik eigenlijk nog mee bezig).

Vorige week heb ik elke dag hoofdpijn gehad (geen migraine), maar ik heb toch doorgewerkt. Ik vrees dat ik mij dus een beetje geforceerd heb, want deze week was ik veel sneller moe en afgeleid. Maandagnamiddag ben ik ook nog naar de dokter gegaan (was de hoofdpijn beu - ik had sinusitis trouwens), waardoor ik minder heb kunnen doen dan gepland die dag. Dinsdagvoormiddag had ik een sollicitatiegesprek, dat was heel snel gedaan (het ging goed), maar je bent daar toch nog mee bezig als je al terug thuis bent (ik toch). Tegen het einde van de week (vooral dan vrijdag en zaterdag) ging het weer veel beter en kon ik weer meer doen. Dus heb ik het toch gehaald.

Volgende week (van 25 juni tot en met 1 juli) wil ik de laatste tekst over zelfdoding opgeschreven hebben, het boek dat ik heb laten overkomen via IBL gekopieerd hebben, het stuk over de Lex Cornelia afhebben, een lijst van personen die voorkomen in de processen opgesteld hebben en mijn blog weer aangevuld hebben. Vooral de Lex Cornelia is veel werk, maar het moet vooruit beginnen gaan!

Nog even doorbijten, 't is bijna gedaan.

21:48 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: overwinning, angst, schuldgevoel, familie |  Facebook |

19-03-07

Intieme momenten

Het is weer veel te lang geleden, maar ik heb een excuus: ik ben nauwelijks thuis geweest vorige week (wat niet wilt zeggen dat ik niets gedaan heb, gelukkig).

Zaterdag 10 maart zou ik normaalgezien de voorziene twee uur werken, maar mijn nicht was overstuur (en ik eigenlijk ook een beetje, problemen in de familie), dus zijn we om ons op te vrolijken naar bruidskledij gaan kijken (zij gaat namelijk ook trouwen volgend jaar). Ik heb dus maar één uur gewerkt, maar ik was wel trots op mijzelf omdat ik na dat uitstapje toch nog heb gewerkt. En dan andere uur heb ik vorige week ruimschoots ingehaald.

Zondag 11 maart ben ik bij mijn ouders en zussen gaan eten en ik heb de tip van mijn vorige begeleidster van Studieadvies toegepast: ik heb tegen mijn zussen en mijn moeder gezegd dat ik van hen hou. Ik heb het daar heel moeilijk mee (zit in de familie), ik kon het enkel tegen mijn verloofde zeggen, maar ik voelde mij toch veel beter nadat ik het gezegd had. Vooral bij mijn moeder deed het heel veel deugd: ik had haar eerst gewoon vastgepakt en ze legde haar hoofd op het mijne, en het is heel lang geleden dat we zo'n intiem moment gedeeld hebben. Ze zei het wel niet terug, maar dat moest niet, ik weet hoe moeilijk het is voor haar om het te zeggen en ik zag in haar ogen dat ze ook van mij houdt, dus da's genoeg. Tegen mijn vader heb ik het nog niet gezegd, daar ben ik nog niet klaar voor. Maar dat komt wel.

Nu terug naar mijn thesis: ik heb vorige week 15 uur gewerkt, da's dus drie uur meer dan de opgelegde 12 uur. Vooral vrijdag heb ik bergen verzet: ik heb vijf uur gewerkt. Vijf uur lang heb ik boeken opgezocht om een goede commentaar te kunnen schrijven van mijn bronnen. Ik heb vier pagina's (8 bladzijden) met titels van werken, en als ik daar niet mee zou toekomen - en voor sommige bronnen heb ik te weinig titels - of als ik te weinig werken in België vind, wachten er nog uren titels zoeken op mij. Maar ik heb het er voor over. Ik heb ook al een klein stukje geschreven, maar ik heb vooral boeken gelezen en aangeduid wat ik nodig heb, dat kon ik buiten doen, in de zon. En nu krijg ik tenminste geen paniekgevoelens meer wanneer ik aan die boeken denk, want ik moet er nog maar één lezen ipv allemaal.

Gisteren had ik een zware migraine-aanval, ik heb dus de hele dag in mijn bed gelegen. En vanmorgen had ik weer hoofdpijn (postmigrainedag), maar die ging over met een pilletje (die van gisteren niet). Maar ik moet het wel rustig aandoen vandaag, maar aangezien ik vandaag sowieso de boeken die ik vrijdag gevonden heb ging opzoeken, is dat geen probleem.

En van zodra ik die boeken heb, kan ik beginnen schrijven. Dan ga ik weer het gevoel krijgen dat ik vooruit ga, eindelijk!

12:49 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: thesis, familie, migraine, liefde |  Facebook |

16-01-07

Een nieuw jaar, een nieuwe kans

Het gaat weer beter, ik heb al redelijk goed gewerkt de laatste dagen (het gaat nog altijd veel te traag vooruit volgens mij, maar ik ga tenminste weer vooruit na weken van stilstand). Maar het allerbelangrijkste is dat mijn thesis nu een paar treden hoger op mijn ladder van belangrijkheid staat, niet het hoogste, maar wel direct na mijn verloofde (oh ja, ik ben verloofd!), mijn familie en vrienden en mijn gezondheid. Dus mijn werk en dingen die ik buiten school doe (piano, extra cursussen, ...) komen niet meer voor mijn thesis. En het is weer 'mijn thesis' in plaats van 'die thesis' :-)

Minder goed nieuws is dat de bedreigingen ook weer zijn begonnen. Mijn vader zijn nieuwjaarswensen waren: "En dit jaar uw thesis af, he, of ik bekijk u niet meer. En mama ook niet!" Zeer leuk. En mijn moeder zei vorige zaterdag nog (nadat ze vroeg hoe het met mijn thesis was): "Zie maar dat ze afgeraakt voor april!" En ze keek (weer) dreigend, ik ken die blik ondertussen al heel erg goed.

Waarom vindt iedereen die datum toch zo belangrijk? Het is alsof mijn leven gedaan is als mijn thesis niet af is in april, maar volgens hen was mijn leven dan in december en vorig jaar in juli ook al gedaan! Er is een liedje van Johnny Logan (je weet wel, van het Eurovisiesongfestival) met als titel: 'What's another year?' Wel, in dat jaar zit ik nu, in het 'What's another year'-jaar. Ik ben nu al zo lang met mijn thesis bezig, voor mij doet het er niet meer toe wanneer ik er van af ben. Zolang ik dit jaar maar afstudeer. En zolang ik maar blij en trots kan zijn omdat ik er gekomen ben en omdat ik mijn thesis de moeite waard vind. De rest kan mij weinig schelen.

Begrijp mij niet verkeerd: ik wil echt afstuderen in juli. Ik wil zo snel mogelijk een afgewerkte thesis afgeven. Maar ik ga niet dood als dat niet lukt. En dat moet ik echt blijven onthouden, want soms -zoals gisteren bijvoorbeeld- vergeet ik dat weleens, en dan krijg ik weer paniekaanvallen 's avonds en kan ik niet meer slapen zonder Bach Recue Remedy. En dat wil ik niet.

Dus: mijn thesis, mijn tempo. Ik kom er wel, ooit.

13:08 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (4) | Tags: angst, familie |  Facebook |