25-03-09

Vriendschap, werk en kanker

Dit is waar ik mij de laatste maanden mee heb bezig gehouden: trouwen, het verlies van een vriendin verwerken en ander werk zoeken. En dit terwijl mijn schoonmoeder nog altijd tegen kanker vecht. Alle andere zaken zouden banaal moeten zijn, maar dat waren ze niet ...

Het verlies van vriendinnen treft mij altijd hard, omdat ik het meestal niet zie aankomen. Gelukkig heb ik nog veel goede vrienden over, en zij zijn betere vrienden dan die anderen ooit zijn geweest. Ik heb dus besloten om het achter mij te laten en niet stil te blijven staan bij zaken waar ik toch niets aan kan veranderen ...

Mijn oude werk bij EBL was ik echt beu: het was saai, breindodend, repetitief en dus echt niets voor mij. Nu zit ik bij FIB en aangezien ik alles nog moet leren, is het nog altijd zeer leuk. Ik  hoop echt dat het zo blijft.

En terwijl ik mij hiermee bezig hield, heeft mijn schoonmoeder zich geweerd als een duivel in een wijwatervat tegen de kanker in haar lijf. En het lijkt erop dat ze het gevecht aan het winnen is. Nog chemo tot augustus en dan zullen we het weten ...

19:23 Gepost door Lena in Familie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vriendschap |  Facebook |

22-07-08

De waarheid en niets dan de waarheid

Gisteren was ik 'The Amber Spyglass' (deel 3 van 'His Dark Materials van Philip Pullman) aan het lezen (voor de tweede keer in nog geen half jaar, ik vind dit echt heel goede boeken) en bovenaan een hoofdstuk stond het volgende tekstje:
"A truth that's told with bad intent
Beats all the lies you can invent.
(William Blake)"

En toen begon ik na te denken over de waarheid en alles wat daar bij komt kijken. Eén van mijn betere kwaliteiten is dat ik eerlijk ben, dat heb ik toch altijd van mijzelf gedacht. Maar nu ik erover nadacht, kwam ik erachter dat ik elke dag minstens één keer lieg! Elke dag! Dat zijn dus minstens 365 leugens per jaar!
En er zijn dagen geweest dat ik veel loog (voorbeeld: je bent een procrastinator en je kan dus niet studeren. Je moeder, vader, vriend en zussen vragen allemaal of je goed hebt kunnen studeren vandaag. Je wilt hen niet ongerust maken/je hebt geen zin in gezaag/je wilt niet toegeven dat je wéér niets hebt gedaan, dus lieg je en zeg je: "Ja hoor, heel goed.")
En zelfs als mijn vermeende eerlijkheid de waarheid was geweest, was dat dan goed geweest? Hoeveel waarheid kan een mens aan?

Toen ik voor het eerst hoorde wat ik had, was ik opgelucht. Maar toen ik begon te lezen en begon te beseffen hoe erg mijn procrastinatie mijn leven beïnvloedde en mijn persoonlijkheid bepaalde, kon ik het niet aan. Ik ben er weken niet goed van geweest.
Vorige week vrijdag heeft een kaderlid tegen mij gezegd dat ik dominant ben. Ik stond perplex! Ik zag mijzelf altijd als een meegaand iemand, en opeens dwingt die man mij om mijzelf opnieuw te bekijken! En het ergst was dat hij nog gelijk had ook! Ik ben dominant! Weer een illusie armer ... Oneerlijk én dominant!


In januari heb ik vernomen dat twee vriendinnen niets meer met mij te maken wouden hebben, omdat ik te gelukkig was/ben. Eén van die twee was al een vriendin vanaf 1ste kan, nu toch al bijna 7 jaar geleden. En ik was er kapot van. Hoe kan je nu een vriendschap van 6,5 jaar weggooien over zoiets stoms? En waarom had ze de moed niet eens om het recht in mijn gezicht te zeggen? Ik was verdrietig, gekwetst, teleurgesteld en vooral verschrikkelijk kwaad. Woedend.
En nu, een half jaar later, is het tot mij doorgedrongen dat ik haar kwijt ben. En dat het nooit meer zal goedkomen (niet dat ze dat zal proberen, in haar ogen ben ik de slechte). En ik ga nooit weten waarom. Ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om mij te laten vallen als een baksteen en niet eens achterom te kijken om te kijken of de barsten niet te diep waren. Of de steen niet gebroken was. En ik ga nooit weten waarom ze het nodig vond om nog eens extra na te trappen door negatieve dingen te zeggen over mijn nakende huwelijk en de jurk die ik aan het zoeken was ("Ik denk niet dat ze met één van de jurken op die site goed zal staan."). En ik zal ook nooit weten waarom ze dit alles niet eerst heeft willen uitpraten, waarom ze mij niet eens de kans heeft willen geven om mij te verdedigen, waarom ze het nodig vond om mij een schuldgevoel te bezorgen elke keer als ik tegen mensen over mijn huwelijk begon (want wie weet was ik toch teveel bezig met mijn trouw en kon ik over niets anders praten en vond ze daarom dat ik te gelukkig was en wilt ze mij daarom niet meer zien of horen en eigenlijk is het dus allemaal mijn schuld. As if!) ...
Maar wil ik het eigenlijk wel weten? Langs de ene kant wel, omdat ik ervan overtuigd ben dat ik niets verkeerds gedaan heb. Maar wat als ik, zonder het te willen of het te beseffen, toch iets heb gedaan dat het bovenstaande rechtvaardigd? Zou ik dat aankunnen? Nee. Ik wil dus helemaal niet horen wat ik verkeerd heb gedaan, ik wil horen dat het haar spijt, dat ze mij zo gemist heeft, dat ze mij fantastisch vindt, dat ze nog nooit in heel haar leven zoiets gemeens en wreeds heeft gedaan en dat ze alles zou doen om het weer goed te maken. Dat wil ik horen, zodat ik dan tegen haar kan zeggen dat het te laat is. Een half jaar om precies te zijn. En dan kan ik met een geheven hoofd, en de wetenschap dat het niet mijn schuld was, wegwandelen. In triomf. Met fanfare. De morele overwinnaar.

De waarheid? Nee, die wil ik niet. Laat mij maar de illusies houden die ik nog heb. Mijn zelfbeeld heeft ze nodig.

20:58 Gepost door Lena in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap, inzichten |  Facebook |

27-07-07

Eerste versie

Het was maandag zover: paniek.  Eigenlijk was het zondag al begonnen, toen mijn vriend één avond thuis was van kamp (de jongere takken vertrokken later dan de oudere, dus hij heeft leiding naar huis gebracht om met de nieuwe leden op de bus te zitten).  Ik denk dat alle schuldgevoelens die ik had terugkwamen toen ik hem zag, zeker aangezien ik niet echt een productieve week achter de rug had.
Ik ben dus beginnen huilen, hij heeft mij getroost, maar het mocht niet baten: 's nachts wakker geworden (paniek), en hij heeft mij weer mogen troosten.  's Morgens was het dan nog altijd niet over, dus naar Studieadvies gegaan.  Daar heb ik ontdekt waarom het niet ging: het moest, het was mijn laatste kans, als mijn thesis nu niet af is, geraakt ze nooit af, ...  Niet echt helpende gedachten, dus.  

Vanaf maandag denk ik dus zo: "Dit is de eerste versie van mijn thesis, en eigenlijk is die al af.  Ik moet dus enkel van versie 1 versie 1bis maken, met een inleiding, een conclusie en een minimum aan historische kritiek.  Versie 2 is voor december, maar ik wil versie 1 afgeven op 31 juli, voor mijzelf, mijn familie en mijn vriend."  En dan kan ik zeggen dat mijn promotor mij gebuisd heeft ...  En (zoals een vriendin van mij zei) als ik nu iets afgeef, gaat de decaan meer geneigd zijn om mij toe te laten tot de decemberzittijd, omdat er dan een bewijs is dat ik al veel heb gedaan. 
Het gaat niet veel beter (werkgewijs), maar ik heb toch al geen paniek meer.  Ik ga nu nog wat doorwerken, zodat ik nog wat inhaal, en morgen ga ik veel meer moeite beginnen doen, want dan wordt het spannender (en dan hoop ik dat het ook beter gaat met mijn concentratie).  De voorbije dagen heb ik altijd iemand bij mij gehad, zodat ik niet alleen thuis ben overdag.  Zonder die persoon was ik al lang ingestort, dus P.: Bedankt!  En ook iedereen die mij via deze blog aanmoedigt bedankt, het doet echt heel veel deugd.  

En wat versie 1 betreft: we hopen op een 10, maar vrezen voor een buis ... en toch gaan we door en geven we af! (You'll never know ...) 

22-07-07

With a little help from my friends

Ik heb niet zo'n goede week achter de rug, ik heb niet kunnen doen wat ik wou doen, en de deadline komt alsmaar dichter, en de paniek wordt dus groter. 
Ik kon maandag en dinsdag bijna niet werken, want elke keer als ik gewoon maar dacht aan werken, kwam het paniekgevoel opzetten; en dan ging ik weer procrastineren, natuurlijk.  Woensdag is mijn vriend dan ook nog eens vertrokken op scoutskamp (hij komt 30 juli pas terug -en vanavond, maar morgen vertrekt hij alweer) en toen heb ik in de namiddag naar een vriendin gebeld om gewoon te praten.  En zij heeft mij de raad gegeven om niet aan de deadline te denken, maar gewoon te werken.  En dat probeer ik, maar aangezien mijn thesis ten laatste binnen 9 dagen binnen moet zijn en ik nog heel veel moet doen, is dat echt niet gemakkelijk. 
Donderdag- en vrijdagnamiddag is een vriend bij mij thuis komen werken, zodat ik niet alleen zat.  Dat hielp (al had ik gehoopt om toch meer te kunnen werken), en het bewijs daarvan heb ik gisteren alweer geleverd: bijna niets gedaan (enkel 's avonds, omdat ik toch iets gedaan wou hebben).

Ik heb dus niet kunnen doen wat ik wou doen deze week, allesbehalve zelfs.  Ik ga nu nog wat werken, om toch meer gedaan te hebben deze week.  Ik was van plan om door te werken totdat hetgeen ik deze week af wou hebben af was, desnoods de hele nacht, maar daar ben ik van afgestapt.  Want ik moet volgende week nog een hele week werken, en als ik gisteren een hele nacht gewerkt had, ging dat niet.  Als ik dat toch zal moeten doen, zal dat voor volgend weekend zijn. 
Ik moet nog heel veel doen, maar ik ga sowieso afgeven.  Dat heb ik al veel gezegd, ik weet het, maar ik kan het gewoon niet maken om niet af te geven.  En niet alleen voor mijn vriend en mijn familie, maar ook voor mijzelf.  We zullen wel zien wat het wordt, ik wil gewoon afstuderen. 

Ik hoop gewoon dat ik volgende week de kracht ga hebben om echt heel goed door te werken, want anders zal het niet lukken ...

06-07-07

Kroniek van een woedende thesisstudent

Mijn promotor heeft het weer gedaan. Hij heeft weer gezegd dat ik in januari moet afgeven. Hier is zijn mail: "beste Lena, hieronder wat antwoorden. het probleem met je timing is echter dat volgende week de verlofperiode begint en dat de verhandeling moet worden neergelegd de laatste dag van juli. Ik zie geen mogelijkheid meer om je tekst nu nog van commentaar te voorzien, noch om de komende drie weken nog teksten te lezen. Ik zou je willen suggereren eens te informeren bij het secretariaat omtrent de januarizittijd. Op die manier kunnen mijn collega (je promotor) en ik zelf nog wat commentaar geven op je tekst. M. vr. gr." En de antwoorden die hij daarna gaf, waren ook niet echt helpend.

Ik ben echt zo verschrikkelijk boos! Ik kan niet afgeven in januari omdat ik dat niet MAG! Je mag je jaar geen vier keer opnieuw doen! En ik kan het ook gewoon niet aan, emotioneel en fysiek niet! Ik ga er nu al bijna aan onderdoor. Trouwens, de thesissen van de andere twee studenten die samen met mij begonnen zijn heeft hij ook niet gelezen! Dus hij kan de pot op, tot die conclusie ben ik gekomen na een uur gebeld te hebben met één van mijn vriendinnen (waarvoor ik haar heel erg dankbaar ben).

Ik heb zojuist (echt: mail kwam toe om 11.25u!) een nieuwe mail van hem gekregen, waarin hij schrijft dat hij met mijn copromotor heeft gesproken (die volgens hem mijn promotor is, wat een leuke manier om de verantwoordelijkheid op iemand anders af te schuiven, vind je niet?) en dat als ik denk dat ik mijn thesis tegen 31 juli kan afkrijgen, ik dat ook moet doen. Hij kan daarover niet in mijn plaats beslissen.

Heeft mijn promotor twee persoonlijkheden? Of verandert hij zo snel van gedachten? Kon hij dan niet wachten om de eerste mail te sturen? Dan had ik geen huilbui en bijna-paniekaanval gekregen! Jaja, je hoeft duidelijk niet aan een boom te hangen om een eikel te zijn. Bewijs geleverd!

Ik heb maandag een afspraak met mijn copromotor (die dus ook mijn promotor is) en daarna met mijn begeleidster van Studieadvies, ik ga daar vragen wat ik kan doen tegen mijn promotor (want officieel is hij dat wèl!), en wat ik kan doen als hij mij eventueel zou buizen (als ik dat tenminste onterecht vind na het lezen van zijn commentaar).

Maar kans op een buis of niet, ik geef toch af! Voor mijn eigen gezondheid en mentale toestand, want zo kan het echt niet langer.

09-02-07

Herinneringen

Ik woon (sinds ik samenwoon met mijn verloofde - ik vind het fantastisch om hem zo te noemen :-)) heel dicht bij mijn vroegere middelbare school (eerste en tweede middelbaar) en elke keer als ik die kinderen (want dat zijn ze nog) naar buiten zie komen na een schooldag denk ik: "Ik wou dat ik weer op de middelbare school zat, toen was het leven nog zo eenvoudig ..."

En zo ook weer enkele minuten geleden. Alleen, voor de eerste keer besefte ik hoe verkeerd deze redenering wel is: ik was helemaal niet gelukkig toen. Integendeel: mijn middelbare schooltijd was net niet rotslecht. Gepest geweest, 'vrienden' die mij dagelijks kleineerden (niet altijd dezelfde, maar elke dag was er wel iemand die een 'grapje' maakte ten koste van mij), verliefd op jongens die ik niet kon krijgen (om uiteenlopende redenen). Het enige wat wel goed ging was het leren zelf en het naar school gaan (ik was één van de weinigen die effectief wel graag naar school ging; voor de lessen, niet voor de speeltijden), ik had hoge punten (niet zo hoog als mijn ouders altijd wouden (lees: 90%), maar wel hoog), weinig moeite met vakken (buiten fysica -bah!- en LO -nog eens bah!) en bijna alles interesseerde me (nieuwsgierig en leergierig zijn heeft zo zijn voordelen).

Balans van nu: ik heb nog nooit zoveel vrienden gehad, en ze aanvaarden mij zoals ik ben, maken geen grapjes ten koste van mij en staan voor mij klaar als ik ze nodig heb. Ik heb een fantastische vriend, ga volgend jaar met hem trouwen, woon met hem samen (en hij wil nog altijd met mij trouwen!!!) en wil met hem een huisje-tuintje-kindje (en hij met mij, gelukkig). Het enige wat niet goed gaat is school, en dan enkel mijn thesis, dus eigenlijk gaat school maar voor minder dan de helft slecht. En dan nog: mijn vertalingen zijn af, dus ik heb eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit aan het gaan ben (ook al heb ik dinsdag, woensdag, donderdag en vandaag niets meer gedaan - maar vandaag is nog niet voorbij), dus zo slecht gaat die thesis nu ook weer niet momenteel.

Dus wat ik zit eigenlijk te klagen? 'Oh nee, mijn thesis is nog niet af.' Wel: so what? Ik ben gelukkig.

15:49 Gepost door Lena in Thesis | Permalink | Commentaren (4) | Tags: inzichten, liefde, vriendschap |  Facebook |