27-07-07

Eerste versie

Het was maandag zover: paniek.  Eigenlijk was het zondag al begonnen, toen mijn vriend één avond thuis was van kamp (de jongere takken vertrokken later dan de oudere, dus hij heeft leiding naar huis gebracht om met de nieuwe leden op de bus te zitten).  Ik denk dat alle schuldgevoelens die ik had terugkwamen toen ik hem zag, zeker aangezien ik niet echt een productieve week achter de rug had.
Ik ben dus beginnen huilen, hij heeft mij getroost, maar het mocht niet baten: 's nachts wakker geworden (paniek), en hij heeft mij weer mogen troosten.  's Morgens was het dan nog altijd niet over, dus naar Studieadvies gegaan.  Daar heb ik ontdekt waarom het niet ging: het moest, het was mijn laatste kans, als mijn thesis nu niet af is, geraakt ze nooit af, ...  Niet echt helpende gedachten, dus.  

Vanaf maandag denk ik dus zo: "Dit is de eerste versie van mijn thesis, en eigenlijk is die al af.  Ik moet dus enkel van versie 1 versie 1bis maken, met een inleiding, een conclusie en een minimum aan historische kritiek.  Versie 2 is voor december, maar ik wil versie 1 afgeven op 31 juli, voor mijzelf, mijn familie en mijn vriend."  En dan kan ik zeggen dat mijn promotor mij gebuisd heeft ...  En (zoals een vriendin van mij zei) als ik nu iets afgeef, gaat de decaan meer geneigd zijn om mij toe te laten tot de decemberzittijd, omdat er dan een bewijs is dat ik al veel heb gedaan. 
Het gaat niet veel beter (werkgewijs), maar ik heb toch al geen paniek meer.  Ik ga nu nog wat doorwerken, zodat ik nog wat inhaal, en morgen ga ik veel meer moeite beginnen doen, want dan wordt het spannender (en dan hoop ik dat het ook beter gaat met mijn concentratie).  De voorbije dagen heb ik altijd iemand bij mij gehad, zodat ik niet alleen thuis ben overdag.  Zonder die persoon was ik al lang ingestort, dus P.: Bedankt!  En ook iedereen die mij via deze blog aanmoedigt bedankt, het doet echt heel veel deugd.  

En wat versie 1 betreft: we hopen op een 10, maar vrezen voor een buis ... en toch gaan we door en geven we af! (You'll never know ...) 

06-06-07

Nieuw strijdplan

Het ging niet zo goed de laatste weken. Het is alsof mijn procrastinatie besloten heeft om zich naar het voorplan te vechten en ik had geen verweer meer. Wat vorig jaar werkte, werkt nu niet meer. Ik was een vogel voor de procrastinatiekat. En nu komt het ergste: het kon mij eigenlijk niets schelen. Ik deed bijna niets (maar nooit helemaal niets) en het liet mij koud. Nu nog, eigenlijk, al begint het tot mij door te dringen dat dat niet normaal is.

Ik had maandag een afspraak op Studieadvies, met mijn oorspronkelijke begeleidster, en samen met haar ben ik tot het inzicht gekomen dat ik er nu in geslaagd ben om mijn thesis minder belangrijk te maken; ik ben er alleen te ver in gegaan. Ik moet nu proberen om het weer belangrijker te vinden, maar weer niet te belangrijk, want dan ga ik weer panikeren en dan gebeurt er ook niets. Als ik echt heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik het wel goed vind zo, ik slaap tenminste goed. En ik ben redelijk gelukkig. 'Waarom zou ik dat dan veranderen?' vraagt een mens zich af. Omdat mijn thesis anders niet afgeraakt, natuurlijk. (En wat haat ik die thesiswolk die de hele tijd boven mijn hoofd hangt, ook al slaag ik er de laatste tijd heel goed in om die te negeren.)

We hebben ook een stappenplan: ik moet voor elke week opschrijven wat ik wil doen die week en daar een beloning aan vastknopen. En dat heb ik ook gedaan: mijn doel voor deze week is: Suetonius en Tacitus af en twee teksten gelezen en aangeduid over zelfmoord in de Oudheid en daarvan één ontleed in mijn schriftje dat ik daarvoor gebruik. Het lezen, aanduiden en opschrijven is al gedaan, vandaag wil ik Suetonius afhebben, anders krijg ik Cicero niet meer af voor zaterdag. Want dat is mijn beloning: een vrije zaterdag! Een extra vrije dag! En weten dat je die vrije dag ook echt verdiend hebt ...

Ander onderdeel van het stappenplan: in de voormiddag beginnen met dingen waar je niet echt bij moet nadenken (zoals het lezen en aanduiden en ontleden van teksten), in de namiddag dan werken aan de historische kritiek. Gisteren heeft het gewerkt, ik hoop vandaag ook (ik heb toch al goed gewerkt deze voormiddag, dus vandaag is al half gelukt :-)).

Derde en laatste onderdeel: doelstellingen en motiverende zinnetjes op een post-it schrijven en die ergens kleven waar je het goed kan zien. Dat heb ik maandag al gedaan, en ik moet zeggen dat het werkt. (Voor de geïnteresseerden, dit zijn de zinnetjes: Mijn thesis, mijn tempo; Ik kan het! Ik kan het! Ik kan het!; Thesis af = echte rust en Gewoon doen! Doen!)

Ik kan de hulp van Studieadvies en van het strijdplan echt wel gebruiken, want ik heb het echt moeilijk de laatste weken. Volgens mijn beleidster is dat normaal, want als mijn thesis af is, word ik beoordeeld, en dat is waar ik zo bang voor ben. En dus ga ik vluchten, waar ik heel goed voor ben. De laatste loodjes zijn zwaar voor iedereen, maar voor faalangstigen (passief of actief, maakt niet uit) wegen ze dubbel zoveel. Dat belooft dus voor de volgende twee maanden. Ik ga het nog heel zwaar krijgen, vrees ik.

Vanavond ga ik dit alles (strijdplan en problemen) aan mijn vriend vertellen en hopen dat hij het begrijpt. Misschien is het daarom dat ik zo zenuwachtig ben vandaag ...

15:59 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (3) | Tags: inzichten, procrastinatie, angst, studieadvies |  Facebook |

07-05-07

Misvattingen

Ik dacht dat alles nadat ik mijn doelstelling had opgeschreven (zie twee posts terug) veel beter zou gaan omdat ik mijn thesis zo klein had gemaakt. Maar het ging niet beter, integendeel, ik heb twee verschrikkelijk slechte weken achter de rug. Ik heb bijna niets gedaan, mijn uitstelgedrag sloeg met volle kracht toe en ik heb het laten winnen. Ik kon alles doen, werken voor de vakgroep Geschiedenis, kuisen, opruimen, kopiëren, kopies klasseren, ...; alles behalve schrijven.

Na een gesprek met mijn studiebelgeider werd alles duidelijk: door die doelstellingen liet ik dingen die niets met mijn thesis te maken hebben daarvan afhangen, dingen zoals kinderen krijgen en een huis kopen. En daardoor werd mijn thesis niet kleiner, maar juist groter! Terwijl het inderdaad maar een thesis is, een formaliteit, een laatste stapje dat ik nog moet zetten om mijn diploma te krijgen. (En als ik dit lang genoeg tegen mijzelf blijf zeggen, zal ik het nog gaan geloven ook.) Omdat ik ook nog zoveel druk op mijn thesis ging zetten, bovenop alle druk die er vanuit mijn familie- en vriendenkring uitgaat, ben ik gewoon geblokkeerd. Volledig.

Remedie: mijn thesis zien als een puzzel, niet als een berg. Ik moest mijn thesis eerst zien als een berg omdat je een berg niet in één keer kan beklimmen, maar enkel in kleine stapjes. En als je altijd kleine stapjes zet, ben je opeens op de top. Maar mijn probleem nu was dat die kleine stapjes die ik zette heel moeizaam gingen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en niets deed. Dus is er nu de puzzelmetafoor. Als je een puzzel maakt, begin je met de buitenste rand te maken (de inhoudstafel), daarna ga je de stukjes rangschikken per kleur en/of figuur -berg, zee, kerk, huis, ...- (opzoeken van secundaire en primaire bronnen, rangschikken en doorlezen van alle informatie) en dan begin je aan het moeilijkste: het leggen van de puzzel zelf (het schrijven van de thesis). De zee is heel moeilijk, want daar zitten heel veel verschillende tinten blauw in, maar de kerk is gemakkelijk, want door al die ramen kan je de stukjes gemakkelijk terugvinden en op de juiste plaats leggen. Dus als je afwisselt tussen de zee en de kerk, heb je het gevoel dat je vooruitgaat, want er worden elke dag stukken van de puzzel aangevuld, terwijl je ook aan het moeilijke deel hebt gewerkt. Als je daarentegen alleen maar aan de zee werkt, raak je gefrustreerd omdat je per dag misschien één of twee stukjes op de juiste plaats kan leggen en niet meer, waardoor je je puzzel niet ziet groeien. En dat moet ik nu ook doen, springen tussen mijn delen. Beginnen met een gemakkelijker deel, daar een uur aan werken, dan overgaan naar het moeilijke en saaie deel waar ik mij nu al een maand op gezwoegd heb en dat maar niet vooruitgaat, en daar een uur aan werken, een uur nieuwe teksten lezen die ik pas gevonden en daarin aanduiden wat ik nodig heb, een uur alles kort noteren wat ik opgeschreven heb, ... Zo afwisselen, niet altijd in dezelfde volgorde en niet elke dag van alles wat, maar dat laten afhangen van de dag (bij mij hangt dat af van hoe goed ik geslapen heb die nacht en of ik hoofdpijn of niet; hoe ik mij voel, om het kort te zeggen).

Een nieuwe strategie, hopelijk een begin van productieve weken!

13:08 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: procrastinatie, studieadvies, inzichten |  Facebook |

06-03-07

Veel te vertellen

Ik heb inderdaad veel te vertellen, dat komt ervan als je het aanvullen van je blog uitstelt ...

Eerst en vooral: de afspraak met de copromotor. Mijn vertalingen zijn goedgekeurd, maar volgens mij heeft hij ze niet echt nagekeken. Ik denk dat hij ze gewoon heeft doorgelezen, en ik had verwacht dat hij ze zou vergelijken met de originele Griekse/Latijnse tekst, maar ja. Ze zijn goedgekeurd en dus kan hij mij - normaalgezien - niets meer maken (op dat vlak toch). Opluchting alom, dus.

Vrijdag was een redelijk belangrijke dag voor mij: ik heb een inzicht gehad (zo'n lichtje dat boven je hoofd gaat branden) en ik heb mijn nieuwe begeleider op Studieadvies ontmoet.

Eerst het inzicht, dat is het belangrijkste voor mij. Vorige week was er een aflevering van Oprah waarin dikke mensen die een maagverkleining hadden ondergaan kwamen spreken over de problemen die ze daarna ondervonden. Wat hadden ze voor? Wel, ze hadden de reden waarom ze dik waren niet aangepakt (dit wil zeggen: ze hadden hun eetverslaving niet aangepakt, ze konden zich gewoon niet meer volproppen), waardoor ze een andere verslaving ontwikkelden, meestal aan alcohol. Een transfer-verslaving, dus. Ze dachten dat al hun problemen opgelost zouden zijn wanneer ze slank zouden zijn, maar dat was dus niet waar. En een paar dagen later ging bij mij het licht aan: ik doe dat ook! Ik denk (dacht) ook dat wanneer mijn thesis af is, alles opeens veel beter gaat zijn: ik ga mij niet meer minderwaardig voelen, ik ga opeens veel zelfvertrouwen hebben, ik ga geen paniek meer voelen, ik ga niet meer angstig zijn, ik ga beter kunnen slapen, ... Maar dat is helemaal niet waar! Want wanneer mijn thesis af is, zal ik wel andere zaken vinden waardoor ik mij minderwaardig zal voelen en dan ga ik mij zorgen beginnen maken over het vinden van werk en ga ik daar weer over panikeren en angstig zijn, ... En toen ik dit besefte, viel er een blok van mijn schouders, zeker toen ik tegen mijzelf zei: "Je thesis zorgt ervoor dat je een diploma hebt, niets anders, niets meer en niets minder."

Nu over de nieuwe begeleider: het klikt niet zo goed, maar misschien is dat niet slecht. Het is een man, dus hij denkt al heel anders dan ik, en hij begrijpt mij ook niet zo goed. Maar misschien wordt het tijd dat iemand eens een ander licht op mijn probleem doet schijnen, wie weet. In ieder geval, in mei komt mijn oorspronkelijke begeleidster terug, dus het is maar voor twee maanden, en hij spreekt het liefst af om de twee weken, dus als het echt niet zou klikken, moet ik hem toch niet veel zien. En de opdracht die ik heb gekregen is heel goed te doen: twee uur per dag werken, een uur in de voormiddag en een uur in de namiddag. Wat dus goed lukt, ik heb voor mijzelf de lat een beetje hoger gelegd, een uur per dag meer als het gaat, dus we zullen wel zien hoe dat vlot. Ik hoop goed ...

15:42 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: studieadvies, inzichten, procrastinatie |  Facebook |

27-02-07

Herstel

Straks naar mijn copromotor, ben een beetje zenuwachtig, maar tegelijk wel blij dat ik eindelijk zal weten hoe goed (of hoe slecht) mijn vertalingen gaan zijn.  En dan ga ik tenminste gerust kunnen zijn dat ik door mijn vertalingen al geen punten ga verliezen, zoals een medestudente vorig jaar heeft meegemaakt. 

Ik had van mijn vorige begeleidster van Studieadvies een laatste opdracht gekregen: ik moet - tot en met vrijdag - elke dag minstens 15 minuten aan mijn thesis werken.  Waarom maar 15 minuten?  Wel, ik heb werk aangenomen voor de Vakgroep Geschiedenis en dat moest eind februari af zijn, en door ziek te zijn ben ik twee weken kwijt.  Dus was ik van plan om gisteren, vandaag en morgen enkel daaraan te werken.  Ik heb gisteren alvast een goede start gemaakt, want ik heb 50 minuten gewerkt aan mijn thesis; daarmee heb ik mijn kwartier van zaterdag ingehaald (niet gedaan die dag, ben gaan winkelen) en mijn kwartier voor vandaag ook al gedaan.  Maar aangezien een afspraak met je copromotor, werken aan je blog en je vertalingen afdrukken ook werken voor je thesis is, zal ik vandaag meer dan 1,5 uur aan mijn thesis hebben gewerkt.  Ik ben wel trots nu

Ik heb gisteren een mail gekregen dat ik mijn werk voor de Vakgroep Geschiedenis voorlopig moet staken en binnen twee weken krijg ik nieuwe instructies.  Dus kan ik mij de volgende dagen volledig concentreren op mijn thesis.  Mijn oude begeleidster heeft daarenboven gezegd dat als ik (gemiddeld) elke dag drie uur aan mijn thesis werk, ik er zeker zal komen.  Dus dat gaan we proberen, vanaf morgen. 

11:26 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: studieadvies, uurrooster |  Facebook |

24-02-07

Weer eens doorverwezen ...

Mijn nieuwe begeleidster van Studieadvies werkt vanaf maandag niet meer op Studieadvies. Met andere woorden: ik krijg weer een nieuwe begeleidster. Ik vind dat niet heel erg, maar het is toch wel een beetje lastig, weer mijn verhaal doen, weer een nieuwe aanpak (waarschijnlijk), weer afwachten of het wel gaat klikken.

Ik vind het ook spijtig omdat het juist zo goed klikte met mijn nieuwe - nu dus eigenlijk oude - begeleidster, het was precies alsof ik al jaren door haar begeleid werd. Ik weet bijna zeker dat als we bijvoorbeeld collega's waren geweest of zo we vriendinnen geworden waren. Nu niet natuurlijk, maar dat neemt niet weg dat ik me echt op mijn gemak voelde bij haar en ik het gevoel had dat ik haar alles kon vertellen.

Om eerlijk te zijn, moet ik bekennen dat ik een beetje bang ben; wie weet klikt het niet en val ik zonder begeleiding, en ik weet dat ik dat niet aankan. Maar ik weet ook wel dat het niet moet klikken - met mijn psychologe klikte het ook niet fantastisch - en we moeten elkaar niet leuk vinden, maar voor mij is dat wel belangrijk. Want als ik mij goed voel bij iemand (zoals bij mijn twee vorige begleidsters), zal ik mij meer openstellen en eerlijker en diepgaander over mijn gevoelens en angsten praten. Ik zal mij wel weer zorgen maken om niets, en in ieder geval weet ik het vrijdag.

Dinsdag heb ik een afspraak met mijn copromotor, hij heeft mijn vertalingen nagekeken. Dus daarvoor is het ook al angstig afwachten: zijn ze wel goed genoeg? Ik weet dat er genoeg aan veranderd zal moeten worden, da's logisch: ik studeer geen Latijn-Grieks, maar ik ben bang dat ik alles opnieuw ga moeten doen.

Het goede nieuws is wel dat deze angsten mij niet doen panikeren, omdat ik weet dat dit normale angsten zijn waarmee elke student geconfronteerd wordt. Geen paniek dus, maar wel een klein hartje.

19:38 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst, studieadvies |  Facebook |

27-01-07

Neerslachtigheid

Ik ben een boek aan het lezen (De Geluksformule van Stefan Klein) waarin uitgelegd wordt wat geluk is, wat het verschil is tussen geluk en tevredenheid, wat emoties zijn en waarom emoties en gevoelens niet hetzelfde zijn en wat depressie en neerslachtigheid met je doet. En natuurlijk worden er ook strategieëen aangereikt om positiever te denken. Ik heb al heel veel bijgeleerd de laatste dagen.

En nu weet ik ook wat ik heb: ik ben neerslachtig. Niet depressief, da's nog een stap verder, maar neerslachtig. En als ik het volgende hoofdstuk heb gelezen, weet ik wat ik daaraan kan doen. Maar da's voor morgen of maandag, eerst aan mijn thesis werken.

Ik heb een nieuwe begeleidster bij Studieadvies, mijn andere begeleidster is op bevallingsverlof. Een totaal andere aanpak, maar ik vind het wel leuk. Ik ga sinds vorige week twee keer week naar Studieadvies en ik krijg kleine opdrachten. Begin deze week moest ik bijvoorbeeld maandag 1,5 uur werken en dinsdag 2 uur, en niet alletwee de dagen aan mijn vertalingen. De reden waarom mijn vorige post zo negatief was, was omdat dit niet gelukt was (ik heb in die twee dagen ongeveer 1 uur en een kwartier gewerkt) en omdat ik dinsdag in paniek geschoten was (voor niets, eigenlijk, maar ja, da's een kenmerk van neerslachtigheid: de kleinste dingen die verkeerd lopen ervaar je als een ramp).

Maar woensdag (na een sessie Studieadvies) heb ik mij herpakt: ik heb een mail gestuurd naar mijn promotor en copromotor en ik heb 2 uur gewerkt (in de namiddag, waar ik het normaal gezien heel moeilijk mee heb als ik in de voormiddag ergens naartoe geweest ben; triomf dus!). Vandaag moet ik nog 1,5 uur werken, maar niet aan mijn vertalingen, dus ik weet eigenlijk nog niet goed wat ik ga doen. Is schrijven aan mijn blog werken voor mijn thesis? ;-) Maandag mag ik niet werken (ik weet niet waarom, maar ik mocht van de drie dagen waarop ik kon werken -woensdag, zaterdag en maandag; dinsdag heb ik weer een afspraak en donderdag en vrijdag ben ik gaan werken voor geld- er maar twee effectief werken. Dus maandag lonkt een extra vrije dag, zalig!

Om af te sluiten: mijn promotor heeft geantwoord op mijn mail met de beste raad die hij mij ooit al gegeven heeft en tegelijk met de beste raad die hij mij kon geven: "forceer niet en werk rustig door." Niets meer, niets minder (buiten de eerste letter van zijn voornaam :-)). Bedankt, dat ga ik zeker doen.

16:15 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: overwinning, studieadvies, uurrooster |  Facebook |