04-04-07

Hier gaan we weer ...

Sinds maandag leef ik in een bijna constante staat van paniek. Niet de paniekaanvallen van juli (gelukkig), maar gewoon dat rare gevoel in mijn rug en de achterkant van mijn hoofd (te vergelijken met de dag voor een examen wanneer ik nog heel veel moest leren). Dus nog geen echte paniek, geen paniekaanval, maar toch paniekgevoelens. Gelukkig slaap ik nog goed, anders was het echt wel erg geweest.

Ik werk wel ongeveer 4 uur per dag (gisteren iets minder omdat ik moe was), wat veel beter is dan mijn opgelegde 2. Het is alsof ik wakker geslagen ben, opeens gaat het wel. Ik wou gewoon dat ik die slag een maand eerder gekregen had, dan was mijn thesis af geweest voor eerste zit. Maar ja, met jezelf slaan uit frustratie kom je geen stap verder, dus ik heb mij er -ongeveer- bij neergelegd. Maar ik wil wel dat mijn thesis in mei af is, zodat ik in juni kan afgeven (verbeteren en zo); en niet eind, maar begin juni! Dan kan ik eind april tenminste zeggen dat mijn thesis binnen X-aantal weken af zal zijn. Kwestie van de teleurstelling wat te verzachten.

Ik heb al mijn opzoekwerk gedaan, en nu zou ik moeten beginnen schrijven. Maar de gedachte alleen al zorgt voor kleine paniekgolven, wat het niet gemakkelijk maakt. Och ja, moeilijk gaat ook.

11:14 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (5) | Tags: angst, uurrooster |  Facebook |

02-04-07

You Stupid Woman!

Ik heb gisteren tegen mijn vriend gezegd dat mijn thesis -weer- niet zal afgeraken voor eerste zit. En toen hij vroeg "Waarom niet?", was het eerste antwoord dat in mij opkwam: "Ik heb niet hard genoeg gewerkt." Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, maar het is wel waar. Hij weet nu ook hoeveel uur ik per dag werk, en als je dat moet zeggen, is twee uur per dag natuurlijk heel erg weinig. En dat vind ik eigenlijk ook.

Ik zit al een heel academiejaar in een 'comfortzone': weinig werken, dus weinig druk, geen verwachtingen, dus weinig druk, ... Ik was (en ben) zo bang om opnieuw die paniekaanvallen te krijgen dat ik er alles aan doe om die te vermijden, waardoor mijn thesis natuurlijk aan een slakkengangetje vooruit gaat. Nu denken alle positievelingen (waar ik niet bijhoor): "Hé, ze gaat toch vooruit, da's toch iets!" Maar mijn thesis had verdomme (sorry hiervoor, frustratie) al af kunnen zijn! Ik had mijn diploma al kunnen hebben! Ik had mijn vriend gelukkig kunnen maken met de medeling dat mijn thesis af was! En nu zit ik hier, mij schuldig te voelen omdat ik voor de gemakkelijkste oplossing gekozen heb, omdat ik gevlucht ben voor mijn problemen in plaats van ze aan te pakken, omdat ik mij weer heb laten overheersen door angst.

Waarom werkte ik maar twee uur per dag? Omdat ik dan naar Oprah en All Saints kon kijken overdag. Mijn hele werkschema was daarop gericht: 's morgens naar Oprah kijken en 's middags naar All Saints. Ik kan dus drie uur langer werken als ik vroeger begin 's morgens, en nog meer dan genoeg tijd hebben om wakker te worden. Dat heb ik gisteren beseft, en vanaf vandaag heb ik mijn schema dan ook omgegooid. Ik begin om 10.30u te werken, ik kan nog altijd een aflevering van Oprah zien, als ik die 's avonds opneem op de harde schijf (kwestie van iets te doen te hebben terwijl ik ontbijt en te ontspannen voor ik begin te werken). Dan werken tot 13.30, middagpauze van 13.30u tot 14.30u (All Saints) en dan werken tot 16.30u (afwassen en koken). Da's dus vijf uur werken per dag, en dat zonder vroeger te moeten opstaan. Ik ben zo dom geweest.

Ik heb gisteren nog iets beseft: ik ben zo bang om mensen teleur te stellen, dat ik een enorme druk op mijzelf leg: ik moet perfect zijn, anders vindt niemand mij nog leuk. En omdat die druk zo groot is (want perfectie bestaat niet), klap ik gewoon dicht en kan ik niets meer doen, met als resultaat dat ik iedereen teleurstel. Het vermijden van datgene waar ik zo bang voor ben, zorgt er juist voor dat dàt gebeurt. Ironisch, niet?

Niets is zeker, maar alles komt goed. Ik hoop dat dat waar is, want ik heb het echt nodig nu.

10:57 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, schuldgevoel, angst, uurrooster |  Facebook |

28-03-07

Schaamte

Het gaat niet zo goed de laaste tijd. Vorige week heb ik bitter weinig gedaan, ik moest begin deze week 3 uur inhalen (omdat ik zaterdag toch goed heb kunnen werken, anders waren het er meer geweest) en aangezien ik maandag niet en dinsdag maar één uur heb gewerkt, moet ik nu 6 uur inhalen. Zucht.

Ik heb alle artikels en boeken die ik in de Marouzeau gevonden heb opgezocht en de werken die in bibliotheken in de buurt van de unif te vinden waren, heb ik uitgeleend of gekopieerd. Nu kan ik dus beginnen schrijven, wat mij natuurlijk veel angst aanjaagt.

Mijn grootouders zijn bovendien weer aan het pushen: "Het is nog maar een maand, he, het is volgende maand al dat je ze moet afgeven!" enzovoort. Ja, dat weet ik wel, en nee, ze zal niet afgeraken maar ik heb geen zin om jullie teleurgestelde gezichten weer te zien dus zeg het jullie niet. Mijn moeder weet het al (ze vroeg het via de telefoon en da's gemakkelijker om het dan te zeggen), ik hoop dat zij het nieuws verspreidt. Laf, ik weet het. En ik schaam me ervoor.

Ik heb het weer gedaan, mensen verzekerd dat mijn thesis voor eerste zit ging afzijn, en nu is het weer niet gelukt. Ik maak mijzelf wijs dat ik het mij niet aantrek, dat ik bepaal wanneer mijn thesis af zal zijn en niemand anders, dat het geen falen is, maar ik weet dat ik lieg. Want ze had af kunnen zijn, als ik gewoon de energie en de moed had gehad om elke dag 4 à 5 uur te werken. Ze had al lang af kunnen zijn, als ik mijzelf niet had blijven saboteren.

Eén van mijn vriendinnen zit in hetzelfde schuitje als ik, zij is nu ook bezig aan haar tweede thesisjaar, maar haar thesis zal af zijn volgende maand. En ik ben heel blij voor haar, maar ook jaloers. Ik gun het haar, maar ik wou dat mijn thesis ook af was volgende maand. Ik wou dat ik dat ook kon zeggen, ik wou dat we samen konden gaan vieren dat we er van afwaren. Maar ik heb het weer maar eens verpest ...

12:37 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (5) | Tags: uurrooster, schuldgevoel |  Facebook |

27-02-07

Herstel

Straks naar mijn copromotor, ben een beetje zenuwachtig, maar tegelijk wel blij dat ik eindelijk zal weten hoe goed (of hoe slecht) mijn vertalingen gaan zijn.  En dan ga ik tenminste gerust kunnen zijn dat ik door mijn vertalingen al geen punten ga verliezen, zoals een medestudente vorig jaar heeft meegemaakt. 

Ik had van mijn vorige begeleidster van Studieadvies een laatste opdracht gekregen: ik moet - tot en met vrijdag - elke dag minstens 15 minuten aan mijn thesis werken.  Waarom maar 15 minuten?  Wel, ik heb werk aangenomen voor de Vakgroep Geschiedenis en dat moest eind februari af zijn, en door ziek te zijn ben ik twee weken kwijt.  Dus was ik van plan om gisteren, vandaag en morgen enkel daaraan te werken.  Ik heb gisteren alvast een goede start gemaakt, want ik heb 50 minuten gewerkt aan mijn thesis; daarmee heb ik mijn kwartier van zaterdag ingehaald (niet gedaan die dag, ben gaan winkelen) en mijn kwartier voor vandaag ook al gedaan.  Maar aangezien een afspraak met je copromotor, werken aan je blog en je vertalingen afdrukken ook werken voor je thesis is, zal ik vandaag meer dan 1,5 uur aan mijn thesis hebben gewerkt.  Ik ben wel trots nu

Ik heb gisteren een mail gekregen dat ik mijn werk voor de Vakgroep Geschiedenis voorlopig moet staken en binnen twee weken krijg ik nieuwe instructies.  Dus kan ik mij de volgende dagen volledig concentreren op mijn thesis.  Mijn oude begeleidster heeft daarenboven gezegd dat als ik (gemiddeld) elke dag drie uur aan mijn thesis werk, ik er zeker zal komen.  Dus dat gaan we proberen, vanaf morgen. 

11:26 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: studieadvies, uurrooster |  Facebook |

27-01-07

Neerslachtigheid

Ik ben een boek aan het lezen (De Geluksformule van Stefan Klein) waarin uitgelegd wordt wat geluk is, wat het verschil is tussen geluk en tevredenheid, wat emoties zijn en waarom emoties en gevoelens niet hetzelfde zijn en wat depressie en neerslachtigheid met je doet. En natuurlijk worden er ook strategieëen aangereikt om positiever te denken. Ik heb al heel veel bijgeleerd de laatste dagen.

En nu weet ik ook wat ik heb: ik ben neerslachtig. Niet depressief, da's nog een stap verder, maar neerslachtig. En als ik het volgende hoofdstuk heb gelezen, weet ik wat ik daaraan kan doen. Maar da's voor morgen of maandag, eerst aan mijn thesis werken.

Ik heb een nieuwe begeleidster bij Studieadvies, mijn andere begeleidster is op bevallingsverlof. Een totaal andere aanpak, maar ik vind het wel leuk. Ik ga sinds vorige week twee keer week naar Studieadvies en ik krijg kleine opdrachten. Begin deze week moest ik bijvoorbeeld maandag 1,5 uur werken en dinsdag 2 uur, en niet alletwee de dagen aan mijn vertalingen. De reden waarom mijn vorige post zo negatief was, was omdat dit niet gelukt was (ik heb in die twee dagen ongeveer 1 uur en een kwartier gewerkt) en omdat ik dinsdag in paniek geschoten was (voor niets, eigenlijk, maar ja, da's een kenmerk van neerslachtigheid: de kleinste dingen die verkeerd lopen ervaar je als een ramp).

Maar woensdag (na een sessie Studieadvies) heb ik mij herpakt: ik heb een mail gestuurd naar mijn promotor en copromotor en ik heb 2 uur gewerkt (in de namiddag, waar ik het normaal gezien heel moeilijk mee heb als ik in de voormiddag ergens naartoe geweest ben; triomf dus!). Vandaag moet ik nog 1,5 uur werken, maar niet aan mijn vertalingen, dus ik weet eigenlijk nog niet goed wat ik ga doen. Is schrijven aan mijn blog werken voor mijn thesis? ;-) Maandag mag ik niet werken (ik weet niet waarom, maar ik mocht van de drie dagen waarop ik kon werken -woensdag, zaterdag en maandag; dinsdag heb ik weer een afspraak en donderdag en vrijdag ben ik gaan werken voor geld- er maar twee effectief werken. Dus maandag lonkt een extra vrije dag, zalig!

Om af te sluiten: mijn promotor heeft geantwoord op mijn mail met de beste raad die hij mij ooit al gegeven heeft en tegelijk met de beste raad die hij mij kon geven: "forceer niet en werk rustig door." Niets meer, niets minder (buiten de eerste letter van zijn voornaam :-)). Bedankt, dat ga ik zeker doen.

16:15 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (2) | Tags: overwinning, studieadvies, uurrooster |  Facebook |