24-06-07

Falen en weer opstaan

Mijn plan om mijn thesis tegen mijn verjaardag af te krijgen is dus niet gelukt, aangezien ik vandaag verjaar en ik mijn moeder weer moest teleurstellen met het slechte nieuws. Een minpuntje in een anders wel leuke dag. Ze vroeg of mijn promotor mijn thesis al had goedgekeurd, en nu begin ik weer te denken dat ik misschien toch gebuisd ga zijn wanneer ik mijn thesis afgeef. Faalangst, bah!

Het goede nieuws nu: mijn nieuwe strategie werkt. Ik heb wel nog geen enkele zaterdag vrijaf gehad, maar ik heb wel al mijn doelstellingen gehaald tegen zondag. (Buiten vandaag, maar dat komt omdat ik een zware week had.)

Twee weken geleden (week van 4 juni tot en met 10 juni) was al hetgeen ik af wou hebben zaterdagnamiddag af. Ik heb wel langer moeten werken dan ik had gedacht, maar het was toch af, wat het belangrijkste was. Mijn beloning: een leuke, ontspannende zondag.

Vorige week (week van 11 juni tot en met 17 juni) het ik ook al mijn doelstellingen zaterdag gerealiseerd: 1 tekst over zelfdoding in Rome gelezen, aangeduid en opgeschreven in mijn schriftje, de historische kritiek van Cicero af en 4 processen/wetteksten mooi uitgeschreven met voetnoten naar de bronnen. Enkel het mailen naar mijn copromotor heb ik niet gedaan, maar dat heb ik maandag meteen gedaan (en hij heeft nog altijd niet teruggemaild, typisch).

Deze week heb ik dus vandaag nog een beetje moeten doen (één ding was mijn blog aanvullen, want anders vergeet ik dat weer). Ik heb mijn copromoter gemaild (zie hierboven), de rest van de teksten mooi uitgeschreven (behalve die over de Lex Cornelia), 1 tekst (voorlopig de laatste) over zelfdoding gelezen en aangeduid (nog niet opgeschreven, dat is voor volgende week), begonnen aan de Lex Cornelia (ik heb vandaag een overzicht gemaakt van alle bronnen in de juiste volgorde) en mijn blog aangevuld (ben ik eigenlijk nog mee bezig).

Vorige week heb ik elke dag hoofdpijn gehad (geen migraine), maar ik heb toch doorgewerkt. Ik vrees dat ik mij dus een beetje geforceerd heb, want deze week was ik veel sneller moe en afgeleid. Maandagnamiddag ben ik ook nog naar de dokter gegaan (was de hoofdpijn beu - ik had sinusitis trouwens), waardoor ik minder heb kunnen doen dan gepland die dag. Dinsdagvoormiddag had ik een sollicitatiegesprek, dat was heel snel gedaan (het ging goed), maar je bent daar toch nog mee bezig als je al terug thuis bent (ik toch). Tegen het einde van de week (vooral dan vrijdag en zaterdag) ging het weer veel beter en kon ik weer meer doen. Dus heb ik het toch gehaald.

Volgende week (van 25 juni tot en met 1 juli) wil ik de laatste tekst over zelfdoding opgeschreven hebben, het boek dat ik heb laten overkomen via IBL gekopieerd hebben, het stuk over de Lex Cornelia afhebben, een lijst van personen die voorkomen in de processen opgesteld hebben en mijn blog weer aangevuld hebben. Vooral de Lex Cornelia is veel werk, maar het moet vooruit beginnen gaan!

Nog even doorbijten, 't is bijna gedaan.

21:48 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: overwinning, angst, schuldgevoel, familie |  Facebook |

13-04-07

Bedrieger

ik voel mij zo'n bedrieger op dit moment. Ik heb gisteren niet gedaan, ik heb de procrastinatie weer maar eens laten winnen. De stress is weg en hier gaan we dus weer. Maar zo ga ik er nooit komen, waarom doe ik mij dat toch elke keer opnieuw aan?


Ik ben gisteren niet meegeweest met mijn familie toen ze gingen winkelen omdat ik moest werken. Misschien is het daarom dat ik niets heb gedaan: ik wou eigenlijk ergens anders zijn. Ik ben het beu om dingen te moeten opgeven voor mijn thesis, en wie weet heb ik mij zo afgereageerd. Of misschien haal ik dat nu aan als een excuus om te mogen luilakken.
En dan voel ik mij dus een bedrieger: ik zeg tegen mensen dat ik niet meekan omdat ik moet werken en dan doe ik niets, terwijl ze wel denken dat ik werk. En dan ben ik verbaasd als ze denken dat ik er mijn voeten aan veeg en nooit iets doe en tegen hen lieg. Typisch.

11:38 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: schuldgevoel, procrastinatie |  Facebook |

02-04-07

You Stupid Woman!

Ik heb gisteren tegen mijn vriend gezegd dat mijn thesis -weer- niet zal afgeraken voor eerste zit. En toen hij vroeg "Waarom niet?", was het eerste antwoord dat in mij opkwam: "Ik heb niet hard genoeg gewerkt." Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar het is wel waar. Hij weet nu ook hoeveel uur ik per dag werk, en als je dat moet zeggen, is twee uur per dag natuurlijk heel erg weinig. En dat vind ik eigenlijk ook.

Ik zit al een heel academiejaar in een 'comfortzone': weinig werken, dus weinig druk, geen verwachtingen, dus weinig druk, ... Ik was (en ben) zo bang om opnieuw die paniekaanvallen te krijgen dat ik er alles aan doe om die te vermijden, waardoor mijn thesis natuurlijk aan een slakkengangetje vooruit gaat. Nu denken alle positievelingen (waar ik niet bijhoor): "Hé, ze gaat toch vooruit, da's toch iets!" Maar mijn thesis had verdomme (sorry hiervoor, frustratie) al af kunnen zijn! Ik had mijn diploma al kunnen hebben! Ik had mijn vriend gelukkig kunnen maken met de medeling dat mijn thesis af was! En nu zit ik hier, mij schuldig te voelen omdat ik voor de gemakkelijkste oplossing gekozen heb, omdat ik gevlucht ben voor mijn problemen in plaats van ze aan te pakken, omdat ik mij weer heb laten overheersen door angst.

Waarom werkte ik maar twee uur per dag? Omdat ik dan naar Oprah en All Saints kon kijken overdag. Mijn hele werkschema was daarop gericht: 's morgens naar Oprah kijken en 's middags naar All Saints. Ik kan dus drie uur langer werken als ik vroeger begin 's morgens, en nog meer dan genoeg tijd hebben om wakker te worden. Dat heb ik gisteren beseft, en vanaf vandaag heb ik mijn schema dan ook omgegooid. Ik begin om 10.30u te werken, ik kan nog altijd een aflevering van Oprah zien, als ik die 's avonds opneem op de harde schijf (kwestie van iets te doen te hebben terwijl ik ontbijt en te ontspannen voor ik begin te werken). Dan werken tot 13.30, middagpauze van 13.30u tot 14.30u (All Saints) en dan werken tot 16.30u (afwassen en koken). Da's dus vijf uur werken per dag, en dat zonder vroeger te moeten opstaan. Ik ben zo dom geweest.

Ik heb gisteren nog iets beseft: ik ben zo bang om mensen teleur te stellen, dat ik een enorme druk op mijzelf leg: ik moet perfect zijn, anders vindt niemand mij nog leuk. En omdat die druk zo groot is (want perfectie bestaat niet), klap ik gewoon dicht en kan ik niets meer doen, met als resultaat dat ik iedereen teleurstel. Het vermijden van datgene waar ik zo bang voor ben, zorgt er juist voor dat dàt gebeurt. Ironisch, niet?

Niets is zeker, maar alles komt goed. Ik hoop dat dat waar is, want ik heb het echt nodig nu.

10:57 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, schuldgevoel, angst, uurrooster |  Facebook |

28-03-07

Schaamte

Het gaat niet zo goed de laaste tijd. Vorige week heb ik bitter weinig gedaan, ik moest begin deze week 3 uur inhalen (omdat ik zaterdag toch goed heb kunnen werken, anders waren het er meer geweest) en aangezien ik maandag niet en dinsdag maar één uur heb gewerkt, moet ik nu 6 uur inhalen. Zucht.

Ik heb alle artikels en boeken die ik in de Marouzeau gevonden heb opgezocht en de werken die in bibliotheken in de buurt van de unif te vinden waren, heb ik uitgeleend of gekopieerd. Nu kan ik dus beginnen schrijven, wat mij natuurlijk veel angst aanjaagt.

Mijn grootouders zijn bovendien weer aan het pushen: "Het is nog maar een maand, he, het is volgende maand al dat je ze moet afgeven!" enzovoort. Ja, dat weet ik wel, en nee, ze zal niet afgeraken maar ik heb geen zin om jullie teleurgestelde gezichten weer te zien dus zeg het jullie niet. Mijn moeder weet het al (ze vroeg het via de telefoon en da's gemakkelijker om het dan te zeggen), ik hoop dat zij het nieuws verspreidt. Laf, ik weet het. En ik schaam me ervoor.

Ik heb het weer gedaan, mensen verzekerd dat mijn thesis voor eerste zit ging afzijn, en nu is het weer niet gelukt. Ik maak mijzelf wijs dat ik het mij niet aantrek, dat ik bepaal wanneer mijn thesis af zal zijn en niemand anders, dat het geen falen is, maar ik weet dat ik lieg. Want ze had af kunnen zijn, als ik gewoon de energie en de moed had gehad om elke dag 4 à 5 uur te werken. Ze had al lang af kunnen zijn, als ik mijzelf niet had blijven saboteren.

Eén van mijn vriendinnen zit in hetzelfde schuitje als ik, zij is nu ook bezig aan haar tweede thesisjaar, maar haar thesis zal af zijn volgende maand. En ik ben heel blij voor haar, maar ook jaloers. Ik gun het haar, maar ik wou dat mijn thesis ook af was volgende maand. Ik wou dat ik dat ook kon zeggen, ik wou dat we samen konden gaan vieren dat we er van afwaren. Maar ik heb het weer maar eens verpest ...

12:37 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (5) | Tags: uurrooster, schuldgevoel |  Facebook |