22-07-08

De waarheid en niets dan de waarheid

Gisteren was ik 'The Amber Spyglass' (deel 3 van 'His Dark Materials van Philip Pullman) aan het lezen (voor de tweede keer in nog geen half jaar, ik vind dit echt heel goede boeken) en bovenaan een hoofdstuk stond het volgende tekstje:
"A truth that's told with bad intent
Beats all the lies you can invent.
(William Blake)"

En toen begon ik na te denken over de waarheid en alles wat daar bij komt kijken. Eén van mijn betere kwaliteiten is dat ik eerlijk ben, dat heb ik toch altijd van mijzelf gedacht. Maar nu ik erover nadacht, kwam ik erachter dat ik elke dag minstens één keer lieg! Elke dag! Dat zijn dus minstens 365 leugens per jaar!
En er zijn dagen geweest dat ik veel loog (voorbeeld: je bent een procrastinator en je kan dus niet studeren. Je moeder, vader, vriend en zussen vragen allemaal of je goed hebt kunnen studeren vandaag. Je wilt hen niet ongerust maken/je hebt geen zin in gezaag/je wilt niet toegeven dat je wéér niets hebt gedaan, dus lieg je en zeg je: "Ja hoor, heel goed.")
En zelfs als mijn vermeende eerlijkheid de waarheid was geweest, was dat dan goed geweest? Hoeveel waarheid kan een mens aan?

Toen ik voor het eerst hoorde wat ik had, was ik opgelucht. Maar toen ik begon te lezen en begon te beseffen hoe erg mijn procrastinatie mijn leven beïnvloedde en mijn persoonlijkheid bepaalde, kon ik het niet aan. Ik ben er weken niet goed van geweest.
Vorige week vrijdag heeft een kaderlid tegen mij gezegd dat ik dominant ben. Ik stond perplex! Ik zag mijzelf altijd als een meegaand iemand, en opeens dwingt die man mij om mijzelf opnieuw te bekijken! En het ergst was dat hij nog gelijk had ook! Ik ben dominant! Weer een illusie armer ... Oneerlijk én dominant!


In januari heb ik vernomen dat twee vriendinnen niets meer met mij te maken wouden hebben, omdat ik te gelukkig was/ben. Eén van die twee was al een vriendin vanaf 1ste kan, nu toch al bijna 7 jaar geleden. En ik was er kapot van. Hoe kan je nu een vriendschap van 6,5 jaar weggooien over zoiets stoms? En waarom had ze de moed niet eens om het recht in mijn gezicht te zeggen? Ik was verdrietig, gekwetst, teleurgesteld en vooral verschrikkelijk kwaad. Woedend.
En nu, een half jaar later, is het tot mij doorgedrongen dat ik haar kwijt ben. En dat het nooit meer zal goedkomen (niet dat ze dat zal proberen, in haar ogen ben ik de slechte). En ik ga nooit weten waarom. Ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om mij te laten vallen als een baksteen en niet eens achterom te kijken om te kijken of de barsten niet te diep waren. Of de steen niet gebroken was. En ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om nog eens extra na te trappen door negatieve dingen te zeggen over mijn nakende huwelijk en de jurk die ik aan het zoeken was ("Ik denk niet dat ze met één van de jurken op die site goed zal staan."). En ik zal ook nooit weten waarom ze dit alles niet eerst heeft willen uitpraten, waarom ze mij niet eens de kans heeft willen geven om mij te verdedigen, waarom ze het nodig vond om mij een schuldgevoel te bezorgen elke keer als ik tegen mensen over mijn huwelijk begon (want wie weet was ik toch teveel bezig met mijn trouw en kon ik over niets anders praten en vond ze daarom dat ik te gelukkig was en wilt ze mij daarom niet meer zien of horen en eigenlijk is het dus allemaal mijn schuld. As if!) ...
Maar wil ik het eigenlijk wel weten? Langs de ene kant wel, omdat ik ervan overtuigd ben dat ik niets verkeerds gedaan heb. Maar wat als ik, zonder het te willen of het te beseffen, toch iets heb gedaan dat het bovenstaande rechtvaardigd? Zou ik dat aankunnen? Nee. Ik wil dus helemaal niet horen wat ik verkeerd heb gedaan, ik wil horen dat het haar spijt, dat ze mij zo gemist heeft, dat ze mij fantastisch vindt, dat ze nog nooit in heel haar leven zoiets gemeens en wreeds heeft gedaan en dat ze alles zou doen om het weer goed te maken. Dat wil ik horen, zodat ik dan tegen haar kan zeggen dat het te laat is. Een half jaar om precies te zijn. En dan kan ik met een geheven hoofd, en de wetenschap dat het niet mijn schuld was, wegwandelen. In triomf. Met fanfare. De morele overwinnaar.

De waarheid? Nee, die wil ik niet. Laat mij maar de illusies houden die ik nog heb. Mijn zelfbeeld heeft ze nodig.

20:58 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap, inzichten |  Facebook |

06-06-07

Nieuw strijdplan

Het ging niet zo goed de laatste weken. Het is alsof mijn procrastinatie besloten heeft om zich naar het voorplan te vechten en ik had geen verweer meer. Wat vorig jaar werkte, werkt nu niet meer. Ik was een vogel voor de procrastinatiekat. En nu komt het ergste: het kon mij eigenlijk niets schelen. Ik deed bijna niets (maar nooit helemaal niets) en het liet mij koud. Nu nog, eigenlijk, al begint het tot mij door te dringen dat dat niet normaal is.

Ik had maandag een afspraak op Studieadvies, met mijn oorspronkelijke begeleidster, en samen met haar ben ik tot het inzicht gekomen dat ik er nu in geslaagd ben om mijn thesis minder belangrijk te maken; ik ben er alleen te ver in gegaan. Ik moet nu proberen om het weer belangrijker te vinden, maar weer niet te belangrijk, want dan ga ik weer panikeren en dan gebeurt er ook niets. Als ik echt heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik het wel goed vind zo, ik slaap tenminste goed. En ik ben redelijk gelukkig. 'Waarom zou ik dat dan veranderen?' vraagt een mens zich af. Omdat mijn thesis anders niet afgeraakt, natuurlijk. (En wat haat ik die thesiswolk die de hele tijd boven mijn hoofd hangt, ook al slaag ik er de laatste tijd heel goed in om die te negeren.)

We hebben ook een stappenplan: ik moet voor elke week opschrijven wat ik wil doen die week en daar een beloning aan vastknopen. En dat heb ik ook gedaan: mijn doel voor deze week is: Suetonius en Tacitus af en twee teksten gelezen en aangeduid over zelfmoord in de Oudheid en daarvan één ontleed in mijn schriftje dat ik daarvoor gebruik. Het lezen, aanduiden en opschrijven is al gedaan, vandaag wil ik Suetonius afhebben, anders krijg ik Cicero niet meer af voor zaterdag. Want dat is mijn beloning: een vrije zaterdag! Een extra vrije dag! En weten dat je die vrije dag ook echt verdiend hebt ...

Ander onderdeel van het stappenplan: in de voormiddag beginnen met dingen waar je niet echt bij moet nadenken (zoals het lezen en aanduiden en ontleden van teksten), in de namiddag dan werken aan de historische kritiek. Gisteren heeft het gewerkt, ik hoop vandaag ook (ik heb toch al goed gewerkt deze voormiddag, dus vandaag is al half gelukt :-)).

Derde en laatste onderdeel: doelstellingen en motiverende zinnetjes op een post-it schrijven en die ergens kleven waar je het goed kan zien. Dat heb ik maandag al gedaan, en ik moet zeggen dat het werkt. (Voor de geïnteresseerden, dit zijn de zinnetjes: Mijn thesis, mijn tempo; Ik kan het! Ik kan het! Ik kan het!; Thesis af = echte rust en Gewoon doen! Doen!)

Ik kan de hulp van Studieadvies en van het strijdplan echt wel gebruiken, want ik heb het echt moeilijk de laatste weken. Volgens mijn beleidster is dat normaal, want als mijn thesis af is, word ik beoordeeld, en dat is waar ik zo bang voor ben. En dus ga ik vluchten, waar ik heel goed voor ben. De laatste loodjes zijn zwaar voor iedereen, maar voor faalangstigen (passief of actief, maakt niet uit) wegen ze dubbel zoveel. Dat belooft dus voor de volgende twee maanden. Ik ga het nog heel zwaar krijgen, vrees ik.

Vanavond ga ik dit alles (strijdplan en problemen) aan mijn vriend vertellen en hopen dat hij het begrijpt. Misschien is het daarom dat ik zo zenuwachtig ben vandaag ...

15:59 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: inzichten, procrastinatie, angst, studieadvies |  Facebook |

21-05-07

De relatievetijdstheorie

Ik heb het gevoel dat de tijd met mijn voeten aan het spelen is de laatste weken. Elke dag lijkt voorbij te vliegen zonder mij de kans te geven om een wezenlijke vooruitgang te boeken op thesisgebied, waardoor ik elke dag een beetje dichter naar het afstudeerlicht strompel; maar vorige week lijkt wel een maand of langer geleden.

Het is alsof ik mijn verleden momenteel door de verkeerde kant van de verrekijker aanschouw: alles lijkt immens ver van mij verwijderd. In 'verkeerde-verrekijkerjaren' ben ik nu dus al 100 jaar; OK, misschien een beetje overdreven, laat ons zeggen 99 ... Maar om naar mijn heden en mijn toekomst te kijken, gebruik ik de verrekijker wel juist: alles ligt binnen handbereik, ik kan het zien, bijna aanraken zelfs; maar als ik de verrekijker zou weghalen, kom ik er weer bedrogen uit en laat ik de moed misschien zakken.

Bijna, maar toch niet helemaal. De laatste loodjes, wie heeft die uitgevonden?

11:52 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: inzichten, angst |  Facebook |

08-05-07

De vloek van het perfectionisme

Ik heb gisteren naar het begin van 'Say No to the Knife' gekeken op VijfTV (het einde heb ik gemist omdat er een ander programma begon dat ik zeker wou zien). Het ging over twee vrouwen die een liposuctie en/of een buikwandcorrectie wouden ondergaaan, en het doel van het programma was (zoals de titel al doet vermoeden) om hen daarvan te laten afzien door middel van een restyling en diepgaande gesprekken (ik weet niet of het met een psycholoog was of niet, dat laat ik in het midden).

Er was een vrouw die helemaal niet lelijk of dik was, ze was 'gewoon' perfectionistisch. De 'psychologe': "Mensen zijn soms perfectionistisch als ze in hun jeugd teveel kritiek hebben gekregen. Je wilt alles perfect doen omdat je bang bent om te falen, maar als je perfectionistisch bent, faal je elke dag, want perfectie bestaat niet. Je bent de hele tijd bang dat iemand je gaat betrappen op het niet-perfect-zijn, en wanneer dat gebeurt, je iedereen kwijtraakt. Omdat je gelooft dat je het niet waard bent, dat je niet goed genoeg bent. En je kan in jouw ogen alleen maar goed genoeg zijn als je perfect bent."

Welcome to my life ...

16:01 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: angst, inzichten |  Facebook |

07-05-07

Misvattingen

Ik dacht dat alles nadat ik mijn doelstelling had opgeschreven (zie twee posts terug) veel beter zou gaan omdat ik mijn thesis zo klein had gemaakt. Maar het ging niet beter, integendeel, ik heb twee verschrikkelijk slechte weken achter de rug. Ik heb bijna niets gedaan, mijn uitstelgedrag sloeg met volle kracht toe en ik heb het laten winnen. Ik kon alles doen, werken voor de vakgroep Geschiedenis, kuisen, opruimen, kopiëren, kopies klasseren, ...; alles behalve schrijven.

Na een gesprek met mijn studiebelgeider werd alles duidelijk: door die doelstellingen liet ik dingen die niets met mijn thesis te maken hebben daarvan afhangen, dingen zoals kinderen krijgen en een huis kopen. En daardoor werd mijn thesis niet kleiner, maar juist groter! Terwijl het inderdaad maar een thesis is, een formaliteit, een laatste stapje dat ik nog moet zetten om mijn diploma te krijgen. (En als ik dit lang genoeg tegen mijzelf blijf zeggen, zal ik het nog gaan geloven ook.) Omdat ik ook nog zoveel druk op mijn thesis ging zetten, bovenop alle druk die er vanuit mijn familie- en vriendenkring uitgaat, ben ik gewoon geblokkeerd. Volledig.

Remedie: mijn thesis zien als een puzzel, niet als een berg. Ik moest mijn thesis eerst zien als een berg omdat je een berg niet in één keer kan beklimmen, maar enkel in kleine stapjes. En als je altijd kleine stapjes zet, ben je opeens op de top. Maar mijn probleem nu was dat die kleine stapjes die ik zette heel moeizaam gingen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en niets deed. Dus is er nu de puzzelmetafoor. Als je een puzzel maakt, begin je met de buitenste rand te maken (de inhoudstafel), daarna ga je de stukjes rangschikken per kleur en/of figuur -berg, zee, kerk, huis, ...- (opzoeken van secundaire en primaire bronnen, rangschikken en doorlezen van alle informatie) en dan begin je aan het moeilijkste: het leggen van de puzzel zelf (het schrijven van de thesis). De zee is heel moeilijk, want daar zitten heel veel verschillende tinten blauw in, maar de kerk is gemakkelijk, want door al die ramen kan je de stukjes gemakkelijk terugvinden en op de juiste plaats leggen. Dus als je afwisselt tussen de zee en de kerk, heb je het gevoel dat je vooruitgaat, want er worden elke dag stukken van de puzzel aangevuld, terwijl je ook aan het moeilijke deel hebt gewerkt. Als je daarentegen alleen maar aan de zee werkt, raak je gefrustreerd omdat je per dag misschien één of twee stukjes op de juiste plaats kan leggen en niet meer, waardoor je je puzzel niet ziet groeien. En dat moet ik nu ook doen, springen tussen mijn delen. Beginnen met een gemakkelijker deel, daar een uur aan werken, dan overgaan naar het moeilijke en saaie deel waar ik mij nu al een maand op gezwoegd heb en dat maar niet vooruitgaat, en daar een uur aan werken, een uur nieuwe teksten lezen die ik pas gevonden en daarin aanduiden wat ik nodig heb, een uur alles kort noteren wat ik opgeschreven heb, ... Zo afwisselen, niet altijd in dezelfde volgorde en niet elke dag van alles wat, maar dat laten afhangen van de dag (bij mij hangt dat af van hoe goed ik geslapen heb die nacht en of ik hoofdpijn of niet; hoe ik mij voel, om het kort te zeggen).

Een nieuwe strategie, hopelijk een begin van productieve weken!

13:08 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie, studieadvies, inzichten |  Facebook |

25-04-07

A Complaint Free World

Zojuist voor het eerst in een paar weken weer naar Oprah gekeken, en toeval of niet: het ging over geluk. Eén van de gasten was een dominee uit Kansas die een fantastisch idee had: iedereen zou moeten stoppen met klagen en zagen en gewoon gelukkig zijn. En om dit te kunnen verwezenlijken, heeft hij paarse rubberen bandjes laten maken (zoals de 'Livestrong'-bandjes van Lance Armstrong). De bedoeling is dat je het armbandje 21 dagen aan je pols draagt (linker- of rechter-, maakt niet uit), MAAR als je klaagt of zeurt of roddelt moet je het bandje aan je andere pols doen en opnieuw beginnen. En als je iemand die ook zo'n bandje draagt betrapt op zeuren en je zegt er iets over, dan moet je zelf ook opnieuw beginnen, want dan heb je geklaagd over zijn of haar geklaag. Waarom 21 dagen? Wel, als je 21 dagen lang geen enkele klacht uit, zijn je hersenen geherprogrammeerd en gaan ze ook geen klaaggedachten meer aanmaken. Volgens de dominee is daar ondezoek naar geweest, ik weet niet of dit waar is, maar ik geloof hem wel.

Ik ben al enkele maanden bezig met positief denken en zo, en ik vind dat echt heel erg moeilijk. Waarschijnlijk omdat ik nu al 23 jaar negatief denk, en dat verander je niet in een paar maanden. Maar het moeilijkste is dat ik regelmatig vergeet dat ik positief moet denken. Maar als je zo'n bandje aan je pols hebt hangen, kan je het bijna niet vergeten, of toch niet voor lang. Dus heb ik meteen zo'n bandje besteld (het is gratis) en ik heb ook bandjes besteld voor al mijn vrienden en mijn zussen. Zo kunnen zij ook gelukkige mensen worden.

Dus mensen, maak jullie borst al maar nat, want het is echt heel moeilijk om niet te klagen! Ik heb mijzelf het voorbije uur al zeker meer dan drie keer betrapt op klagen (shame on me), het gaat echt zo snel! Het is echt een automatisme bij mij, en daar wil ik vanaf.

Klachteloze wereld, here I come!

P.S. Wil je zelf zo'n armbandjes bestellen? Ga naar: http://acomplaintfreeworld.org

11:44 Gepost door Lena in Vriendschap | Permalink | Commentaren (5) | Tags: inzichten |  Facebook |

18-04-07

Doelstellingen

Ik was weer maar eens in de val gelopen: ik maakte mijn thesis niet meer voor mijzelf, maar voor anderen. Voor mijn vriend, mijn familie, mijn vrienden, ... kortom voor iedereen behalve voor mijzelf. En dus blokkeerde ik weer.

Ik heb nu - hoop ik - een manier gevonden om ervoor te zorgen dat ik mijn thesis weer voor mijzelf maak: ik heb mijn doelstellingen opgeschreven. En bij alles wat ik doe, stel ik de vraag "Brengt dit je dichter bij je doel of niet?" Dat zo ik toch moeten doen, want ik vergeet het meestal, waardoor ik weer maar eens tijd verspeel. Maar als ik blijf volhouden, zal die vraag een automatisme worden, en dan zal ik bewuster beslissen wat ik doe en me veel beter voelen over de gang van zaken in mijn leven. Nu leef ik te onbewust, en ik denk dat dat één van de redenen is waarom ik zo gefrustreerd ben en waarom ik het gevoel heb dat ik niet vooruitga.

Wat is één van mijn ultieme doelen (want ik heb er - zoals elke mens - meerdere)? Wel, ik wil samen met mijn vriend kinderen krijgen en een huis kopen (in welke volgorde weten we nog niet). Wat moet ik doen om dat doel te verwezenlijken? Geld hebben (om te trouwen, om de kinderen te kunnen onderhouden, om het huis te kopen), dus moet ik geld verdienen. Hoe doe ik dat? Door te werken, dus door werk te zoeken en te solliciteren. Om te kunnen werken, heb ik mijn diploma nodig (ik heb al een diploma - kandidatuur - maar ik wil mijn licentiaatsdiploma halen, ik heb al die examens niet voor niets afgelegd, he!). Om mijn diploma te krijgen, moet ik mijn thesis afwerken en afgeven. En om mijn thesis af te werken, moet ik elke dag opnieuw werken.

Mijn thesis is dus geen doel op zich meer, maar een (noodzakelijke!) stap om mijn doel te bereiken, ze is dus belangrijk, maar niet van levensbelang. Gewoon een stap die ik moet zetten om mijn doel te bereiken, niet de enige, niet de belangrijkste, maar ook niet de minst belangrijke.

En daarom moet ze af. Voor mijn verjaardag (eind juni). Punt uit. Basta. That's it. Ik wil deze stap gezet hebben, ik wil dat trapje op. Ik ben al lang genoeg op deze ladder blijven staan.

13:37 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: inzichten, liefde |  Facebook |