29-03-09

Procrastinatie na de thesis

Ik dacht dat ik het overwonnen had door mijn thesis af te geven. Mensen zijn heel goed in het bedriegen van zichzelf, en ik ben hier alweer het levende bewijs van.
Ik had beter moeten weten, ik heb het allemaal gelezen: procrastinatie heeft een invloed op elk aspect van je leven. Maar omdat ik op mijn werk totaal geen last heb van uitstelgedrag (integendeel, zelfs), was ik ervan overtuigd dat ik gewonnen had.

Niet dus. Mijn leven blijft een opeenstapeling van dingen die ik wil doen maar nooit doe. Examens voor de Europese Unie waar ik niet voor studeerde, solliciatiebrieven voor vacatures die mij heel interessant leken die ik niet schreef, boeken die ik niet las, verhalen die ik niet schrijf/schreef, de droom om auteur te worden die boven mijn hoofd blijft hangen als een onbereikbare superfantasie, ...

En altijd dat gevoel van 'Wat als?' Wat als ik de thesis had kunnen schrijven die ik wou schrijven? Wat als ik zoveel gestudeerd had voor mijn examens als ik wou? Hoe zou mijn leven dan gelopen zijn? Was ik gelukkiger geweest? Rijker? Succesvoller? Slimmer? Beter?
En wat als ik de vriendin/vrouw/zus/dochter/kleindochter/schoondochter zou zijn die ik wil zijn? Want ik schiet tekort, op alle vlakken. Ik stel huishoudelijke taken die ik moet doen uit, ik vergeet verjaardagen, ik hou niet genoeg contact met mijn vriendinnen, ik ben niet geduldig genoeg, ik ga mijn ouders/zussen/grootouders/schoonouders niet genoeg bezoeken, ...

Ik weet waarom ik mij de laatste maanden heb bezig gehouden met banale zaken. Als ik mij daarmee bezig hield, had ik geen tijd om stil te staan bij het feit dat ik tekort schiet. Vooral als schoondochter. Ik weet dat ik een enorme steun zou kunnen zijn voor mijn schoonmoeder, omdat ze haar zonen wilt beschermen tegen haar pijn. En ik sta dichtbij, maar toch ver genoeg om mij niet te willen beschermen. Dus als ik regelmatig zou langsgaan, zou ze haar verhaal kunnen doen, zonder censuur. Dan zou ze kunnen vertellen hoe bang ze is, hoeveel pijn ze heeft, hoe lastig ze het heeft.
Maar ik doe het niet. Ik stel het uit. Elke week. Want ik ben bang. Ik ben echt doodsbang. Dood en ziekte is zoveel groter dan een thesis, zoveel belangrijker en zoveel zwaarder om te dragen. En ik kan het niet.

Ik kan het gewoon niet.

17:36 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

24-05-08

Aan Yves

Wow, eerst zo lang niets meer en nu opeens twee berichten op 1 dag Smile!  Ik ga erop vooruit!

Ik was bezig om alle reacties te lezen (want blijkbaar heb ik er al veel gemist), en ik kwam de reactie van Yves tegen bij 'Lijfspreuken' (Ik snap dat je niet wist dat je procrastinatie hebt, maar dat je niet wist dat je uitstelgedrag hebt snap ik niet) en ik wou hierop wel reageren.  

Ten eerste: procrastinatie is (extreem) uitstelgedrag.  Iedereen stelt dingen uit, zelfs de mensen zonder procrastinatie.  (Extreem) uitstelgedrag of procrastinatie is passieve faalangst en gaat gepaard met heel veel angst, schuldgevoel, schaamte en frustratie.  Procrastinatie is willen werken maar niet kunnen. 

Ten tweede: Hoe kan je weten dat je iets hebt als je niet eens weet dat het bestaat?  Ik had nog nooit van uitstelgedrag gehoord.  Ik wist dat er iets mis was, maar ik dacht dat het aan mijn inzet lag, aan mij in het algemeen: ik was lui, debiel, idioot, gewoon een dom kind dat constant dezelfde fouten maakte en er nooit uit leerde.  Dat was er volgens mij fout met mij.  Ik was fout.  Helemaal. 
Faalangst?  Dat had ik volgens mij niet.  Voor mij was faalangst heel hard studeren, constant, en dan black-outs krijgen tijdens je examens.  Dat had ik niet, dus ik had geen faalangst.   

Hoe kan je dus niet weten dat je uitstelgedrag hebt?  Omdat je dan procrastinatie hebt.  Want dan denk je dat alles wat er gebeurt jouw fout is.  Omdat jij stom bent, of lui of beide (en nog veel meer). 
Mensen zonder procrastinatie stellen ook dingen uit, zoals ik al zei, maar zij vinden dat niet zo erg.  Het gebeurt bij hen ook niet zoveel, en bijna nooit als het om belangrijke dingen gaat.  Het staat niet in hun weg.  Zij weten wel dat ze dingen hebben uitgesteld, maar staan daar niet bij stil, lachen het weg, halen hun schouders op of denken: 'Dat mag ik de volgende keer niet meer doen' en doen dat dan ook niet meer. 
Procrastinatoren weten wel dat ze (weer) te laat zijn begonnen en dat ze hun planning (weer) niet hebben gevolgd, ook al hebben ze de vorige keer gezworen om niet meer in die val te trappen.  Om vroeger te beginnen.  Om alles te doen zoals je wou.  Maar dat is niet hetzelfde als beseffen dat je (extreem) uitstelgedrag hebt.  En je weet dat pas wanneer iemand anders het je zegt.  Of wanneer je het verhaal hoort (of leest) van iemand die hetzelfde meemaakt als jij.  Dan pas begint het te dagen.  Want tot dan ben je gewoon opgesloten in de vicieuze cirkel van het zelfverwijt en de frustratie. 
Pas dan weet je dat jij niet fout bent. 

Dus medeprocrastinatoren: het ligt niet aan jou.  Er is niets mis met ons.  Het is niemands schuld.  Maar dat wilt niet zeggen dat je er niets aan kan doen.  Want als er één ding is waar ik zeker van ben, dan is het dit: wij procrastinatoren zijn vechters.  Wij geven niet op.  Hoe moeilijk het ook is, wij doen door.  Wij blijven proberen.  En uiteindelijk komen we waar we willen zijn, en dan weten we dat het het waard was. 
Dat wij het waard zijn. 

16:38 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

Update

Lang geleden, veel te lang geleden, ik weet het.  Sorry.  Ik zal het nooit meer doen (hoop ik). 

Even een update, dus.  Ik werk voor EBL, op de dienst T&D en ik vind het echt super!  Geen uitstellen meer (kan niet door de sociale controle, zalig gewoon!), ik heb supertoffe collega's (gemiddelde leeftijd ligt rond de 30 jaar) en het werk is heel gevarieerd.  Ik werk er nu iets meer dan een maand, maar ik lig al zo goed in de groep dat het lijkt dat ik daar al zeker een half jaar werk.  Jaja, geluk kan soms heel simpel zijn.  

Wat heb ik voordien gedaan?  Wel, nadat mijn thesis af was, heb ik vakantie genomen.  Een hele maand augustus heb ik niets gedaan.  Wat ik natuurlijk kotsbeu was na twee weken, maar ik heb wel doorgezet Knipoog
Vanaf september 2007 ben ik dan beginnen werken, als werkstudent aan de universiteit waar ik gestudeerd heb (ik had mij ingeschreven voor 2 vakken in een Manama).  Dat werk duurde tot begin april 2008, 7 maanden dus.  Het was saai, maar ik werd betaald.  En ik werkte voor 2 toffe doctoraatstudenten (en met 1 van hen kon ik heel goed opschieten, we werkten elke week samen en dat ging heel goed. Dat waren leuke woensdagen Smile), mijn andere collega's waren ook heel sympathiek; maar zoals ik al zei: het werk zelf was doodsaai.  Echt.  

Nadat ik al het werk dat ik moest doen gedaan had (en dan nog eens sneller dan ze voorzien hadden, I'm simply the best!), ben ik 1 week werkloos geweest.  Dus: werkloos vanaf maandag, sollicitatiegesprek op vrijdag, en op diezelfde vrijdag weten dat je de woensdag erna kan beginnen.  Niet slecht, he, voor iemand met een diploma in de Letteren en Wijsbegeerte?  En iedereen maar vrezen dat ik niet aan werk zou geraken!  Puh!  ("Eikes, geschiedenis, wa kunt ge daar meer doen?") In your face! Tong uitstekend (Moest er even uit.)

Nu ben ik dus bezig aan mijn proefperiode.  Tot in oktober.  En als ze dan nog altijd tevreden zijn over mij, heb ik vast werk.  Voor een jaar Smile.  En dan daarna misschien voor altijd (of voor nog een jaar en dan daarna voor altijd).  Het ziet er dus heel goed uit, vooral omdat ik het werk graag doe en mijn collega's toffe mensen zijn.  Ik zit dus heel goed, niet waar ik gedacht dat ik zou zitten (had niet eens aan EBL gedacht tijdens mijn studies), maar dat maakt niet uit.  Ik ben gelukkig, en da's wat telt. 

Hoe zit het nu met die procrastinatie?  Wel, ik ben er nog altijd niet van verlost, en zal dat ook nooit zijn.  Sollicitatiebrieven verstuurde ik altijd op het allerlaatste moment (meestal via mail op de laatste dag) en de voorbereiding van de gesprekken deed ik ook altijd pas de avond voordien. 
Op mijn werk stel ik niets uit, maar dat komt, denk ik, omdat ze mij altijd kleine taakjes geven.  Ik zie het vooruitgaan, ik zie het hoopje kleiner worden en ik heb altijd het gevoel dat ik iets afgewerkt heb.  Het is heel leuk om taken te kunnen schrappen, om te kunnen zeggen: "Het is gedaan.  Hebben jullie nog iets voor mij?"  En echt perfect voor iemand zoals ik.  Geen enkele taak is onoverkomelijk.  Geen enkele taak is zo groot en belangrijk als een examen afleggen, of een taak schrijven, of een thesis.  Maar ik denk nu ook wel: "Als ik een thesis kan schrijven, dan kan ik alles!" 

Het afwerken van mijn thesis heeft mij dus heel veel zelfvertrouwen bezorgd, juist omdat ik er zoveel problemen mee had.  Het was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen, en ik heb het gedaan.  Ik heb nu een leven pre-thesis en post-thesis, en mijn leven post-thesis is veel leuker. 

Zoals ik al zei, ik ben gelukkig.  

11:40 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: procrastinatie, geluk |  Facebook |

01-10-07

Grey's Anatomy

Ik heb het eerste seizoen van deze serie onlangs nog eens gezien, en deze voice-over van Ellen Pompeo heeft mij toen heel diep geraakt.  De laatste regel is nu zelfs mijn nieuw levensmotto geworden, aangezien het door die houding is dat mijn thesis is afgeraakt en ik geslaagd ben. 
Ik hoop dat jullie er ook iets aan zullen hebben ...

A couple of hundred years ago, Benjamin Franklin shared with the world the secret of his success. “Never leave that till tomorrow,” he said, “which you can do today.” This is the man who discovered electricity. You think more people would listen to what he had to say. I don't know why we put things off, but if I had to guess, I'd have to say it has a lot to do with fear. Fear of failure, fear of rejection, sometimes the fear is just of making a decision, because what if you're wrong? What if you're making a mistake you can't undo? ‘The early bird catches the worm. A stitch in time saves nine. He who hesitates is lost.’ We can't pretend we hadn't been told. We've all heard the proverbs, heard the philosophers, heard our grandparents warning us about wasted time, heard the damn poets urging us to seize the day. Still sometimes we have to see for ourselves. We have to make our own mistakes. We have to learn our own lessons. We have to sweep today's possibility under tomorrow's rug until we can't anymore. Until we finally understand for ourselves what Benjamin Franklin really meant. That knowing is better than wondering, that waking is better than sleeping, and even the biggest failure, even the worst, beats the hell out of never trying.

21:07 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie, lijfspreuken |  Facebook |

27-07-07

Eerste versie

Het was maandag zover: paniek.  Eigenlijk was het zondag al begonnen, toen mijn vriend één avond thuis was van kamp (de jongere takken vertrokken later dan de oudere, dus hij heeft leiding naar huis gebracht om met de nieuwe leden op de bus te zitten).  Ik denk dat alle schuldgevoelens die ik had terugkwamen toen ik hem zag, zeker aangezien ik niet echt een productieve week achter de rug had.
Ik ben dus beginnen huilen, hij heeft mij getroost, maar het mocht niet baten: 's nachts wakker geworden (paniek), en hij heeft mij weer mogen troosten.  's Morgens was het dan nog altijd niet over, dus naar Studieadvies gegaan.  Daar heb ik ontdekt waarom het niet ging: het moest, het was mijn laatste kans, als mijn thesis nu niet af is, geraakt ze nooit af, ...  Niet echt helpende gedachten, dus.  

Vanaf maandag denk ik dus zo: "Dit is de eerste versie van mijn thesis, en eigenlijk is die al af.  Ik moet dus enkel van versie 1 versie 1bis maken, met een inleiding, een conclusie en een minimum aan historische kritiek.  Versie 2 is voor december, maar ik wil versie 1 afgeven op 31 juli, voor mijzelf, mijn familie en mijn vriend."  En dan kan ik zeggen dat mijn promotor mij gebuisd heeft ...  En (zoals een vriendin van mij zei) als ik nu iets afgeef, gaat de decaan meer geneigd zijn om mij toe te laten tot de decemberzittijd, omdat er dan een bewijs is dat ik al veel heb gedaan. 
Het gaat niet veel beter (werkgewijs), maar ik heb toch al geen paniek meer.  Ik ga nu nog wat doorwerken, zodat ik nog wat inhaal, en morgen ga ik veel meer moeite beginnen doen, want dan wordt het spannender (en dan hoop ik dat het ook beter gaat met mijn concentratie).  De voorbije dagen heb ik altijd iemand bij mij gehad, zodat ik niet alleen thuis ben overdag.  Zonder die persoon was ik al lang ingestort, dus P.: Bedankt!  En ook iedereen die mij via deze blog aanmoedigt bedankt, het doet echt heel veel deugd.  

En wat versie 1 betreft: we hopen op een 10, maar vrezen voor een buis ... en toch gaan we door en geven we af! (You'll never know ...) 

22-07-07

PhdComics

Deze wou ik jullie niet onthouden:

Guilt

 Finishing Thesis The InternetNotworking

Procrastination

15:29 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: procrastinatie |  Facebook |

With a little help from my friends

Ik heb niet zo'n goede week achter de rug, ik heb niet kunnen doen wat ik wou doen, en de deadline komt alsmaar dichter, en de paniek wordt dus groter. 
Ik kon maandag en dinsdag bijna niet werken, want elke keer als ik gewoon maar dacht aan werken, kwam het paniekgevoel opzetten; en dan ging ik weer procrastineren, natuurlijk.  Woensdag is mijn vriend dan ook nog eens vertrokken op scoutskamp (hij komt 30 juli pas terug -en vanavond, maar morgen vertrekt hij alweer) en toen heb ik in de namiddag naar een vriendin gebeld om gewoon te praten.  En zij heeft mij de raad gegeven om niet aan de deadline te denken, maar gewoon te werken.  En dat probeer ik, maar aangezien mijn thesis ten laatste binnen 9 dagen binnen moet zijn en ik nog heel veel moet doen, is dat echt niet gemakkelijk. 
Donderdag- en vrijdagnamiddag is een vriend bij mij thuis komen werken, zodat ik niet alleen zat.  Dat hielp (al had ik gehoopt om toch meer te kunnen werken), en het bewijs daarvan heb ik gisteren alweer geleverd: bijna niets gedaan (enkel 's avonds, omdat ik toch iets gedaan wou hebben).

Ik heb dus niet kunnen doen wat ik wou doen deze week, allesbehalve zelfs.  Ik ga nu nog wat werken, om toch meer gedaan te hebben deze week.  Ik was van plan om door te werken totdat hetgeen ik deze week af wou hebben af was, desnoods de hele nacht, maar daar ben ik van afgestapt.  Want ik moet volgende week nog een hele week werken, en als ik gisteren een hele nacht gewerkt had, ging dat niet.  Als ik dat toch zal moeten doen, zal dat voor volgend weekend zijn. 
Ik moet nog heel veel doen, maar ik ga sowieso afgeven.  Dat heb ik al veel gezegd, ik weet het, maar ik kan het gewoon niet maken om niet af te geven.  En niet alleen voor mijn vriend en mijn familie, maar ook voor mijzelf.  We zullen wel zien wat het wordt, ik wil gewoon afstuderen. 

Ik hoop gewoon dat ik volgende week de kracht ga hebben om echt heel goed door te werken, want anders zal het niet lukken ...