18-04-07

Doelstellingen

Ik was weer maar eens in de val gelopen: ik maakte mijn thesis niet meer voor mijzelf, maar voor anderen. Voor mijn vriend, mijn familie, mijn vrienden, ... kortom voor iedereen behalve voor mijzelf. En dus blokkeerde ik weer.

Ik heb nu - hoop ik - een manier gevonden om ervoor te zorgen dat ik mijn thesis weer voor mijzelf maak: ik heb mijn doelstellingen opgeschreven. En bij alles wat ik doe, stel ik de vraag "Brengt dit je dichter bij je doel of niet?" Dat zo ik toch moeten doen, want ik vergeet het meestal, waardoor ik weer maar eens tijd verspeel. Maar als ik blijf volhouden, zal die vraag een automatisme worden, en dan zal ik bewuster beslissen wat ik doe en me veel beter voelen over de gang van zaken in mijn leven. Nu leef ik te onbewust, en ik denk dat dat één van de redenen is waarom ik zo gefrustreerd ben en waarom ik het gevoel heb dat ik niet vooruitga.

Wat is één van mijn ultieme doelen (want ik heb er - zoals elke mens - meerdere)? Wel, ik wil samen met mijn vriend kinderen krijgen en een huis kopen (in welke volgorde weten we nog niet). Wat moet ik doen om dat doel te verwezenlijken? Geld hebben (om te trouwen, om de kinderen te kunnen onderhouden, om het huis te kopen), dus moet ik geld verdienen. Hoe doe ik dat? Door te werken, dus door werk te zoeken en te solliciteren. Om te kunnen werken, heb ik mijn diploma nodig (ik heb al een diploma - kandidatuur - maar ik wil mijn licentiaatsdiploma halen, ik heb al die examens niet voor niets afgelegd, he!). Om mijn diploma te krijgen, moet ik mijn thesis afwerken en afgeven. En om mijn thesis af te werken, moet ik elke dag opnieuw werken.

Mijn thesis is dus geen doel op zich meer, maar een (noodzakelijke!) stap om mijn doel te bereiken, ze is dus belangrijk, maar niet van levensbelang. Gewoon een stap die ik moet zetten om mijn doel te bereiken, niet de enige, niet de belangrijkste, maar ook niet de minst belangrijke.

En daarom moet ze af. Voor mijn verjaardag (eind juni). Punt uit. Basta. That's it. Ik wil deze stap gezet hebben, ik wil dat trapje op. Ik ben al lang genoeg op deze ladder blijven staan.

13:37 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: inzichten, liefde |  Facebook |

02-04-07

You Stupid Woman!

Ik heb gisteren tegen mijn vriend gezegd dat mijn thesis -weer- niet zal afgeraken voor eerste zit. En toen hij vroeg "Waarom niet?", was het eerste antwoord dat in mij opkwam: "Ik heb niet hard genoeg gewerkt." Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar het is wel waar. Hij weet nu ook hoeveel uur ik per dag werk, en als je dat moet zeggen, is twee uur per dag natuurlijk heel erg weinig. En dat vind ik eigenlijk ook.

Ik zit al een heel academiejaar in een 'comfortzone': weinig werken, dus weinig druk, geen verwachtingen, dus weinig druk, ... Ik was (en ben) zo bang om opnieuw die paniekaanvallen te krijgen dat ik er alles aan doe om die te vermijden, waardoor mijn thesis natuurlijk aan een slakkengangetje vooruit gaat. Nu denken alle positievelingen (waar ik niet bijhoor): "Hé, ze gaat toch vooruit, da's toch iets!" Maar mijn thesis had verdomme (sorry hiervoor, frustratie) al af kunnen zijn! Ik had mijn diploma al kunnen hebben! Ik had mijn vriend gelukkig kunnen maken met de medeling dat mijn thesis af was! En nu zit ik hier, mij schuldig te voelen omdat ik voor de gemakkelijkste oplossing gekozen heb, omdat ik gevlucht ben voor mijn problemen in plaats van ze aan te pakken, omdat ik mij weer heb laten overheersen door angst.

Waarom werkte ik maar twee uur per dag? Omdat ik dan naar Oprah en All Saints kon kijken overdag. Mijn hele werkschema was daarop gericht: 's morgens naar Oprah kijken en 's middags naar All Saints. Ik kan dus drie uur langer werken als ik vroeger begin 's morgens, en nog meer dan genoeg tijd hebben om wakker te worden. Dat heb ik gisteren beseft, en vanaf vandaag heb ik mijn schema dan ook omgegooid. Ik begin om 10.30u te werken, ik kan nog altijd een aflevering van Oprah zien, als ik die 's avonds opneem op de harde schijf (kwestie van iets te doen te hebben terwijl ik ontbijt en te ontspannen voor ik begin te werken). Dan werken tot 13.30, middagpauze van 13.30u tot 14.30u (All Saints) en dan werken tot 16.30u (afwassen en koken). Da's dus vijf uur werken per dag, en dat zonder vroeger te moeten opstaan. Ik ben zo dom geweest.

Ik heb gisteren nog iets beseft: ik ben zo bang om mensen teleur te stellen, dat ik een enorme druk op mijzelf leg: ik moet perfect zijn, anders vindt niemand mij nog leuk. En omdat die druk zo groot is (want perfectie bestaat niet), klap ik gewoon dicht en kan ik niets meer doen, met als resultaat dat ik iedereen teleurstel. Het vermijden van datgene waar ik zo bang voor ben, zorgt er juist voor dat dàt gebeurt. Ironisch, niet?

Niets is zeker, maar alles komt goed. Ik hoop dat dat waar is, want ik heb het echt nodig nu.

10:57 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, schuldgevoel, angst, uurrooster |  Facebook |

19-03-07

Intieme momenten

Het is weer veel te lang geleden, maar ik heb een excuus: ik ben nauwelijks thuis geweest vorige week (wat niet wilt zeggen dat ik niets gedaan heb, gelukkig).

Zaterdag 10 maart zou ik normaalgezien de voorziene twee uur werken, maar mijn nicht was overstuur (en ik eigenlijk ook een beetje, problemen in de familie), dus zijn we om ons op te vrolijken naar bruidskledij gaan kijken (zij gaat namelijk ook trouwen volgend jaar). Ik heb dus maar één uur gewerkt, maar ik was wel trots op mijzelf omdat ik na dat uitstapje toch nog heb gewerkt. En dan andere uur heb ik vorige week ruimschoots ingehaald.

Zondag 11 maart ben ik bij mijn ouders en zussen gaan eten en ik heb de tip van mijn vorige begeleidster van Studieadvies toegepast: ik heb tegen mijn zussen en mijn moeder gezegd dat ik van hen hou. Ik heb het daar heel moeilijk mee (zit in de familie), ik kon het enkel tegen mijn verloofde zeggen, maar ik voelde mij toch veel beter nadat ik het gezegd had. Vooral bij mijn moeder deed het heel veel deugd: ik had haar eerst gewoon vastgepakt en ze legde haar hoofd op het mijne, en het is heel lang geleden dat we zo'n intiem moment gedeeld hebben. Ze zei het wel niet terug, maar dat moest niet, ik weet hoe moeilijk het is voor haar om het te zeggen en ik zag in haar ogen dat ze ook van mij houdt, dus da's genoeg. Tegen mijn vader heb ik het nog niet gezegd, daar ben ik nog niet klaar voor. Maar dat komt wel.

Nu terug naar mijn thesis: ik heb vorige week 15 uur gewerkt, da's dus drie uur meer dan de opgelegde 12 uur. Vooral vrijdag heb ik bergen verzet: ik heb vijf uur gewerkt. Vijf uur lang heb ik boeken opgezocht om een goede commentaar te kunnen schrijven van mijn bronnen. Ik heb vier pagina's (8 bladzijden) met titels van werken, en als ik daar niet mee zou toekomen - en voor sommige bronnen heb ik te weinig titels - of als ik te weinig werken in België vind, wachten er nog uren titels zoeken op mij. Maar ik heb het er voor over. Ik heb ook al een klein stukje geschreven, maar ik heb vooral boeken gelezen en aangeduid wat ik nodig heb, dat kon ik buiten doen, in de zon. En nu krijg ik tenminste geen paniekgevoelens meer wanneer ik aan die boeken denk, want ik moet er nog maar één lezen ipv allemaal.

Gisteren had ik een zware migraine-aanval, ik heb dus de hele dag in mijn bed gelegen. En vanmorgen had ik weer hoofdpijn (postmigrainedag), maar die ging over met een pilletje (die van gisteren niet). Maar ik moet het wel rustig aandoen vandaag, maar aangezien ik vandaag sowieso de boeken die ik vrijdag gevonden heb ging opzoeken, is dat geen probleem.

En van zodra ik die boeken heb, kan ik beginnen schrijven. Dan ga ik weer het gevoel krijgen dat ik vooruit ga, eindelijk!

12:49 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: thesis, familie, migraine, liefde |  Facebook |

09-02-07

Herinneringen

Ik woon (sinds ik samenwoon met mijn verloofde - ik vind het fantastisch om hem zo te noemen :-)) heel dicht bij mijn vroegere middelbare school (eerste en tweede middelbaar) en elke keer als ik die kinderen (want dat zijn ze nog) naar buiten zie komen na een schooldag denk ik: "Ik wou dat ik weer op de middelbare school zat, toen was het leven nog zo eenvoudig ..."

En zo ook weer enkele minuten geleden. Alleen, voor de eerste keer besefte ik hoe verkeerd deze redenering wel is: ik was helemaal niet gelukkig toen. Integendeel: mijn middelbare schooltijd was net niet rotslecht. Gepest geweest, 'vrienden' die mij dagelijks kleineerden (niet altijd dezelfde, maar elke dag was er wel iemand die een 'grapje' maakte ten koste van mij), verliefd op jongens die ik niet kon krijgen (om uiteenlopende redenen). Het enige wat wel goed ging was het leren zelf en het naar school gaan (ik was één van de weinigen die effectief wel graag naar school ging; voor de lessen, niet voor de speeltijden), ik had hoge punten (niet zo hoog als mijn ouders altijd wouden (lees: 90%), maar wel hoog), weinig moeite met vakken (buiten fysica -bah!- en LO -nog eens bah!) en bijna alles interesseerde me (nieuwsgierig en leergierig zijn heeft zo zijn voordelen).

Balans van nu: ik heb nog nooit zoveel vrienden gehad, en ze aanvaarden mij zoals ik ben, maken geen grapjes ten koste van mij en staan voor mij klaar als ik ze nodig heb. Ik heb een fantastische vriend, ga volgend jaar met hem trouwen, woon met hem samen (en hij wil nog altijd met mij trouwen!!!) en wil met hem een huisje-tuintje-kindje (en hij met mij, gelukkig). Het enige wat niet goed gaat is school, en dan enkel mijn thesis, dus eigenlijk gaat school maar voor minder dan de helft slecht. En dan nog: mijn vertalingen zijn af, dus ik heb eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit aan het gaan ben (ook al heb ik dinsdag, woensdag, donderdag en vandaag niets meer gedaan - maar vandaag is nog niet voorbij), dus zo slecht gaat die thesis nu ook weer niet momenteel.

Dus wat ik zit eigenlijk te klagen? 'Oh nee, mijn thesis is nog niet af.' Wel: so what? Ik ben gelukkig.

15:49 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (4) | Tags: inzichten, liefde, vriendschap |  Facebook |